หมอทะลุมิติสู่ ตำแหน่งหมอหลวง

ตอนที่ 1: ตื่นในร่างหมอหลวงตกอับ

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งในอากาศที่อับชื้น...

มันเริ่มด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวมหาราคตทับอก ลมหายใจแต่ละห้วงที่เค้นเข้าปอดมีเพียงความเย็นเฉียบและฝืดเคือง จนความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามไขสันหลัง บังคับให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม

เคร้ง... เคร้ง...

เสียงโลหะเย็นชืดเสียดสีดังกังวานอยู่ข้างโสตประสาท ทุกครั้งที่ขยับกายจะตามมาด้วยความร้าวระบมเจียนตาย หลินเซวียนขมวดคิ้วแน่น ฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกทาด้วยกาวหนาให้เปิดขึ้นช้า ๆ

ทว่าภาพแรกที่ปรากฏกลับไม่ใช่โคมไฟผ่าตัดที่คุ้นเคย... แต่เป็นพื้นหินสีกระดำกระด่างที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่เป็นปื้น บ่งบอกถึงร่องรอยของความทรมานก่อนหน้านี้

ความเงียบงันเข้าปกคลุม หัวใจของเขาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ที่นี่ไม่ใช่ห้องผ่าตัดที่สะอาดสะอ้าน ไม่ใช่โรงพยาบาลที่เขาใช้ชีวิตอยู่แทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง และที่สำคัญ... มันไม่ใช่โลกเดิมที่เขาจากมา!

เขาขยับกายจะลุกขึ้น แต่ความเย็นเยียบที่ข้อมือกลับรั้งร่างไว้ทันที โซ่เหล็กเส้นหนาพันธนาการแขนทั้งสองข้างไว้แน่น โลหะขรุขระบาดลึกเข้าไปในผิวหนังจนรับรู้ถึงแรงกดทับที่บดขยี้ลงบนกระดูก ขยับเพียงนิดความเจ็บปวดก็แล่นริ้วเข้าสู่สมอง

"ฟื้นแล้วรึ"

น้ำเสียงห้าวกระด้างและเย็นชาดังกดลงมาจากเหนือศีรษะ หลินเซวียนเงยหน้าขึ้นมองฝ่าแสงสลัว ชายร่างกำยำในชุดเกราะทหารยืนค้ำหัวเขาอยู่ แววตานั้นไร้ซึ่งความเห็นใจ มีเพียงความสมเพชและเฉยเมย

ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากเอ่ยถามสิ่งใด ความเจ็บปวดระดับรุนแรงก็ระเบิดออกกลางกะโหลกศีรษะ!

"อึก...!"

เขาร่วงลงไปคู้กายกับพื้นหิน สองมือกุมขมับที่มีโซ่ตรวนล่ามไว้ ภาพเหตุการณ์นับพันหมื่นไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก มันไม่ใช่ความทรงจำของเขา... แต่เป็นของเจ้าของร่างนี้

หมอหลวงหนุ่มผู้มีอนาคตไกล... รักษาล้มเหลว... คนไข้สูงศักดิ์สิ้นลม...

ตามมาด้วยเสียงก่นด่าและข้อหาที่ยัดเยียดให้โดยไม่อาจขัดขืน... 'จงใจปลงพระชนม์'

ลมหายใจของหลินเซวียนสะดุดกึก ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก

นี่ไม่ใช่แค่การทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นในโลกโบราณธรรมดา ๆ แต่มันคือการ "สวมรอยเป็นนักโทษประหาร" ที่กำลังจะถูกตัดหัวในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า!

"นักโทษหลินเซวียน! ถึงเวลาของเจ้าแล้ว!"

