กลับมาแก้ใขรักที่ผิดพลาด

บทที่ 1: ลืมตาข้างเปลเด็ก

เสียงเบรกเสียดถนนแหลมยาวกรีดลึกในโสตประสาท

แสงไฟหน้ารถสว่างวาบตัดผ่านม่านฝนจนตาพร่าพราย ตามด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่ฉีกกระชากทุกลมหายใจ ร่างกายลอยเคว้งคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงมากระทบพื้นถนนแข็งกระด้าง ความเย็นเยียบของน้ำฝนไหลซึมปนเปื้อนคราบเลือดอุ่นที่อาบแก้ม กลิ่นคาวสนิมเหล็กคลุ้งเต็มลำคอ

ในวินาทีที่ลมหายใจรวยรินและขอบตากำลังพร่ามัว สิ่งเดียวที่แล่นเข้ามาในความคิดจนเจ็บร้าวไปทั้งอกไม่ใช่ความเกลียดชังคนใจร้ายที่เพิ่งปิดประตูบ้านใส่หน้า... แต่เป็นใบหน้ากลมป้อมของลูกชายตัวน้อยที่เขาจำต้องทิ้งไว้ข้างหลัง

อุ่น... พ่อขอโทษ...

แล้วทุกสิ่งก็ดับวูบลงสู่ความมืดมิด

“เฮือก!”

ธารินสะดุ้งสุดตัว ร่างกายดีดผวาขึ้นมานั่งบนฟูกหนา สองมือยกขึ้นตะเกียกตะกายคว้าอากาศอย่างตื่นตระหนก เขากอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง ทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรง เหงื่อเย็นไหลซึมเปียกชุ่มแนวสันหลังจนเสื้อยืดแนบติดเนื้อ หัวใจเต้นรัวกระหน่ำจนเกิดเสียงอื้ออึงในรูหู

ธารินยกฝ่ามืออันสั่นเทาขึ้นลูบหน้าอกและลำคอของตัวเอง สัมผัสได้เพียงเนื้อผ้าฝ้ายนุ่มแห้งสนิท ไม่มีบาดแผลเหวอะหวะ ไม่มีรอยฉีกขาด ไม่มีเลือดเหนียวเหนอะหนะ หรือแม้กระทั่งความเจ็บปวดกระดูกแตกละเอียดที่เคยทรมานเจียนตาย

เขาค่อยๆ กวาดสายตามองไปรอบตัวท่ามกลางความมืดสลัว

แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบผ้าม่านสีครีมผืนคุ้นตา ชั้นวางหนังสือไม้โอ๊ก โต๊ะทำงานตัวเดิมที่เคยวางสมุดสเก็ตช์ภาพ และสิ่งที่ตั้งอยู่ข้างเตียงนอนคือเปลเด็กสีขาวบุผ้ากันกระแทกลายนวมนุ่ม

กลิ่นแป้งเด็กเจือกลิ่นน้ำนมอุ่นลอยแตะจมูก เจือจางกลิ่นคาวเลือดและความหนาวเหน็บของสายฝนจนหมดสิ้น

เสียงขยับตัวแผ่วเบาดังมาจากในเปล

ธารินแทบไม่เชื่อสายตา เขาก้าวลงจากเตียงช้าๆ ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไร้เรี่ยวแรงจนเข่าทรุดลงกับพื้นพรม ชายหนุ่มไม่สนใจความเจ็บปวดตรงหัวเข่า เขาใช้สองมือเกาะขอบเตียง ค่อยๆ พยุงตัวเองคลานเข้าไปใกล้เปลเด็กทีละคืบ ลมหายใจสะดุดขาดเป็นห้วงๆ

ในเปลหลังเล็กนั้น... ร่างกลมป้อมของเด็กทารกกำลังนอนหลับตาพริ้ม สองแก้มยุ้ยเปล่งปลั่งสีชมพูระเรื่อ สองมือน้อยกำหลวมๆ วางแนบอยู่ข้างศีรษะ ขยับลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แผ่วเบาแต่เปี่ยมไปด้วยชีวิต

“อุ่น...”

