Semua Bab อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน: Bab 1 - Bab 10

10 Bab

บทที่ 1

ข้ารับโอสถเก็บลมหายใจมา แล้วกลืนลงไปในคราเดียวชั่วชีวิตนี้ พวกเขาสั่งสอนว่าข้าควรถือครองความบริสุทธิ์ให้ผู้ใด ทั้งยังหลอกล่อว่าข้าควรมีใจให้ผู้ใดมาบัดนี้ แม้กระทั่งความตายของข้า พวกเขาก็ตระเตรียมไว้ให้จนพร้อมสรรพแล้วทว่าครั้งสุดท้ายนี้ ข้าอยากตัดสินใจด้วยตนเองได้แต่หวังว่าหลังหลับตาลงแล้ว จะไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย……หลังจากหรงจิ่งจากไป ข้าก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเป็นเวลานานขวดโอสถเก็บลมหายใจนั้นวางอยู่ข้างมือเมื่อกลืนลงไปแล้ว ชีพจรและลมหายใจจะขาดห้วงไปสามชั่วยามรอจนหามโลงศพออกไปพ้นเมืองหลวงแล้ว ย่อมจะมีคนมาเปิดโลง แล้วส่งตัวข้าเดินทางลงใต้แม้แต่ฐานะใหม่เขาก็ตระเตรียมไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้วซูหนิง อายุยี่สิบสามปี สามีตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ไร้บิดามารดาชิงเหอหอบชุดเจ้าสาวที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยขึ้นมา น้ำตาก็พลันร่วงเผาะลงมา“เมื่อวานคุณหนูยังลองสวมชุดเจ้าสาวอยู่แท้ ๆ”นั่นสิเมื่อวาน หรงจิ่งยังช่วยขยับมงกุฎหงส์ให้ข้า บอกว่ารอให้เสร็จสิ้นพิธีในวันพรุ่งนี้ ข้าก็ไม่ต้องทนรับคำครหาจากผู้ใดอีกต่อไปแล้วยามนั้นข้ากลับหลงเชื่อจริง ๆสองปีมานี้ คนทั้งเมืองหลวงต่างพูดกันว่าอ๋องผู้ส
Baca selengkapnya

บทที่ 2

วันรุ่งขึ้น ฉินตู้ก็มารับข้ากลับจวนสกุลซ่งเขายังคงหิ้วขนมดอกกุ้ยฮวาที่ข้าโปรดปรานติดมือมาด้วย“ของร้านเฉินจี้ทางทิศใต้ของเมือง เพิ่งออกจากเตาใหม่ ๆ เลย”เมื่อสามปีก่อนในวันที่เขาออกศึก เขาก็เคยซื้อมาให้ข้าห่อหนึ่งวันนั้นลมแรงยิ่งนัก ข้าวิ่งตามม้าของเขาออกไปจนพ้นประตูเมือง อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือฉินตู้หมดหนทาง จึงได้แต่ลงจากม้ามาปลอบข้าเขาบิขนมดอกกุ้ยฮวาชิ้นสุดท้ายออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งป้อนใส่ปากข้า ส่วนอีกซีกหนึ่งเขากินเอง“เช่นนี้ก็ถือว่าข้าได้กินเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”ข้าถามทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ“แล้วคราวหน้าเล่า?”เขาผูกเสื้อคลุมให้ข้าจนแน่น พลางแย้มยิ้มใช้นิ้วกรีดปลายจมูกข้าเบา ๆ“รอข้ากลับมา จะซื้อมาชดเชยให้เจ้าทั้งกล่องเลย”ข้าเฝ้ารออยู่เกือบครึ่งปีทว่าสิ่งที่คนส่งเข้ามาในจวนสกุลซ่งในคราวถัดมา กลับมิใช่ขนมดอกกุ้ยฮวาแต่เป็นเกราะศึกของเขาที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตข้ากอดเกราะศึกชุดนั้นนั่งอยู่อย่างนั้นจนรุ่งสาง ปลายนิ้วลูบไล้รอยดาบและรอยกระบี่บนเกราะซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่านพ่อบอกว่าเขาตายไร้ร่างไร้อัฐิท่านแม่บอกว่าชายแดนเหน็บหนาวและกันดารยิ่งนัก เขาคงไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบู
Baca selengkapnya

