Lahat ng Kabanata ng หมอทะลุมิติสู่ ตำแหน่งหมอหลวง: Kabanata 1 - Kabanata 10

ตอนที่ 1: ตื่นในร่างหมอหลวงตกอับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งในอากาศที่อับชื้น...มันเริ่มด้วยความรู้สึกหนักอึ้งราวมหาราคตทับอก ลมหายใจแต่ละห้วงที่เค้นเข้าปอดมีเพียงความเย็นเฉียบและฝืดเคือง จนความหนาวเหน็บแล่นปราดไปตามไขสันหลัง บังคับให้ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมเคร้ง... เคร้ง...เสียงโลหะเย็นชืดเสียดสีดังกังวานอยู่ข้างโสตประสาท ทุกครั้งที่ขยับกายจะตามมาด้วยความร้าวระบมเจียนตาย หลินเซวียนขมวดคิ้วแน่น ฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกทาด้วยกาวหนาให้เปิดขึ้นช้า ๆทว่าภาพแรกที่ปรากฏกลับไม่ใช่โคมไฟผ่าตัดที่คุ้นเคย... แต่เป็นพื้นหินสีกระดำกระด่างที่มีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่เป็นปื้น บ่งบอกถึงร่องรอยของความทรมานก่อนหน้านี้ความเงียบงันเข้าปกคลุม หัวใจของเขาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มที่นี่ไม่ใช่ห้องผ่าตัดที่สะอาดสะอ้าน ไม่ใช่โรงพยาบาลที่เขาใช้ชีวิตอยู่แทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง และที่สำคัญ... มันไม่ใช่โลกเดิมที่เขาจากมา!เขาขยับกายจะลุกขึ้น แต่ความเย็นเยียบที่ข้อมือกลับรั้งร่างไว้ทันที โซ่เหล็กเส้นหนาพันธนาการแขนทั้งสองข้างไว้แน่น โลหะขรุขระบาดลึกเข้าไปในผิวหนังจนรับรู้ถึงแรงกดทับที่บดขยี้ลง

ตอนที่ 3: คลื่นใต้น้ำและชื่อเสียงที่สั่นคลอนวังหลวงข่าวคราวในวังหลวงเปรียบเสมือนเปลวไฟได้น้ำมัน... มันลุกโชนและแพร่กระจายไปตามลมอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดเพียงชั่วเวลาไม่กี่ชามข้าวหลังจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญที่ลานประหาร ชื่อของ "หลินเซวียน" ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุด ตั้งแต่ตลาดสดริมกำแพงเมืองไปจนถึงโถงทางเดินหรูหราในเขตพระราชฐานชั้นใน"เจ้าได้ยินเรื่องหมอหลวงตาทิพย์นั่นหรือยัง? คนที่กระชากวิญญาณกลับมาจากเงื้อมมือยมทูตได้น่ะ!" ชาวบ้านร้านตลาดจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นตะลึง"ไม่ใช่แค่กระชากวิญญาณนะ ข้าได้ยินมาว่าเขาถึงขั้นแฉกลางลานประหาร ว่าคนไข้ไม่ได้ตายเพราะโรค แต่ถูกคนใจทมิฬวางยาพิษ!"เสียงซุบซิบเหล่านั้นแทรกซึมไปทุกหย่อมหญ้า บีบเค้นให้บรรยากาศใน "หอแพทย์หลวง" ตึงเครียดจนแทบระเบิดภายในหอแพทย์หลวง กลิ่นสมุนไพรที่เคยให้ความรู้สึกสงบ บัดนี้กลับฉุนกะทัดรัดและชวนอึดอัด ชายวัยกลางคนในชุดหมอหลวงเต็มยศกระแทกถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแกร่งดัง ปึก! น้ำชากระฉอกเปรอะเปื้อนตำราแพทย์"เหลวไหล! เป็นไปไม่ได้!" เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนริษยา "คนที่ลมหา

