All Chapters of สามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก: Chapter 11 - Chapter 20

ฝนเมื่อคืนหยุดตกแล้ว แต่หัวใจของมะลิกลับวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองภาพถ่ายเก่าของอัครินทร์กับผู้หญิงชุดขาวที่ได้รับจากข้อความปริศนาเมื่อคืน ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นสวยหวาน ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ และที่สำคัญ...เธอมองอัครินทร์ด้วยสายตาของคนที่รักเขามากมะลิถอนหายใจ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง“ถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ ทำไมต้องนัดฉันไปเจอด้วยนะ”เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง อัครินทร์เดินเข้ามาโอบเอวเธออย่างอ่อนโยน“ตื่นตั้งแต่เช้าเลยเหรอครับ ภรรยาของผม”มะลิรีบคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ“ค่ะ ฉันนอนไม่ค่อยหลับ”“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”เธอเงยหน้ามองเขา อยากถามเรื่องผู้หญิงในภาพเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะยิ้มบาง ๆ“ไม่มีอะไรค่ะ คุณไปทำงานเถอะ วันนี้ฉันว่าจะไปเยี่ยมแม่”อัครินทร์มองเธออย่างสงสัย ก่อนจะจูบหน้าผากเธอเบา ๆ“ถ้ามีอะไรต้องบอกผมนะ ไม่ว่าเรื่องอะไร ผมไม่อยากให้ภรรยาของผมต้องเก็บความทุกข์ไว้คนเดียว”คำพูดนั้นทำให้มะลิรู้สึกผิด เธอไม่ได้อยากปิดบังเขา แต่ก็อยากรู้ความจริงด้วยตัวเองสักครั้ง“ฉันสัญญาค่ะ”หลังจากอัครินทร์ออกจากบ้าน มะลิก็หยิบกระเป๋าและเดินทางไปยังคาเฟ่ริมแม่น้ำตา

เสียงโทรศัพท์ที่ถูกตัดไปยังคงดังก้องอยู่ในความคิดของอัครินทร์“คนที่ยิงคุณยังอยู่ใกล้ตัวคุณ และกำลังรอวันที่คุณจะจำทุกอย่างได้”ชายหนุ่มกำโทรศัพท์แน่น แววตาเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดอาจเป็นคนที่กำลังวางแผนทำลายชีวิตเขาอยู่ก็ได้“อัครินทร์คะ คุณโอเคไหม”มะลิจับแขนสามีด้วยความเป็นห่วง หลังจากเหตุการณ์ที่โกดัง เธอไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บปวดอีกแล้วอัครินทร์หันมามองภรรยา ก่อนดึงเธอเข้ามากอด“ผมไม่เป็นไรครับ แต่ต่อจากนี้คุณต้องสัญญากับผมอย่างหนึ่ง”“อะไรคะ”“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามไปพบใครตามลำพังอีกเด็ดขาด โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีตของผม”มะลิก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด“ฉันขอโทษค่ะ ฉันแค่อยากช่วยคุณ”“ผมรู้ครับ” เขาลูบผมเธอเบา ๆ “แต่ผมไม่ต้องการความจริงที่ต้องแลกกับชีวิตของคุณ”คำพูดนั้นทำให้มะลิน้ำตาคลอ เธอสวมกอดเขากลับแน่นราวกับกลัวว่าสักวันจะเสียชายคนนี้ไปอีกครั้งแต่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า ในขณะที่พวกเขากำลังกอดกันอยู่นั้น มีใครบางคนกำลังเฝ้ามองภาพของพวกเขาผ่านหน้าจอโทรศัพท์และคนคนนั้นกำลังยิ้มอย่างเย็นชา---เช้าวันต่อมา อัครินทร์เดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ของบริษัทตั

