All Chapters of กลับมาแก้ใขรักที่ผิดพลาด: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 2: ความเงียบที่เริ่มเปลี่ยนไปแสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนธารินตื่นตั้งแต่ฟ้ายื่นประกายสีเทาเงิน เขาลุกขึ้นมานั่งมองลูกน้อยในเปล จัดการเช็ดตัว เปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ และชงนมผงอุ่นให้เจ้าตัวเล็กดื่มจนอิ่มสบายท้อง ร่างกลมป้อมในชุดหมีสีฟ้าอ่อนนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเบาะนวม ส่งเสียงอ้อแอ้พลางคว้าของเล่นยางกัดรูปดาวเข้าปากอย่างเพลิดเพลิน สองแก้มยุ้ยขยับขึ้นลงตามแรงเคี้ยวธารินนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเบาะ รอยยิ้มบางเบาจุดขึ้นบนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มาจากความสบายใจอย่างแท้จริงโดยไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวลงมาจากบันไดไม้ กวินเดินเข้ามาในโถงนั่งเล่น ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวเรียบกริบทับกางเกงสแล็กสีเข้ม ใบหน้าคมคายฉายแววอิดโรย ดวงตาแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังตกค้าง เขายกมือกดขมับตัวเองเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องรับแขกอย่างเคยชินในอดีต เช้าวันหลังงานเลี้ยงสังสรรค์เช่นนี้ บนโต๊ะอาหารจะมีแก้วน้ำผึ้งผสมมะนาวอุ่นจัดวางรออยู่เสมอ พร้อมข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่น ธารินจะคอยเดินตามประคอง ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าปวดหัวตรงไหน อยากได้ยาแก้แ

บทที่ 4: ที่ปรึกษาหลังม่านช่วงสายของวันทำงาน ลมพัดเอื่อยผ่านระเบียงหน้าต่าง กลิ่นแดดอ่อนเจือความชื้นของต้นไม้รอบบ้านช่วยให้บรรยากาศปลอดโปร่ง กวินก้าวออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมตารางนัดหมายที่อ้างว่าแน่นขนัดตลอดทั้งวันธารินมองรถเก๋งคันหรูของสามีแล่นพ้นรั้วบ้านไปด้วยแววตาราบเรียบ เมื่อมั่นใจว่าไม่มีใครวนกลับมา ร่างโปร่งก็เริ่มจัดเตรียมสัมภาระลงกระเป๋าผ้าใบใหญ่ เขาวางขวดน้ำร้อน นมผง กระปุกกล้วยบด ผ้าอ้อมสำรองสองผืน และสมุดบันทึกเล่มหนาลงในช่องอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นจึงอุ้มน้องอุ่นที่สวมชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมานั่งลงบนรถเข็นเด็กคันกะทัดรัด“วันนี้ออกไปข้างนอกกับพ่อนะครับ”น้องอุ่นส่งเสียงอ้อแอ้ สองมือเล็กโบกไปมาจับโครงรถเข็น ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ธารินก้มลงจัดหมวกปีกนิ่มคลุมศีรษะให้ลูกชาย ก่อนจะเรียกรถรับจ้างผ่านแอปพลิเคชันเพื่อมุ่งหน้าไปยังใจกลางย่านธุรกิจจุดหมายปลายทางไม่ใช่ห้างสรรพสินค้าหรือร้านหนังสือ แต่เป็นอาคารสำนักงานขนาดกลางที่ตั้งอยู่ในซอยเงียบสงบธารินเข็นรถเข้ามาในลิฟต์ กดขึ้นไปยังชั้นแปด บานประตูกระจกใสสกรีนตัวอักษรสีทองเรียบหรูระบุชื่

บทที่ 6: หนังสือนิทาน ‘บ้านที่มีแสงไฟ’แดดยามบ่ายส่องกระทบกระจกใสของอาคารสำนักพิมพ์ขนาดกะทัดรัดย่านลาดพร้าว บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษพิมพ์ใหม่ กลิ่นหมึก และชั้นหนังสือเด็กหลากสีสันเรียงรายเป็นระเบียบ เสียงเพลงบรรเลงเปียโนแผ่วเบาคลอไปกับเสียงพลิกหน้ากระดาษจากมุมรับรองธารินประคองรถเข็นเด็กเข้ามาในห้องประชุมเล็ก ปลดล็อกสายรัดนิรภัยแล้วอุ้มน้องอุ่นขึ้นมานั่งบนตัก เจ้าตัวป้อมสวมชุดเอี๊ยมผ้ายีนส์นิ่มทับเสื้อแขนสั้นสีครีม สองมือเล็กกอดตุ๊กตาผ้ากระต่ายตัวโปรดไว้แน่น ดวงตากลมแป๋วกวาดมองภาพการ์ตูนและภาพวาดประกอบบนผนังห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ ปากเล็กขยับส่งเสียงงึมงำในลำคออย่างอารมณ์ดี“อุ่นครับ อย่าซนนะ นั่งคุยงานกับพ่อแป๊บเดียว”ธารินกระซิบพลางลูบหลังลูกเบามือ กลิ่นแป้งเด็กหอมละมุนช่วยให้ความกังวลใจในอกคลายลงประตูห้องประชุมเปิดออก หญิงสาววัยสามสิบห้าปีในชุดเดรสผ้าฝ้ายเรียบหรูสวมแว่นตากรอบบางเดินก้าวเข้ามา ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเป็นมิตร เธอคือลลิตา บรรณาธิการบริหารฝ่ายหนังสือเด็ก ผู้คร่ำหวอดในวงการสิ่งพิมพ์มานานนับสิบปี“สวัสดีค่ะคุณธาริน ยินดีที่ได้เจอตัวจริงนะคะ” ลลิตายกมือไหว้ทักทาย สา

