All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากได้รับข้อความข่มขู่ มะลิก็แทบไม่ได้นอนทั้งคืน เธอนั่งมองโทรศัพท์ด้วยความกังวล ภาพใบหน้าของแม่ที่กำลังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด“คุณเหนือคะ ฉันว่าคุณกลับไปอยู่กับครอบครัวเถอะค่ะ ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันช่วยคุณ”อัครินทร์มองเธอนิ่ง แม้เขาจะยังจำอดีตไม่ได้ แต่เขารู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ช่วยเขาเพราะหวังเงินหรือผลประโยชน์“แล้วถ้าผมไป คนพวกนั้นจะเลิกยุ่งกับคุณจริง ๆ เหรอครับ?”มะลิพูดไม่ออก“ผมไม่รู้ว่าคนที่ทำร้ายผมเป็นใคร แต่ตอนนี้พวกมันรู้แล้วว่าคุณอยู่กับผม ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องรับอันตรายเพียงลำพัง”“แต่ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ”“ผมรู้ครับ” เขาตอบเสียงอ่อน “แต่คุณไม่จำเป็นต้องต่อสู้กับเรื่องนี้คนเดียว”คำพูดเรียบง่ายนั้นทำให้มะลิรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด นับตั้งแต่ธนัททิ้งเธอไป ก็ไม่มีใครพูดกับเธอด้วยความห่วงใยเช่นนี้อีกเลย---ช่วงสาย รถยนต์สีดำคันหรูมาจอดหน้าห้องเช่า ชายสวมสูทลงจากรถแล้วรีบเดินเข้ามาหาอัครินทร์“คุณอัครินทร์ ในที่สุดผมก็พบคุณครับ!”วิทยา เลขานุการส่วนตัวของเขา ยืนมองเจ้านายด้วยความโล่งใจ ก่อนหันไปสำรวจห้องเช่าเล็ก ๆ อย่างไม่อยากเช

อัครินทร์ยังคงจ้องข้อความข่มขู่บนหน้าจอโทรศัพท์ แววตาของเขาเย็นชาลงเมื่อรู้ว่าคนร้ายกำลังใช้มะลิเป็นเครื่องมือบีบบังคับ“วิทยา สั่งคนของเราให้ดูแลมะลิตลอดเวลา ห้ามให้ใครเข้าใกล้เธอโดยไม่ได้รับอนุญาต”“ครับ แล้วเรื่องคุณแพรวาล่ะครับ?”อัครินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ“สืบต่อไป แต่อย่าเพิ่งให้เธอรู้ว่าเราสงสัย”เขายังจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้ไม่ชัดเจน แต่ภาพแพรวาที่ปรากฏในความทรงจำทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้ง หากผู้หญิงที่เขารักและกำลังจะแต่งงานด้วยมีส่วนเกี่ยวข้องกับการทำร้ายเขาจริง เขาจะยอมรับความจริงนั้นได้หรือไม่?---เช้าวันต่อมา มะลิกำลังช่วยแม่บ้านจัดอาหารอยู่ในครัว เมื่ออัครินทร์เดินเข้ามาหา“วันนี้คุณว่างไหมครับ?”“ว่างค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”“ผมอยากพาคุณไปเยี่ยมแม่”มะลิชะงัก ก่อนใบหน้าจะสว่างขึ้นทันที“จริงเหรอคะ? ฉันอยากไปหาแม่มากเลยค่ะ”อัครินทร์เห็นรอยยิ้มของเธอแล้วก็เผลอยิ้มตาม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองจึงรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้มีความสุขไม่นาน รถยนต์คันหรูก็พาทั้งคู่ไปถึงโรงพยาบาล มะลิรีบเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยทันที“แม่คะ!”หญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่บ

“คนที่ยิงฉัน…เป็นคนที่ฉันไว้ใจมากที่สุด”คำพูดของอัครินทร์ทำให้ทั้งห้องเงียบสนิทวิทยามองเจ้านายด้วยความตกใจ ก่อนรีบถาม “ท่านประธานครับ คุณจำได้ไหมว่าเป็นใคร”อัครินทร์ยกมือกุมขมับ ภาพในความทรงจำปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลือนหายไปอีกครั้ง“ฉันเห็นหน้าไม่ชัด แต่จำเสียงได้ เขาพูดกับฉันเหมือนเรารู้จักกันมานาน”“ถ้าอย่างนั้น เราต้องตรวจสอบคนใกล้ตัวทุกคนครับ”“ไม่!” อัครินทร์ตวาดขึ้นมา “ถ้าเราเคลื่อนไหวตอนนี้ คนร้ายจะรู้ว่าเรากำลังเข้าใกล้ความจริง”เขาหันไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง ชายในภาพสวมหมวกและหันหลังให้กล้อง แต่สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือแหวนสีเงินที่นิ้วนางข้างขวาอัครินทร์จ้องแหวนนั้นอยู่นาน ก่อนพึมพำออกมา“แหวนวงนี้…”“คุณจำได้หรือคะ” มะลิถามด้วยความเป็นห่วงเขาส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด “ฉันเคยเห็นมัน แต่คิดไม่ออกว่าเป็นของใคร”วิทยารีบถ่ายภาพไว้ ก่อนกล่าวว่า “ผมจะตรวจสอบให้เงียบที่สุดครับ”หลังจากวิทยาออกไป อัครินทร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนมะลินั่งลงข้าง ๆ แล้วยื่นแก้วน้ำให้“อย่าฝืนคิดมากเลยนะคะ ถ้าความทรงจำกลับมา คุณก็คงจำได้เอง”อัครินทร์รับ

