ตอนที่ 11: ความใกล้ชิดที่เริ่ม "ผิดแผก"แสงทองของรุ่งอรุณทอฉาบหลังคากระเบื้องเคลือบสีเหลืองอร่ามของวังหลวง กลิ่นน้ำค้างยามเช้ายังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าที่เคยเร่งรีบด้วยความประหม่าของ หลินเซวียน กลับกลายเป็นจังหวะที่มั่นคงขึ้น ขันทีผู้นำทางคนเดิมเดินนำอยู่เบื้องหน้า แต่ทว่าท่าทีกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหากเป็นเมื่อก่อน ทหารองครักษ์คงเข้ามาขัดขวางและตรวจตราอย่างเข้มงวดจนน่าอึดอัด ทว่าในวันนี้ เพียงเห็นเงาร่างโปร่งในชุดหมอหลวงเดินมาแต่ไกล หอกในมือกลับถูกลดลงอย่างรู้ความ ขันทีเฒ่าแย้มรอยยิ้มบางพลางผุดกายประสานมือ"ท่านหมอหลิน เชิญทางนี้ขอรับ ฝ่าบาททรงเพิ่งเสวยน้ำชาเสร็จพอดี"น้ำเสียงนั้นไม่มีความจองหองเหลืออยู่ มีเพียงความเกรงใจที่มอบให้แก่ 'คนโปรด' โดยที่หลินเซวียนเองก็ไม่ทันสังเกตว่ากำแพงความหวาดระแวงในใจของเขากำลังพังทลายลงทีละน้อย...ข้าเริ่มชินกับเส้นทางนี้ หรือชินกับ 'คน' ที่รออยู่ปลายทางกันแน่...บานประตูตำหนักไม้หอมเปิดออก กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก หลินเซวียนก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนพระองค์โดยไม่ต้องรอคำอนุญาตเหมือนวันแรกๆ ภาพที่เห็นจนตาพร่าคือ โอรสสวรรค์ ในฉลองพระองค์ลำลองส
Last Updated : 2026-10-20 Read more