บทที่ 3

ยามก้าวออกจากจวนสกุลซ่ง ท่านพ่อยื่นป้ายหยกคาดเอวของในจวนให้ข้าชิ้นหนึ่ง“หากระหว่างทางมีคนตรวจค้น ก็จงหยิบสิ่งนี้ออกมา”“อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาดว่าวันนี้เจ้ากลับมาที่นี่”เมื่อรถม้าแล่นผ่านตลาดทิศตะวันตก จู่ ๆ ข้าก็สั่งให้คนขับรถม้าหยุดรถ“คลังเก็บของเก่าในจวนมีหนูชุกชุมนัก”“รบกวนเจ้าช่วยไปซื้อสารหนูที่ร้านขายยาให้ข้าสักหน่อยเถิด”คนขับรถม้ามิได้นึกสงสัยอันใด เขาถือป้ายหยกคาดเอวเดินเข้าไปในร้านขายยาครู่เดียวเขาก็นำห่อยามาส่งเข้ามาในรถม้า ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษว่า“เถ้าแก่ร้านฝากมาบอกว่าของสิ่งนี้มีพิษร้ายแรงยิ่งนัก”“คุณหนูเก็บไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเผลอไปแตะต้องเข้าเชียวขอรับ”ข้าซุกห่อยาไว้ในแขนเสื้อ โดยมิได้เอ่ยคำใดสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อมอบให้ กลับช่วยข้าได้ครั้งหนึ่งจริง ๆเมื่อกลับมาถึงจวนอ๋อง เรือนพักที่ข้าอาศัยอยู่มาสองปีก็ถูกขนย้ายข้าวของออกไปเกินครึ่งแล้วเมิ่งซีจูกำลังเอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่มของข้า ในมือหมุนเล่นนกน้อยแกะสลักจากไม้ตัวหนึ่งอย่างสบายอารมณ์เมื่อก่อนข้าฝันเห็นฉินตู้ท่วมไปด้วยโลหิตทุกค่ำคืน หรงจิ่งจึงลงมือแกะสลักมันขึ้นมาด้วยตนเอง เขาบอกว่านก
Baca selengkapnya

บทที่ 4

ฟ้ายังไม่ทันสาง ในลานเรือนก็แขวนธงขาวขึ้นแล้วชิงเหอผลัดเปลี่ยนชุดคลุมคนตายให้ข้า หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนปกเสื้อหยดแล้วหยดเล่า“คุณหนู ให้บ่าวติดตามท่านไปทางใต้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”พ่อบ้านยืนขวางอยู่หน้าประตู“ท่านอ๋องคืนความเป็นไทให้เจ้าแล้ว”“วันหน้าคุณหนูต้องเปลี่ยนชื่อแซ่ ข้างกายไม่อาจเก็บคนที่ล่วงรู้ความจริงเอาไว้ได้”ชิงเหอทรุดกายคุกเข่าลงร่ำไห้“พอเข้าหน้าหนาวคุณหนูก็จะไออยู่เรื่อย ยามค่ำคืนก็มักจะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายเสมอ”“หากไม่มีบ่าวอยู่ แล้วผู้ใดจะคอยจดจำเรื่องอุ่นยาให้นางเล่า?”ข้าวางหนังสือสัญญาทาสลงในมือนาง“ต่อไป ไม่ต้องคอยดูแลข้าอีกแล้ว”ยามที่นางถูกพาตัวออกไป นางเดินไปพลางเหลียวหลังกลับมามองไปทุกฝีก้าว“คุณหนู เมื่อท่านไปถึงทางใต้แล้ว ต้องกินข้าวให้ดีนะเจ้าคะ อย่าได้เอาสุขภาพร่างกายของตนเองมาประชดชีวิตอีกเลย”ข้ามองดูนางถูกปิดกั้นไว้เบื้องหลังบานประตู โดยมิได้เอ่ยรับคำท่านพ่อท่านแม่และฉินตู้มาถึงแล้วท่านแม่ยัดถุงหอมใบหนึ่งเข้ามาในแขนเสื้อข้า“ข้างในเป็นเครื่องหอมสงบจิตที่เจ้าใช้เป็นประจำตั้งแต่ยังเยาว์”“ไปถึงทางใต้แล้วหากนอนไม่ค่อยหลับ ก็ให้วางไว้ข้างหมอ
Baca selengkapnya