เสียงปืนที่ดังขึ้นกลางโกดังร้างยังคงก้องอยู่ในความทรงจำของอัครินทร์ร่างของเขาทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำ ขณะที่ภาคินยืนมองพี่ชายด้วยแววตาเย็นชา“พี่ครับ ผมเตือนแล้วว่าอย่ากลับมาเลย”ภาคินก้มลงกระซิบข้างหูอัครินทร์“ถ้าพี่หายไปตลอดกาล ทุกอย่างก็จะเป็นของผม ทั้งบริษัท ทั้งตำแหน่งประธาน และทุกสิ่งที่พี่มี”อัครินทร์พยายามลืมตา ริมฝีปากเปื้อนเลือดขยับอย่างยากลำบาก“แก…เป็นน้องชายฉัน…”“ใช่ครับ และผมก็เบื่อเต็มทนแล้วที่ต้องอยู่ใต้เงาของพี่!”ภาคินลุกขึ้น ก่อนหันไปสั่งลูกน้อง“จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้มีหลักฐานเหลืออยู่”ชายฉกรรจ์สองคนเดินเข้าไปหาอัครินทร์ แต่ยังไม่ทันทำอะไร เสียงรถหลายคันก็ดังขึ้นจากด้านนอก“ตำรวจ! หยุดเดี๋ยวนี้!”ลูกน้องของภาคินแตกตื่น รีบวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ภาคินสบถด้วยความโกรธ ก่อนรีบหนีออกทางประตูด้านหลังไม่นาน วิทยาก็วิ่งเข้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เขาเห็นอัครินทร์นอนจมกองเลือดก็หน้าซีด“ท่านประธาน!”วิทยารีบคุกเข่าลงข้างเจ้านาย ตรวจดูว่าเขายังมีสติอยู่หรือไม่อัครินทร์ขยับริมฝีปากอย่างยากลำบาก“มะ…ลิ…”“คุณมะลิปลอดภัยครับท่าน

“อะไรนะครับ! แม่ของคุณมะลิหายตัวไปหรือ!” เสียงของวิทยาดังขึ้นกลางห้องพักผู้ป่วย มะลิหน้าซีดเผือด รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที “แม่ฉันอยู่ที่ไหนคะ! เมื่อกี้ยังอยู่ในห้องอยู่เลย!” น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบวิ่งออกไปตามทางเดิน แต่อัครินทร์คว้ามือเธอไว้ก่อน “มะลิ ตั้งสติแล้วฟังฉัน เราจะตามหาแม่ของเธอให้เจอ” “แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ล่ะคะ ฉันเหลือแม่แค่คนเดียวแล้วนะ!” อัครินทร์ดึงเธอเข้ามากอด แม้บาดแผลจะทำให้เขาเจ็บจนหน้าซีด แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ “ฉันสัญญาว่าจะทำทุกอย่างเพื่อพาแม่กลับมา” จากนั้นเขาหันไปสั่งวิทยา “ตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกตัว แจ้งตำรวจทันที แล้วตามหารถที่ออกจากโรงพยาบาลในช่วงเวลาที่แม่ของมะลิหายไป” “รับทราบครับ!” วิทยารีบออกไปจัดการทันที มะลิซบหน้ากับอกของอัครินทร์ น้ำตาเปียกเสื้อของเขา “ฉันกลัวค่ะ…” เขาลูบศีรษะเธอเบา ๆ “ฉันรู้ แต่เธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว” --- ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง วิทยาก็กลับมาพร้อมข่าวสำคัญ “ท่านประธานครับ เราพบรถต้องสงสัยแล้ว เป็นรถตู้สีดำที่ออกจากโรงพยาบาลเมื่อประมาณสี่สิบนาทีก่อน ตอนนี้ตำรวจติดตามเส้นทางอยู่ครับ” “มีจุดหมาย