“พ่อ...”เสียงของอัครินทร์แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือธนากร วรเมธากุล บิดาที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน งานศพของเขาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และอัครินทร์เองก็เป็นคนยืนส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาแต่วันนี้ชายคนนั้นกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิต“ทำไมครับ” อัครินทร์ถามเสียงสั่น “ทำไมพ่อถึงยังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงบอกว่าพ่อตายไปแล้ว”ธนากรไม่ได้ตอบทันที เขามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเหลือบมองมะลิซึ่งยืนอยู่ข้างอัครินทร์“นี่หรือภรรยาของแก”อัครินทร์ขยับมายืนบังมะลิโดยอัตโนมัติ“อย่าเปลี่ยนเรื่องครับ ผมถามว่าทำไมพ่อถึงหายไปสิบปี!”ธนากรถอนหายใจ ก่อนเดินไปหยุดข้างโต๊ะเก่า“เพราะถ้าฉันไม่หายไป ฉันคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้”คำตอบนั้นทำให้อัครินทร์นิ่งงัน“หมายความว่ายังไงครับ”“แม่ของแกกำลังจะเปิดโปงความผิดของคนในครอบครัวเรา ตอนนั้นฉันพยายามช่วยเธอ แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไป หลังจากแม่ของแกเสียชีวิต ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นรายต่อไป”“แล้วพ่อก็เลือกทิ้งผมไว้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ!”เสียงตะโกนของอัครินทร์สะท้อนทั่วห้องใต้ดิน“

ภาพถ่ายเก่าในโทรศัพท์ทำให้อัครินทร์แทบลืมหายใจในภาพ ธนากรผู้เป็นพ่อยืนอยู่ข้างรถสีดำ ส่วนคุณหญิงรัชนียืนอยู่ไม่ไกลจากประตูรถ ทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังพูดคุยเรื่องสำคัญวันที่บนภาพตรงกับคืนที่แม่ของเขาเสียชีวิตพอดี“ทำไมพ่อถึงอยู่กับคุณหญิงรัชนีในคืนนั้น...” อัครินทร์พึมพำมะลิมองภาพถ่ายอย่างตั้งใจ ก่อนถามสามีด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“คุณจำได้ไหมคะว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น”อัครินทร์หลับตาลง พยายามค้นหาความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจ“ผมจำได้ว่าแม่บอกว่าจะออกไปพบใครบางคน พ่อเองก็ออกจากบ้านไปก่อนหน้านั้นไม่นาน หลังจากนั้นไม่นาน เราก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าแม่ประสบอุบัติเหตุ”เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง“ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะสงสัยอะไร ทุกคนบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ ผมก็เชื่อมาตลอด”มะลิบีบมือเขาเบา ๆ“บางทีเราอาจต้องฟังความจริงจากปากคุณพ่อค่ะ แต่เราควรให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบภาพนี้ด้วย”อัครินทร์พยักหน้า เขารู้ว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การกล่าวหาใคร แต่เป็นการค้นหาความจริงโดยไม่ปล่อยให้คนร้ายมีโอกาสทำร้ายใครอีกเขาจึงส่งภาพถ่ายให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ พร้อมขอให้วิทยาตามหาต้นฉบับและข้อมูลว

เสียงฝนตกกระทบกระจกดังไม่ขาดสาย ขณะที่อัครินทร์ยืนอ่านเอกสารในมือด้วยหัวใจที่หนักอึ้งรินลดาอาจเป็นคนในครอบครัวของเขา และเธออาจเป็นพยานคนสำคัญในคืนที่แม่เสียชีวิตแต่สิ่งที่เขาต้องการรู้มากที่สุดยังคงเป็นคำถามเดิมใครกันแน่ที่ทำให้แม่ของเขาต้องจากไป“คุณอัครินทร์คะ เราต้องไปหารินลดาให้เจอค่ะ” มะลิพูดขึ้น “ถ้าเธอได้รับจดหมายจากคุณหญิงรัชนี เราก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนอะไรอยู่”อัครินทร์พยักหน้า ก่อนติดต่อวิทยาให้ประสานเจ้าหน้าที่และตรวจสอบตำแหน่งที่รินลดาอาจเดินทางไปไม่นาน วิทยาก็ได้รับข้อมูลว่า มีคนพบรินลดาที่บ้านเก่าของตระกูลวรเมธากุลทั้งสามจึงรีบเดินทางไปที่นั่นทันที---ภายในบ้านหลังเก่า คุณหญิงรัชนีนั่งอยู่ในห้องรับแขก ข้างกายมีรินลดาซึ่งกำลังถือซองจดหมายเก่าไว้แน่นเมื่ออัครินทร์เดินเข้าไป รัชนีไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ กลับยิ้มบาง ๆ ราวกับรอเขาอยู่แล้ว“ในที่สุดเธอก็มา อัครินทร์”“ผมต้องการคำตอบครับคุณหญิง ผมอยากรู้ว่าแม่ของผมเสียชีวิตเพราะอะไร และรินลดาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร”รัชนีมองรินลดา ก่อนถอนหายใจยาว“ถึงเวลาที่ทุกคนควรรู้ความจริงเสียที”เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