บทที่ 8: หลักฐานในเงามืดแสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องกระทบโต๊ะไม้ในห้องทำงานชั้นบนเสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ธารินนั่งตรวจไฟล์งานออกแบบลายผ้าเซตใหม่ที่เพิ่งวาดเสร็จ บนเบาะนวมข้างโต๊ะ น้องอุ่นในชุดเอี๊ยมสีเขียวมะนาวกำลังนอนคว่ำ ชันคอขึ้นสูงพลางใช้สองแขนป้อมดันพื้นเพื่อคว้าตุ๊กตายางกัดรูปยีราฟ เจ้าตัวเล็กส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อคว้าของเล่นเข้าปากได้สำเร็จเสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันในโทรศัพท์มือถือสั่นเตือน รวิส่งลิงก์ข่าวสังคมออนไลน์พร้อมข้อความสั้นๆ เข้ามา‘ธาริน แกเห็นภาพงานเปิดตัวโครงการอสังหาฯ เมื่อคืนหรือยัง’ธารินกดเปิดลิงก์ทันทีหน้าจอแสดงภาพถ่ายจากงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ ใจกลางภาพคือกวินในชุดสูททักซิโด้สีดำสั่งตัดประณีต ยืนถือแก้วแชมเปญเคียงข้างชายหนุ่มร่างโปร่งใบหน้าหวานสะสวยในชุดสูทสีขาวงาช้างธีร์ยืนเอียงตัวเข้าหากวิน รอยยิ้มหวานหยด ดวงตาเป็นประกาย มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะแขนเสื้อสูทของกวินอย่างสนิทสนม บนข้อมือของธีร์สวมนาฬิกาหรูสายทองคำขาวรุ่นลิมิเต็ด เรือนที่กวินเพิ่งรูดบัตรเครดิตซื้อไปเมื่อต้นเดือนคำบรรยายใต้ภาพระบุชัดเจน: ‘คุณกวิน วรโ

บทที่ 10: หุ้นส่วนทางธุรกิจอาคารกระจกทรงสูงระฟ้าใจกลางย่านสาทรสะท้อนประกายแดดยามบ่าย ลมเย็นจากระบบปรับอากาศส่วนกลางพัดผ่านโถงต้อนรับปูหินอ่อนสีขาวสะอาดตา ผู้คนในชุดทำงานภูมิฐานก้าวเดินขวักไขว่ด้วยจังหวะเร่งรีบตามวิถีคนเมืองธารินเข็นรถเข็นเด็กคันกะทัดรัดก้าวผ่านประตูกระจกอัตโนมัติเข้ามา วันนี้เขาเลือกสวมเสื้อเชิ้ตคอจีนผ้าลินินสีครีมสะอาดตาคู่กับกางเกงสแล็กสีดำทรงกระบอกเล็ก บุคลิกภายนอกดูปลอดโปร่ง เรียบร้อย และแฝงความมั่นใจ ส่วนน้องอุ่นที่นั่งอยู่บนรถเข็นสวมชุดหมีผ้ายืดสีเขียวใบตองอ่อน สองมือเล็กกอดตุ๊กตายางกัดรูปช้างน้อยไว้แน่น ดวงตากลมโตแป๋วแหววกวาดมองความสูงใหญ่ของอาคารอย่างตื่นตาตื่นใจธารินแตะบัตรผู้มาติดต่อตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เพื่อขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสามสิบห้า สำนักงานใหญ่ของบริษัท วัฒนศิริวัฒน์ มีเดีย แอนด์ ดีเวลลอปเมนต์ จำกัดเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มร่างสันทัดสวมแว่นตากรอบเงินในชุดสูทสีกรมท่าที่ยืนรออยู่หน้าแผนกต้อนรับก็ก้าวเข้ามารับหน้าทันที“คุณธารินใช่ไหมครับ ผมเมธัส เป็นเลขาฯ ของคุณศรัณย์ครับ” เมธัสยกมือไหว้ทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ สายตาเหลือบมองเด็กน้อยในรถเข็นแว