เสียงที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากสั่นสะท้านจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

ธารินค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้น เอื้อมผ่านลูกกรงไม้เข้าไปสัมผัสพวงแก้มนุ่มนิ่มอย่างแผ่วเบาที่สุด ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงไออุ่นละมุน ผิวเนียนละเอียดที่ยังมีชีวิตอยู่จริง ไม่ใช่ภาพหลอนในห้วงสุดท้ายก่อนสิ้นลม

ความรู้สึกตื้นตันโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้เอ่อล้นทะลัก ร่วงเผาะลงบนเบาะนอน ธารินซบหน้าผากลงกับขอบฟูกข้างร่างเล็ก ร่ำไห้ออกมาโดยไร้เสียงสะอื้น เขากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ เพราะกลัวว่าเสียงร้องจะทำให้ลูกตื่นตกใจ

ในชีวิตก่อน วันที่เขาถูกไล่ออกจากบ้าน กวินไม่แม้แต่จะอนุญาตให้เขาอุ้มลูกเป็นครั้งสุดท้าย เสียงร้องไห้จ้าของน้องอุ่นที่ดังลอดบานประตูไม้ออกมาในคืนฝนตกคือบาดแผลที่กรีดลึกในใจเขาจนถึงวินาทีที่ถูกรถชน

ธารินสอดนิ้วชี้เข้าไปในอุ้งมือเล็ก เจ้าตัวน้อยขยับนิ้วป้อมๆ เข้ามากำนิ้วของพ่อไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ไออุ่นจากมือน้อยส่งผ่านเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจ เติมเต็มความว่างเปล่าที่เคยพังทลาย

“คราวนี้... พ่อจะไม่ทิ้งหนูอีกแล้ว” ธารินกระซิบถ้อยคำสัญญากับหลังมือน้อย น้ำเสียงแปรเปลี่ยนจากความอ่อนแอเป็นความหนักแน่นเด็ดเดี่ยว “ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร พ่อจะพาหนูไปด้วย”

ธารินสูดลมหายใจเข้าลึก ยกหลังมือขึ้นปาดคราบน้ำตาบนใบหน้าจนแห้งสนิท แววตาที่เคยหวาดหวั่นและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดค่อยๆ ปรับเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น

เขาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง เดินตรงไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียง หน้าจอสว่างวาบแสดงตัวเลขวันที่ เวลา และปีศักราช

ธารินย้อนเวลากลับมาจริงๆ ... ย้อนกลับมาในช่วงที่น้องอุ่นเพิ่งมีอายุได้แปดเดือน

ช่วงเวลานี้คือจุดเริ่มต้นของจุดจบ กวินเริ่มกลับบ้านดึก อ้างว่ามีนัดคุยงานกับลูกค้ารายใหญ่ ข้อความจากบุคคลปริศนาเริ่มส่งเข้ามา และกลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเคยเริ่มติดมาตามรอยพับปกเสื้อสูท ในอดีต ธารินเฝ้ารออยู่ที่โซฟาหน้าบ้านจนดึกดื่น โทรตามด้วยความกระวนกระวาย พออีกฝ่ายกลับมาก็ร้องไห้ซักไซ้ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตารำคาญใจและคำด่าทอว่าเขาทำตัวงี่เง่า ไร้เหตุผล และไม่เข้าใจหน้าที่การงานของสามี

ยิ่งเขาวิ่งตาม กวินยิ่งถอยห่าง

ยิ่งเขาร้องขอความรัก อีกฝ่ายยิ่งมองว่าเขาไร้ค่า เป็นเพียงคนที่ต้องพึ่งพาเงินทองและชายคาบ้านหลังนี้ไปตลอดชีวิต

ครืด...

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่คุ้นเคยแล่นเข้ามาจอดที่โรงรถด้านล่าง ตามด้วยเสียงปิดประตูดังแผ่วเบา บ่งบอกว่าเจ้าของบ้านกลับมาถึงแล้ว

ธารินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น เขาเดินกลับไปตรวจดูความเรียบร้อย ดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นคลุมถึงหน้าอกของน้องอุ่นอย่างเบามือ จากนั้นจึงเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงานมุมห้อง ไม่มีการรีบร้อนวิ่งลงไปเปิดประตูบ้าน ไม่มีการจัดเตรียมน้ำดื่มเย็นๆ หรืออุ่นอาหารรอไว้เหมือนทุกครั้ง