บทที่ 5

หลังจากข้าสิ้นใจ คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือหรงจิ่งเขายืนอยู่ข้างโลงศพ เอ่ยถามพ่อบ้านว่า“กินยาลงไปนานเพียงไรแล้ว?”“ไม่ถึงหนึ่งเค่อขอรับ”หรงจิ่งพยักหน้ารับ สายตาตกลงมาที่ใบหน้าของข้า ก่อนที่จู่ ๆ จะโน้มกายลงมาเช็ดมุมปากของข้าปลายนิ้วของเขาแตะโดนรอยเลือดจาง ๆสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที“ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า“โอสถเก็บลมหายใจเดิมทีก็ทำให้ลมปราณและโลหิตหยุดไหลเวียนอยู่แล้ว คงไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงกระมัง”หรงจิ่งมิได้สนใจคำพูดของเขา เพียงอุ้มร่างของข้าขึ้นมาจากโลงศพ แล้วนำไปวางลงบนตั่งฉินตู้ยื่นมือออกมาขวางไว้“ได้ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจล่าช้าไปกว่านี้ได้อีก”หรงจิ่งช้อนตาขึ้นมองเขา“นางมีเลือดออก”ยามนี้เองที่ฉินตู้เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสีแดงคล้ำที่ข้างริมฝีปากของข้าเขารีบคว้าถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นมาดูทันทีก้นถ้วยยังคงเหลือน้ำยาเจิ่งนองอยู่บาง ๆเมื่อหมอหลวงเร่งรุดมาถึงและใช้เข็มเงินตรวจสอบดู สีหน้าก็พลันซีดเผือด“ท่านอ๋อง ในยามียาพิษขอรับ”ผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ร่วงกราวลงเกลื่อนพื้น“พิษอันใด?”หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น“
Baca selengkapnya

บทที่ 6

หรงจิ่งมิได้สั่งให้คนนำร่างของข้ากลับลงไปในโลงศพเขาอุ้มข้าเข้าไปในเรือนหลัก ซึ่งเดิมทีจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอภายในห้องยังคงประดับด้วยผ้าแพรสีแดงที่ยังมิได้ปลดลงมาบนโต๊ะวางจอกสุรามงคลคู่หนึ่งไว้ ส่วนข้างเตียงก็มีรองเท้ามงคลที่ข้ายังไม่เคยได้สวมวางเรียงอยู่เมื่อวานนี้ ที่นี่ยังคงเฝ้ารอพิธีวิวาห์ทว่าในวันนี้ คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับสิ้นลมหายใจไปเสียแล้วหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงเดินทางมากว่าสิบคนบ้างก็ฝังเข็ม บ้างก็เทียบยา ซ้ำยังมีบางคนเสนอให้ใช้น้ำยาร้อนจัดแช่มือและเท้าหรงจิ่งอนุญาตให้ทำตามนั้นทั้งหมดจนกระทั่งชิงเหอคุกเข่าลงหน้าเตียง ขวางหมอหลวงคนสุดท้ายเอาไว้“พอเถิดเจ้าค่ะ”“ยามยังมีชีวิต คุณหนูกลัวความเจ็บปวดที่สุด”หรงจิ่งกุมมือของข้าไว้แน่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง“นางยังไม่ตาย”“โอสถเก็บลมหายใจจะทำให้ผู้ที่กินเข้าไปหยุดหายใจไปสามชั่วยาม”“บัดนี้ผ่านไปสี่ชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็รอต่อไป”ชิงเหอร่ำไห้พลางเอ่ยถามเขา“ท่านอ๋องจะรอไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”“จะรอให้ร่างของคุณหนูเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงหลังนี้หรือไร?”มือของหรงจิ่งพลันบีบแน่นขึ้นในทันทีฉินตู้ไม่ยอมจา
Baca selengkapnya

บทที่ 7

ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู
Baca selengkapnya

บทที่ 8

หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย
Baca selengkapnya

บทที่ 9

ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ
Baca selengkapnya

บทที่ 10

เรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้
Baca selengkapnya
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status