Lahat ng Kabanata ng LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ: Kabanata 121 - Kabanata 130

“ฮึ ๆ ๆ ก็ให้มันฆ่าเราเลยสิ”ฟุบ!“เอาเลย โทรเรียกมันมาเลย ส่งโลเคชั่นไปเลย แต่ไม่ต้องส่งก็ได้มั้ง บอกมันว่าอยู่บ้านเพื่อนรักหลังข้าง ๆ บ้านตัวเองไอ้เหี้ยนั่นของเธอมันก็มาถูกแล้ว” ปริ๊นซ์โยนโทรศัพท์ลงมาตรงหน้าฉันแล้วท้าทาย เขาพูดช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่มีความกลัวเลยสักนิด“ปริ๊นซ์ เขามีอิทธ

Dylan : คิดถึงข้อความล่าสุดของเขาส่งมาหาฉันตั้งแต่ก่อนเที่ยงจนตอนนี้ใกล้ค่ำแล้วเขาก็ยังไม่ติดต่อกลับมาทำให้ฉันยิ่งกลัวจับขั้วหัวใจ กลัวมากว่าเรา...จะไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก“ฮึก! ฮื่อ ๆ ๆ” กลับไปเป็นเหมือนเดิมงั้นเหรอพริกไทย ร่างกายแกสกปรกขนาดนี้แกจะมีหน้ากลับไปหาเขาได้ยังไง ต่อให้วันหน

“ค่ะ ถ้างั้นเดี๋ยวพริกขอตัวก่อนนะคะน้าปริม น้าปริมก็พักผ่อนนะคะอย่าคิด...ข้างนอกอากาศมันร้อนค่ะน้าปริมเข้าบ้านไปพักผ่อนดีกว่านะคะเดี๋ยวจะไม่สบาย” ฉันฉุกคิดได้ทันเลยรีบเปลี่ยนคำพูด จะปลอบไม่ให้คิดมากมันก็คงไม่มีประโยชน์ดีไม่ดีอาจจะยิ่งตอกย้ำให้คิดมากก็ได้ใครจะไปรู้“จ้ะ ถ้างั้นน้าไปก่อนนะหนูพริก” น้า

“มีอะไรพูดมาปริ๊นซ์” ฉันเชิดหน้าขึ้นแล้วย้ำคำถามเดิมเพราะรู้แล้วว่าปริ๊นซ์เจตนาพูดเพื่อยั่วให้ฉันประสาทเสีย“ไปเก็บของ”“...ไม่จำเป็น ของอยู่ตรงนี้ได้ไม่ได้ลำบากอะไร”“ฮึ ๆ ๆ ไม่ได้บอกที่รักว่า ขึ้นไปเก็บของนะ บอกว่า...ไปเก็บของ” ปริ๊นซ์พูดช้า ๆ เนิบ ๆ สายตาของคนที่ถือไพ่เหนือกว่ามองฉันด้วยความสะใจ

“นายมันโคตรเหี้ยเลยปริ๊นซ์” ฉันพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ระเบิดก่อนจะด่าออกไปด้วยเสียงที่รอดไรฟัง“เหี้ยแล้วไง...ก็ได้เธอเหมือนมันแล้วกัน”​“ปริ๊นซ์! / ไปเก็บของซะพริกไทย”“...คะ?” ทั้งที่ฉันตะคอกปริ๊นซ์ด้วยความโกรธเพราะมันพูดจาอุบาทว์หยามเกียรติและศักดิ์ศรีของฉันไม่หยุด เสียงฉันมันทั้งสั่นทั้งดังลั่นใคร