เสียงฝีเท้าก้าวขึ้นบันไดอย่างไม่เร่งร้อน ประตูห้องนอนถูกผลักเปิดออกช้าๆ

กวินก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดสูททำงานที่เริ่มยับย่น เนกไทถูกปลดออกจนคอเสื้อแบะกว้าง เผยให้เห็นรอยแดงจางๆ ตรงแนวไหปลาร้า ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววหงุดหงิดพร้อมตั้งรับการปะทะ กลิ่นวิสกี้ผสมกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้สังเคราะห์โชยเข้ามาแตะจมูกทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู

กวินชะงักฝีเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นธารินนั่งนิ่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ไม่ได้ยืนรอด้วยน้ำตานองหน้าเหมือนเมื่อวาน

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” กวินเอ่ยถาม น้ำเสียงติดจะห้วนสั้น คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างระแวง “บอกแล้วไงว่าวันนี้มีเลี้ยงรับรองลูกค้า ไม่ต้องนั่งรอให้เสียเวลา”

ธารินเงยหน้าขึ้นสบตาสามีตรงๆ แววตาคู่นั้นราบเรียบ เยือกเย็น ไร้ซึ่งประกายความน้อยใจ ไร้ร่องรอยความโกรธแค้น และไร้สิ้นความรักที่เคยท่วมท้นจนแทบทะลัก

ความว่างเปล่าในดวงตาของธารินทำให้กวินรู้สึกวูบโหวงในอกอย่างประหลาด

“ครับ” ธารินตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ทว่ามีเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นกั้นขวางไว้อย่างชัดเจน “เหนื่อยก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะครับ”

ไม่มีคำถามว่าไปดื่มที่ไหนมา

ไม่มีการขยับตัวเข้าไปช่วยถอดเสื้อสูท

ไม่มีการเอื้อมมือไปแตะต้องตัวเพื่อพิสูจน์กลิ่นน้ำหอม

กวินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง มือที่กำลังปลดกระดุมข้อมือชะงักงัน เขามองตามร่างโปร่งที่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินผ่านหน้าเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ธารินเดินตรงไปที่เปลนอนของลูก ก้มลงสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะดึงมุ้งครอบลงอย่างเบามือ

“ธาริน” กวินเรียกเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย รู้สึกหงุดหงิดกับความผิดปกติที่ตนเองควบคุมไม่ได้

“ครับ?” ธารินหันกลับมาเพียงครึ่งเสี้ยวหน้า

“นาย... ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ”

คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากของกวินด้วยความเคยชิน ความเคยชินที่ว่าเขาต้องเป็นฝ่ายถูกง้อ ถูกซักไซ้ และเป็นผู้คุมเกมในบ้านหลังนี้ เมื่ออีกฝ่ายไม่เล่นตามบทเดิม ความนิ่งเฉยจึงกลายเป็นสิ่งที่ท้าทายอำนาจของเขา

ธารินระบายรอยยิ้มบางเบาบนริมฝีปาก รอยยิ้มที่สุภาพ... แต่ไร้ซึ่งความอบอุ่น

“ไม่มีครับ ดึกมากแล้ว รีบนอนเถอะ เดี๋ยวลูกจะตื่น”

พูดจบ ธารินก็หันหลังกลับ ก้าวขึ้นเตียงนอนฝั่งของตัวเอง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายแล้วพลิกตัวตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาเปลลูก จากนั้นจึงหลับตาลงอย่างสงบ ปิดกั้นบทสนทนาและตัดขาดอีกฝ่ายออกจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์

กวินกำเนกไทในมือแน่น ยืนมองแผ่นหลังที่นิ่งสนิทของภรรยาด้วยความรู้สึกอึดอัดที่แล่นริ้วขึ้นมาจุกในอก ความเงียบสงบในห้องนอนเวลานี้กลับให้ความรู้สึกกดดันและเย็นเยียบยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องตัดพ้อครั้งไหนๆ

ใต้ผ้าห่มผืนหนา ธารินลืมตาขึ้นมองความมืด มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะโครงไม้ของเปลเด็กอย่างเงียบเชียบ

ความโง่เขลาและความเจ็บปวดในอดีตจบสิ้นลงแล้ว นับจากวินาทีนี้ ทุกก้าวเดิน ทุกการตัดสินใจ จะมีไว้เพื่อทวงคืนชีวิตของตัวเอง และปกป้องดวงใจดวงนี้เท่านั้น

เขาจะไม่ยอมเป็นคนที่ถูกทิ้งให้ออกไปตายข้างถนนอีกต่อไป