ตอนที่ 5: ภายใต้เงาแห่งมังกรบานประตูไม้แกะสลักมหึมาของตำหนักเฉินซีเปิดออกอย่างเชื่องช้า เสียงครืดคราดของมันฟังดูคล้ายเสียงคำรามต่ำในลำคอของสัตว์ร้ายที่กำลังตื่นจากการหลับใหล หลินเซวียนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นแรกที่ปะทะใบหน้าไม่ใช่กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ในอุทยาน แต่เป็นกลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่เข้มข้นจนเกือบสำลัก ผสมกับกลิ่นอายเย็นเยียบของแผ่นหินที่ถูกขัดจนเงาวับทัศนียภาพเบื้องหน้ากว้างขวางจนชวนให้รู้สึกว่าตนเองช่างตัวเล็กจ้อย พื้นหินอ่อนสีดำสนิททอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา ไร้ซึ่งข้าราชบริพารยืนเรียงรายอย่างที่ควรจะเป็น ความว่างเปล่านั้นเองที่กลับกลายเป็นคมดาบที่มองไม่เห็น มันกวัดแกว่งตัดผ่านความมั่นใจของเขาทุกย่างก้าวตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าของหลินเซวียนดังก้องสะท้อนฝาผนัง มันชัดเจนเสียจนเขาเผลอเกร็งฝ่าเท้า ทุกจังหวะการเดินคล้ายกับการตอกย้ำว่าเขากำลังเดินลึกเข้าไปในกรงขังของมังกร แม้จะไร้ผู้คน แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงสายตานับสิบที่จ้องมองลงมาจากมุมมืด เป็นความรู้สึกวูบวาบที่แผ่นหลังเหมือนมีปลายเข็มเย็น ๆ มาจ่อเอาไว้ตลอดเวลาที่ปลายทางของความมืดมิดนั้น บัลลังก์มังกรตั้งตระหง่านอยู่บนฐานยกสูง

ตอนที่ 7: เดิมพันชีวิต“รักษาไม่ได้... ก็ตาย”ประโยคนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนราวกับเสียงระฆังมรณะ ห้องทรงอักษรที่เคยโอ่โถงพลันแคบลงในพริบตา ความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัด ขันทีเฒ่าที่ยืนถือถาดน้ำชาอยู่ไม่ไกลมือสั่นระริกจนถ้วยกระเบื้องกระทบกันเกิดเสียง กริ๊ก เบาๆ ซึ่งในยามนี้มันบาดหูเสียจนหลายคนต้องก้มหน้าหลบสายตาหลินเซวียนรู้สึกได้ถึงก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ในลำคอ ความตายในยุคนี้มันช่างง่ายดายเหลือเกิน เพียงคำพูดประโยคเดียวจากปากชายตรงหน้า เลือดก็สามารถนองพื้นได้โดยไม่มีใครกล้าทัดทานโจวเหวินตี้ไม่ได้ตรัสซ้ำ พระองค์เพียงแค่เอนพระวรกายพิงพนักเก้าอี้มังกรด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทว่าสายตาคมปลาบยังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของหลินเซวียนไม่วางตา มันเป็นสายตาที่ไม่ได้กดดันด้วยความโกรธ แต่มันคือสายตาของ ‘ผู้คุมกฎ’ ที่กำลังรอดูว่าหมากตัวนี้จะเดินอย่างไรขุนนางบางคนลอบยิ้มเยาะที่มุมปาก พวกเขาหยั่งเชิงรอดูจุดจบของหมอหนุ่มที่บังอาจทำตัวโดดเด่นเกินหน้า ขณะที่บางคนกลับสั่นเทาด้วยความกังวล กลัวว่าหากหลินเซวียนทำพลาด โทษทัณฑ์นั้นจะลามมาถึงพวกตนที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วยในความเงียบท

ตอนที่ 9: รอยร้าวในความมืดแสงสีทองอ่อนๆ ของยามเช้าทอจับยอดหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวัง บรรยากาศในเช้านี้แปลกไปจากทุกวัน... มันเงียบสงบจนเกือบจะเรียกได้ว่านิ่งงัน ขันทีและนางกำนัลที่หน้าตำหนักทรงอักษรต่างยืนนิ่งราวกับรูปสลัก พยายามไม่แม้แต่จะขยับตัวให้เกิดเสียงเครื่องแต่งกายกระทบกันปกติแล้ว... ยามนี้โอรสสวรรค์ต้องตื่นจากบรรทมด้วยความหงุดหงิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ สุรเสียงกริ้วโกรธมักจะดังรอดออกมาให้เห็นเป็นประจำ ทว่าเช้านี้กลับไม่มีเสียงใดๆ‘ฝ่าบาทยังไม่ตื่น...’ ขันทีเฒ่าลอบสบตากับทหารยามด้วยความตื่นตระหนกแกมประหลาดใจมันเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่โจวเหวินตี้สามารถ "หลับสนิท" ได้ยาวนานถึงเพียงนี้ ความตายด้านในแววตาที่เคยมี ค่อยๆ ถูกเยียวยาด้วยความมืดมิดที่แสนสงบสุขเป็นครั้งแรกข่าวเรื่องการบรรทมยาวนานของฮ่องเต้แพร่กระจายไปในหมู่หมอหลวงและขุนนางอย่างรวดเร็วดุจไฟลามทุ่ง ภายในกรมหมอหลวง บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง แต่เป็นความตึงเครียดที่เกิดจากความริษยาและหวาดระแวง“เป็นไปได้อย่างไร... แค่ยาขมๆ กับเข็มไม่กี่เล่มนั่นน่ะหรือ?” หมอหลวงวัยกลางคนคนหนึ่งพึมพำ ใบหน้าเคร่งเครียด“ห