เสียงตะโกนประกาศิตดังก้องคุกใต้ดิน ร่างของเขาถูกฉุดกระชากให้ลุกขึ้นอย่างป่าเถื่อน โซ่เหล็กที่ล่ามเท้าครูดไปกับพื้นส่งเสียงบาดแก้วหู ราวกับเสียงหัวเราะของมัจจุราชที่ไล่หลังมาติด ๆ

เขาถูกลากออกสู่โลกภายนอก แสงแดดจ้าสาดกระทบจนดวงตาพร่ามัว ลานกว้างเบื้องหน้าคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทหารนับร้อยยืนเรียงรายอารักขาอย่างแน่นหนา ชาวบ้านที่ล้อมดูอยู่ห่าง ๆ ต่างพากันสาปแช่งด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง

และตรงหน้าห่างออกไปไม่กี่วา... คือแท่นประหารไม้สีดำทมิฬ

ดาบยักษ์เล่มเขื่องสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายปลาบเย็นเยียบ ข่มขวัญผู้มองจนหัวใจแทบหยุดเต้น

"ตามคำพิพากษาแห่งราชสำนัก!" เจ้าเมืองผู้คุมการประหารคลี่ม้วนราชโองการ อ่านด้วยน้ำเสียงหนักแน่นไร้ความปรานี "หมอหลวงหลินเซวียน กระทำการอุกอาจ ไร้ความสามารถในการรักษา เป็นเหตุให้คนไข้ถึงแก่ความตาย..."

ความทรงจำในหัวของร่างเดิมเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง... อาการป่วยก่อนหน้านั้น... ยาที่จัดให้... ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้น...

ไม่... มันไม่ใช่แบบนั้น! สัญชาตญาณของศัลยแพทย์มือหนึ่งในตัวเขากรีดร้อง

"...มีเจตนาฆาตกรรมและประมาทเลินเล่อร้ายแรง โทษคือ... ประหารชีวิต!"

โซ่ที่ข้อมือถูกกระชากอีกครา ร่างของหลินเซวียนถูกกดให้คุกเข่าลงบนแท่นประหาร ไม้กระดานรองเข่านั้นทั้งเย็นและชื้นแฉะไปด้วยคราบเหงื่อและคาวเลือดของนักโทษคนก่อน ๆ กลิ่นอายความตายงวดเข้ามาทุกขณะ

หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกลองรบ

เร็วเกินไป... มันเร็วเกินไปที่ชีวิตใหม่นี้จะจบลงตรงนี้!

"ประหารได้!"

สิ้นคำสั่ง เพชฌฆาตหน้ากากแดงก้าวออกประจำที่ ดาบเล่มโตถูกชูขึ้นเหนือศีรษะ เงาใบมีดพาดผ่านใบหน้าของหลินเซวียน

ในวินาทีเฉียดตายนั้นเอง สมองของหมอจากศตวรรษที่ 21 เค้นวิเคราะห์ข้อมูลสุดท้ายอย่างสุดชีวิต ความทรงจำของร่างเดิมเกี่ยวกับอาการของคนไข้ก่อนสิ้นใจแล่นเข้ามา... เล็บมือที่เขียวคล้ำ... อาการชักกระตุกที่ผิดธรรมชาติ...

นั่นไม่ใช่การรักษาพลาด แต่มันคือการวางยาพิษที่แนบเนียน!

ดวงตาของหลินเซวียนเบิกกว้าง ประกายแห่งการเอาตัวรอดลุกโชนขึ้นแทนที่ความหวาดกลัว!

"เดี๋ยว!"

เขาตะโกนสุดเสียง กรีดทะลวงความเงียบงันก่อนที่คมดาบจะทิ้งตัวลงมา

เสียงนั้นทรงพลังจนเพชฌฆาตชะงัก ดาบยักษ์หยุดกึกอยู่กลางอากาศ ทหารและฝูงชนพากันนิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด

หลินเซวียนเงยหน้าขึ้นมองไปยังแท่นประธาน สายตาที่เคยสับสนลนลานมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความนิ่งสงบและเฉียบคม ราวกับมือมีดผ่าตัดที่ผ่านการเคี่ยวกรำมาอย่างโชกโชน

"ให้ข้าตรวจศพอีกครั้ง..."

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แต่กลับมีกระแสอำนาจบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจผู้ฟัง

"เขายังไม่ตาย... และข้ารักษาเขาได้!"

ลานประหารทั้งลานเงียบกริบ แม้แต่เสียงลมพัดผ่านชายเสื้อยังดังก้องเกินไป ทุกสายตาจับจ้องมาที่นักโทษหนุ่มผู้กำลังท้าทายพญามัจจุราช ด้วยคำประกาศที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน!