Masukตลอดทั้งวัน อัครินทร์แทบไม่ได้พูดอะไรกับมะลิ
ข้อความปริศนาที่ได้รับเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา เขาต้องการรู้ว่าใครเป็นคนยิงเขา แต่ยิ่งเข้าใกล้ความจริงมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าคนร้ายอาจอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิด “วันนี้คุณดูเครียดมากเลยนะคะ” เสียงของมะลิทำให้เขาหลุดจากความคิด เธอถือจานข้าวเข้ามาวางบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งตรงข้าม “กินข้าวก่อนเถอะค่ะ ตั้งแต่เช้าคุณยังไม่ได้กินอะไรเลย” อัครินทร์มองอาหารตรงหน้า เป็นข้าวสวยกับไข่เจียวและผัดผักง่าย ๆ “เธอทำเองหรือ” “ค่ะ ถึงฉันจะไม่ใช่แม่ครัวในโรงแรมหรู แต่ฉันรับรองว่าอร่อยนะคะ” เขาตักอาหารเข้าปาก ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “อร่อยจริง ๆ” มะลิยิ้มกว้าง “เห็นไหมคะ ฉันบอกแล้ว” อัครินทร์มองรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกผิดขึ้นมา เขากำลังคิดจะออกไปเผชิญอันตรายโดยไม่บอกเธอ ทั้งที่ผู้หญิงคนนี้เป็นห่วงเขามากที่สุด แต่ถ้าบอกความจริง เธออาจพยายามห้ามเขา “มะลิ ถ้าวันหนึ่งฉันต้องออกไปจัดการเรื่องสำคัญ เธอจะโกรธไหมถ้าฉันไม่ได้บอกเธอทุกอย่าง” รอยยิ้มของมะลิค่อย ๆ จางลง “ถ้าเป็นเรื่องอันตราย ฉันอยากให้คุณบอกฉันค่ะ อย่างน้อยฉันจะได้รู้ว่าควรช่วยคุณยังไง” คำตอบของเธอทำให้อัครินทร์นิ่งไป เขาอยากบอกทุกอย่าง แต่สุดท้ายกลับพูดเพียงว่า “ฉันจะพยายาม” มะลิมองเขาอย่างไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ไม่ได้ซักถามต่อ คืนนั้น เวลาห้าทุ่มครึ่ง อัครินทร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีดำ แล้วเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เขาคิดว่าทุกคนหลับหมดแล้ว แต่ทันทีที่เดินลงมาถึงชั้นล่าง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืด “คุณจะไปไหนคะ” อัครินทร์หันขวับ มะลิยืนอยู่ตรงบันได ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “ฉันมีธุระนิดหน่อย เธอกลับไปนอนเถอะ” “ตอนเกือบเที่ยงคืนเนี่ยนะคะ” “เป็นเรื่องงาน” “แล้วทำไมต้องแอบออกไปด้วย” อัครินทร์เงียบ มะลิเดินเข้ามาหาเขา ดวงตาเริ่มมีน้ำคลอ “คุณรับปากฉันแล้วว่าจะไม่ปิดบังเรื่องอันตรายไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าคุณไม่ไว้ใจฉันเลย” คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแทงกลางใจ เขายื่นมือไปจับไหล่เธอเบา ๆ “ฉันไว้ใจเธอ มะลิ แต่ฉันไม่อยากให้เธอต้องเสี่ยง” “ถ้าอย่างนั้นก็บอกฉันสิคะว่าคุณกำลังจะไปไหน” อัครินทร์สบตาเธอ ก่อนตัดสินใจพูดความจริง “มีคนส่งข้อความมาบอกว่าจะเปิดเผยว่าใครเป็นคนยิงฉัน ฉันต้องไปพบเขาที่โกดังร้างหลังบริษัทเก่า” มะลิหน้าซีดทันที “คุณจะไปคนเดียวเหรอคะ” “ใช่” “ไม่ได้เด็ดขาด!” เธอคว้าแขนเขาไว้แน่น “คุณยังจำอะไรไม่ได้ทั้งหมด แล้วถ้าเป็นกับดักล่ะคะ ถ้าเขาทำร้ายคุณอีกจะทำยังไง” “ฉันต้องรู้ความจริง” “แต่ชีวิตคุณสำคัญกว่าความจริงนะคะ!” อัครินทร์นิ่งงัน เขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครพูดกับเขาด้วยความเป็นห่วงเช่นนี้ มะลิก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนมือของเขา “ฉันเพิ่งช่วยคุณจากคืนฝนตกมาได้ไม่นาน ฉันไม่อยากเห็นคุณกลับไปนอนหมดสติอยู่ที่ไหนอีกแล้ว” อัครินทร์ดึงเธอเข้ามากอด “ฉันสัญญาว่าจะกลับมา” “คำสัญญาของคุณทำให้ฉันสบายใจไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณไม่ระวังตัว” เขาลูบหลังเธอเบา ๆ ก่อนพูดเสียงต่ำ “ถ้าอย่างนั้น เธอช่วยฉันอย่างหนึ่งได้ไหม” มะลิเงยหน้าขึ้น “อะไรคะ” “ถ้าฉันยังไม่กลับภายในหนึ่งชั่วโมง ให้โทรหาวิทยา แล้วบอกเขาทุกอย่าง ห้ามตามฉันไปเองเด็ดขาด” มะลิไม่อยากรับปาก แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “คุณต้องกลับมานะคะ” อัครินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา “รอฉันนะ” จากนั้นเขาก็เดินออกจากคฤหาสน์ไป มะลิยืนมองแผ่นหลังของเขาจนประตูปิดลง ความรู้สึกไม่สบายใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก เธอไม่รู้เลยว่าคืนนี้จะเปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาล เวลาเที่ยงคืนตรง รถของอัครินทร์จอดอยู่หน้าโกดังร้างตามที่ระบุในข้อความ สถานที่แห่งนี้เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟถนนที่ส่องเข้ามาเป็นระยะ เขาก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง มือถือโทรศัพท์เตรียมพร้อมติดต่อวิทยาได้ทุกเมื่อ “มีใครอยู่ไหม!” เสียงของเขาดังก้องไปทั่วโกดัง ไม่มีเสียงตอบกลับ ทันใดนั้น ไฟด้านในก็สว่างขึ้น ชายคนหนึ่งยืนอยู่หลังเสาเหล็ก ใบหน้าถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากสีดำ “ในที่สุดคุณก็มา ท่านประธาน” อัครินทร์จ้องเขาเขม็ง “แกเป็นคนส่งข้อความใช่ไหม” ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ “คุณอยากรู้ไม่ใช่หรือว่าใครเป็นคนยิงคุณ” “ถ้าอย่างนั้นก็ถอดหน้ากากออก!” “ใจเย็นสิครับ ทุกอย่างมีเวลาเป็นของมัน” ชายปริศนาก้าวออกมาจากเงามืด เขาสวมแหวนสีเงินที่นิ้วนางข้างขวา อัครินทร์เบิกตากว้าง แหวนวงเดียวกับที่เขาเห็นในภาพจากกล้องวงจรปิด! ภาพความทรงจำเริ่มไหลย้อนกลับมา ห้องทำงานที่มืดสลัว เอกสารกองอยู่บนโต๊ะ และชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา “ทำไมแกถึงทำแบบนี้” เสียงในความทรงจำดังชัดเจนขึ้น ก่อนเสียงปืนจะระเบิดขึ้นในความมืด อัครินทร์เซถอยหลัง มือกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด “แก…เป็นใครกันแน่!” ชายปริศนาหัวเราะ ก่อนยกมือถอดหน้ากากออก อัครินทร์มองใบหน้านั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “เป็นไปไม่ได้…” คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือบุคคลที่เขาเคยไว้ใจมากที่สุด “ทำไมถึงเป็นแก!” ชายคนนั้นยิ้มเย็น “เพราะคุณไม่ควรกลับมาตั้งแต่แรกครับ” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังขึ้นรอบโกดัง ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด ล้อมอัครินทร์ไว้ทุกด้าน เขากำหมัดแน่น รู้ทันทีว่าตัวเองตกหลุมพรางเข้าแล้ว อีกด้านหนึ่ง มะลินั่งรออยู่ในห้องรับแขก มือกำโทรศัพท์แน่น เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง แต่อัครินทร์ยังไม่กลับมา เธอตัดสินใจโทรหาวิทยาทันที “คุณวิทยาคะ คุณอัครินทร์ไปที่โกดังร้างหลังบริษัทเก่า เขาไปคนเดียวค่ะ ฉันกลัวว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย!” ปลายสายเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนวิทยาจะตอบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “คุณมะลิครับ อยู่ในบ้าน อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ผมจะรีบไปช่วยท่านประธานเดี๋ยวนี้!” มะลิวางสาย น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอได้แต่ภาวนาให้เขาปลอดภัย ขณะเดียวกัน ภายในโกดัง อัครินทร์ถูกชายฉกรรจ์เข้าประชิดตัว เขาพยายามต่อสู้ แต่ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ทำให้เสียเปรียบ ชายที่ถอดหน้ากากเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลาก่อนครับ ท่านประธาน” เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด อัครินทร์ทรุดลงกับพื้น มือกุมบาดแผล ขณะที่ชายปริศนาหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ก่อนสติจะดับวูบ ภาพใบหน้าของมะลิก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ฉันยังกลับไปหาเธอไม่ได้… และในวินาทีสุดท้าย ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิท เขาก็จำชื่อของคนที่ยิงเขาได้อย่างชัดเจน ภาคิน น้องชายต่างมารดาของเขาเองเสียงฝนตกกระทบกระจกดังไม่ขาดสาย ขณะที่อัครินทร์ยืนอ่านเอกสารในมือด้วยหัวใจที่หนักอึ้งรินลดาอาจเป็นคนในครอบครัวของเขา และเธออาจเป็นพยานคนสำคัญในคืนที่แม่เสียชีวิตแต่สิ่งที่เขาต้องการรู้มากที่สุดยังคงเป็นคำถามเดิมใครกันแน่ที่ทำให้แม่ของเขาต้องจากไป“คุณอัครินทร์คะ เราต้องไปหารินลดาให้เจอค่ะ” มะลิพูดขึ้น “ถ้าเธอได้รับจดหมายจากคุณหญิงรัชนี เราก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวางแผนอะไรอยู่”อัครินทร์พยักหน้า ก่อนติดต่อวิทยาให้ประสานเจ้าหน้าที่และตรวจสอบตำแหน่งที่รินลดาอาจเดินทางไปไม่นาน วิทยาก็ได้รับข้อมูลว่า มีคนพบรินลดาที่บ้านเก่าของตระกูลวรเมธากุลทั้งสามจึงรีบเดินทางไปที่นั่นทันที---ภายในบ้านหลังเก่า คุณหญิงรัชนีนั่งอยู่ในห้องรับแขก ข้างกายมีรินลดาซึ่งกำลังถือซองจดหมายเก่าไว้แน่นเมื่ออัครินทร์เดินเข้าไป รัชนีไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ กลับยิ้มบาง ๆ ราวกับรอเขาอยู่แล้ว“ในที่สุดเธอก็มา อัครินทร์”“ผมต้องการคำตอบครับคุณหญิง ผมอยากรู้ว่าแม่ของผมเสียชีวิตเพราะอะไร และรินลดาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร”รัชนีมองรินลดา ก่อนถอนหายใจยาว“ถึงเวลาที่ทุกคนควรรู้ความจริงเสียที”เธอหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ
“คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด เป็นคนที่แม่ของแกยอมสละชีวิตเพื่อปกป้อง”คำพูดของธนากรยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอัครินทร์ แม้ปลายสายจะถูกตัดไปแล้วก็ตามเขาก้มมองจดหมายในมือ ก่อนหันไปหาวรรณา“คุณวรรณาครับ คุณรู้ไหมว่าแม่ผมกำลังปกป้องใครอยู่”วรรณาส่ายหน้า น้ำตาคลอเบ้า“ดิฉันไม่รู้จริง ๆ ค่ะ แต่ก่อนเกิดเรื่อง คุณนายเคยบอกกับดิฉันว่า หากวันหนึ่งมีใครถามถึงเด็กคนหนึ่ง ให้ดิฉันเก็บเรื่องนี้เป็นความลับจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม”อัครินทร์ขมวดคิ้ว“เด็กคนหนึ่งเหรอครับ?”“ใช่ค่ะ คุณนายไม่ได้บอกชื่อ แต่เธอดูเป็นห่วงเด็กคนนั้นมาก”มะลิมองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะ“หรือเด็กคนนั้นจะเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของคุณแม่คะ”ไม่มีใครตอบได้วิทยาจึงเสนอให้ตรวจสอบเอกสารในกล่องทั้งหมดอย่างละเอียด เพราะบางทีความจริงอาจซ่อนอยู่ในสิ่งที่พวกเขามองข้ามไปก่อนเดินทางกลับ อัครินทร์หันไปหาวรรณาอีกครั้ง“ถ้าคุณนึกอะไรออก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน กรุณาติดต่อผมทันทีนะครับ”หญิงสูงวัยพยักหน้า ก่อนพูดขึ้นอย่างลังเล“มีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ คุณชาย...คืนที่คุณนายเสียชีวิต ดิฉันเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่หน้าบ้า
ภาพถ่ายเก่าในโทรศัพท์ทำให้อัครินทร์แทบลืมหายใจในภาพ ธนากรผู้เป็นพ่อยืนอยู่ข้างรถสีดำ ส่วนคุณหญิงรัชนียืนอยู่ไม่ไกลจากประตูรถ ทั้งสองคนมีสีหน้าเคร่งเครียดราวกับกำลังพูดคุยเรื่องสำคัญวันที่บนภาพตรงกับคืนที่แม่ของเขาเสียชีวิตพอดี“ทำไมพ่อถึงอยู่กับคุณหญิงรัชนีในคืนนั้น...” อัครินทร์พึมพำมะลิมองภาพถ่ายอย่างตั้งใจ ก่อนถามสามีด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“คุณจำได้ไหมคะว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น”อัครินทร์หลับตาลง พยายามค้นหาความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจ“ผมจำได้ว่าแม่บอกว่าจะออกไปพบใครบางคน พ่อเองก็ออกจากบ้านไปก่อนหน้านั้นไม่นาน หลังจากนั้นไม่นาน เราก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าแม่ประสบอุบัติเหตุ”เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง“ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะสงสัยอะไร ทุกคนบอกว่าเป็นอุบัติเหตุ ผมก็เชื่อมาตลอด”มะลิบีบมือเขาเบา ๆ“บางทีเราอาจต้องฟังความจริงจากปากคุณพ่อค่ะ แต่เราควรให้เจ้าหน้าที่ช่วยตรวจสอบภาพนี้ด้วย”อัครินทร์พยักหน้า เขารู้ว่าตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่การกล่าวหาใคร แต่เป็นการค้นหาความจริงโดยไม่ปล่อยให้คนร้ายมีโอกาสทำร้ายใครอีกเขาจึงส่งภาพถ่ายให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบ พร้อมขอให้วิทยาตามหาต้นฉบับและข้อมูลว
“ถ้าอย่างนั้น คุณคงต้องเลือกระหว่างความจริงของครอบครัว...กับชีวิตของผู้หญิงที่คุณรักแล้วล่ะครับ”เสียงจากลำโพงทำให้อัครินทร์กำมือแน่น เขาหันกลับไปมองมะลิที่ยืนอยู่ด้านหลัง ใบหน้าของเธอซีดลง แต่เธอกลับพยายามยิ้มให้เขาเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร“อย่ากลัวนะครับ ผมจะไม่ปล่อยให้ใครทำอะไรคุณ”“ฉันไม่กลัวค่ะ” มะลิตอบ แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อย “ฉันกลัวแค่ว่าคุณจะต้องเจ็บปวดเพราะเรื่องในอดีตอีก”อัครินทร์ยกมือแตะแก้มเธอ“ตราบใดที่เรายังอยู่ด้วยกัน ผมจะผ่านมันไปให้ได้”วิทยารีบตรวจสอบแผงควบคุมประตูห้องนิรภัย ก่อนหันมารายงาน“มีคนล็อกประตูจากด้านนอกครับ และระบบสื่อสารภายในอาคารถูกตัดไปบางส่วน ผมกำลังหาทางติดต่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย”อัครินทร์พยักหน้า ก่อนมองเอกสารในมือเขาไม่อาจยอมให้คนร้ายเอาหลักฐานไปได้ แต่ก็ไม่มีทางยอมเสี่ยงชีวิตมะลิเพื่อแลกกับมันเช่นกัน“วิทยา เก็บสำเนาเอกสารทั้งหมดไว้ก่อน ส่วนต้นฉบับเราจะนำออกไปด้วยกัน”“ครับ”ทันใดนั้น ลำโพงก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ผมให้เวลาคุณห้านาที ถ้ายังไม่ส่งเอกสารออกมา คนของผมจะเข้าไปเอาด้วยตัวเอง”มะลิหันไปมองประตู ก่อนกระซิบกับสามี“ถ้าเราออกไปทางเดิมไม่ได้
“พ่อ...”เสียงของอัครินทร์แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือธนากร วรเมธากุล บิดาที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อน งานศพของเขาจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ และอัครินทร์เองก็เป็นคนยืนส่งพ่อเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาแต่วันนี้ชายคนนั้นกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิต“ทำไมครับ” อัครินทร์ถามเสียงสั่น “ทำไมพ่อถึงยังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงบอกว่าพ่อตายไปแล้ว”ธนากรไม่ได้ตอบทันที เขามองลูกชายด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเหลือบมองมะลิซึ่งยืนอยู่ข้างอัครินทร์“นี่หรือภรรยาของแก”อัครินทร์ขยับมายืนบังมะลิโดยอัตโนมัติ“อย่าเปลี่ยนเรื่องครับ ผมถามว่าทำไมพ่อถึงหายไปสิบปี!”ธนากรถอนหายใจ ก่อนเดินไปหยุดข้างโต๊ะเก่า“เพราะถ้าฉันไม่หายไป ฉันคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้”คำตอบนั้นทำให้อัครินทร์นิ่งงัน“หมายความว่ายังไงครับ”“แม่ของแกกำลังจะเปิดโปงความผิดของคนในครอบครัวเรา ตอนนั้นฉันพยายามช่วยเธอ แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไป หลังจากแม่ของแกเสียชีวิต ฉันก็รู้ว่าตัวเองเป็นรายต่อไป”“แล้วพ่อก็เลือกทิ้งผมไว้คนเดียวอย่างนั้นเหรอ!”เสียงตะโกนของอัครินทร์สะท้อนทั่วห้องใต้ดิน“
เสียงนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคฤหาสน์วรเมธากุลอัครินทร์ยืนอยู่หน้าต่างห้องนอน สายตาจับจ้องข้อความปริศนาในโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ถ้าอยากรู้ว่าแม่ของคุณตายเพราะอะไร คืนนี้ให้มาที่บ้านหลังเก่าของตระกูล และมาคนเดียว”เขาไม่เคยคิดเลยว่าความตายของแม่ที่ผ่านมานานหลายปีจะกลับมาสร้างคำถามให้เขาอีกครั้งมะลิเดินเข้ามาหยุดข้างสามี ก่อนสอดมือเข้าไปจับมือเขา“คุณยังคิดจะไปใช่ไหมคะ”อัครินทร์หันมามองเธอ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“ครับ ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของผม”“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปด้วย”“ไม่ได้ครับ มะลิ ผมไม่อยากให้คุณตกอยู่ในอันตราย”หญิงสาวเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ ถ้าคุณกำลังเผชิญเรื่องที่อันตราย ฉันไม่อยากให้คุณต้องเผชิญมันคนเดียวเหมือนที่ผ่านมา”อัครินทร์มองดวงตาของเธอ เขารู้ดีว่ามะลิไม่ใช่ผู้หญิงที่ยอมถอยง่าย ๆ เมื่อคนที่เธอรักกำลังเดือดร้อนในที่สุดเขาก็ถอนหายใจ ก่อนยกมือขึ้นลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน“ตกลงครับ แต่เราจะไม่เข้าไปโดยไม่มีแผน ผมจะให้วิทยาจัดการเรื่องความปลอดภัยก่อน”มะลิพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะพบอะไร แต่เ


![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




