Share

บทที่ 3

Penulis: หว่านซิงตู้
ยามก้าวออกจากจวนสกุลซ่ง ท่านพ่อยื่นป้ายหยกคาดเอวของในจวนให้ข้าชิ้นหนึ่ง

“หากระหว่างทางมีคนตรวจค้น ก็จงหยิบสิ่งนี้ออกมา”

“อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาดว่าวันนี้เจ้ากลับมาที่นี่”

เมื่อรถม้าแล่นผ่านตลาดทิศตะวันตก จู่ ๆ ข้าก็สั่งให้คนขับรถม้าหยุดรถ

“คลังเก็บของเก่าในจวนมีหนูชุกชุมนัก”

“รบกวนเจ้าช่วยไปซื้อสารหนูที่ร้านขายยาให้ข้าสักหน่อยเถิด”

คนขับรถม้ามิได้นึกสงสัยอันใด เขาถือป้ายหยกคาดเอวเดินเข้าไปในร้านขายยา

ครู่เดียวเขาก็นำห่อยามาส่งเข้ามาในรถม้า ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษว่า

“เถ้าแก่ร้านฝากมาบอกว่าของสิ่งนี้มีพิษร้ายแรงยิ่งนัก”

“คุณหนูเก็บไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเผลอไปแตะต้องเข้าเชียวขอรับ”

ข้าซุกห่อยาไว้ในแขนเสื้อ โดยมิได้เอ่ยคำใด

สิ่งของชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อมอบให้ กลับช่วยข้าได้ครั้งหนึ่งจริง ๆ

เมื่อกลับมาถึงจวนอ๋อง เรือนพักที่ข้าอาศัยอยู่มาสองปีก็ถูกขนย้ายข้าวของออกไปเกินครึ่งแล้ว

เมิ่งซีจูกำลังเอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่มของข้า ในมือหมุนเล่นนกน้อยแกะสลักจากไม้ตัวหนึ่งอย่างสบายอารมณ์

เมื่อก่อนข้าฝันเห็นฉินตู้ท่วมไปด้วยโลหิตทุกค่ำคืน หรงจิ่งจึงลงมือแกะสลักมันขึ้นมาด้วยตนเอง เขาบอกว่านกกระจอกน้อยสามารถโบยบินข้ามกำแพงสูงออกไปได้ และยังช่วยส่งข่าวแทนคนตายได้อีกด้วย

ข้าวางมันไว้ข้างหมอน เก็บรักษาอย่างทะนุถนอมมาตลอดสองปี

เสี้ยวอึดใจถัดมา เมิ่งซีจูก็คลายนิ้วมือออก

นกกระจอกไม้แกะสลักร่วงหล่นลงในอ่างไฟ

เปลวไฟแลบเลียปีกของนกน้อยอย่างรวดเร็ว

เมิ่งซีจูหัวเราะพลางกล่าวว่า

“พี่หญิงตัดใจไม่ลงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“น่าเสียดายที่ท่านอ๋องแกะสลักมันขึ้นมา มิใช่เพราะรู้สึกปวดใจสงสารท่านหรอกนะ”

นางขยับเข้ามาใกล้ข้า น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสะใจ

“ช่วงเวลานั้น ท่านเอาแต่ร้องไห้ละเมอเรียกชื่อฉินตู้ทุกค่ำคืน”

“นอกจวนล้วนเต็มไปด้วยสายลับเป่ยตี๋ ท่านอ๋องเกรงว่าท่านจะหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมา จึงยอมเปลืองแรงปลอบให้ท่านหลับใหลอย่างสงบ”

ข้าจ้องมองตุ๊กตาไม้แกะสลักในอ่างไฟถ่านที่ค่อย ๆ ถูกเผาไหม้จนดำเกรียม

“แล้วคราวที่ตกน้ำนั่นเล่า?”

เมิ่งซีจูทำราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน

“พี่หญิงคงยังไม่รู้กระมัง?”

“ท่านอ๋องว่ายน้ำเก่งกาจยิ่งนัก ทว่าวันนั้นริมฝั่งมีไส้ศึกเป่ยตี๋ซุ่มซ่อนอยู่ ท่านอ๋องมัวแต่จับตาดูคนผู้นั้น จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจช่วยชีวิตท่านกัน?”

“หลังจากนั้นแค่คลุมเสื้อผ้าให้ตัวหนึ่ง เอ่ยวาจาอ่อนโยนไม่กี่ประโยค ท่านก็ซาบซึ้งใจถึงเพียงนั้นแล้ว”

นางยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะ

“พี่หญิงนี่ช่างหลอกล่อง่ายเสียจริง”

ข้าหวนนึกถึงน้ำในทะเลสาบที่เย็นยะเยือกในวันนั้น

หลังจากองครักษ์ช่วยข้าขึ้นมาจากน้ำแล้ว หรงจิ่งก็ใช้เสื้อคลุมห่อหุ้มร่างข้าไว้จนแน่น

ข้าซบหน้าร้องไห้อยู่ในอ้อมอกของเขา ส่วนเขาก็พร่ำปลอบครั้งแล้วครั้งเล่าว่า “อย่ากลัวไปเลย ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว”

นับตั้งแต่วันนั้นเอง ที่ข้าเลิกมองเขาเป็นศัตรูเป็นครั้งแรก

ที่แท้ห้วงเวลาที่ข้าเคยหวั่นไหวเหล่านั้น ล้วนเป็นเพียงฉากละครฉากหนึ่งที่จัดฉากขึ้นเพื่อให้ทัพศัตรูดูเท่านั้น

คนในหมากกลไม่ล่วงรู้ความจริงอันใดเลย จึงได้ร้องไห้ออกมาด้วยใจจริง และรักอย่างหมดใจจริง ๆ

ยามที่หรงจิ่งกลับมา นกกระจอกไม้ในอ่างไฟก็เหลือเพียงก้อนถ่านสีดำเกรียมเสียแล้ว

ข้ามองหน้าเขา

“งานเทศกาลโคมไฟปีนั้น ที่ท่านพาข้าออกจากจวน ก็เพื่อล่อสายลับออกมาใช่หรือไม่?”

“ใช่”

“ตอนที่ข้าตกน้ำ ท่านไม่ได้ลงมาช่วยข้า ก็เพื่อจับตาดูคนผู้นั้นเช่นกันใช่หรือไม่?”

เขานิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ

“ข้ารู้ว่าองครักษ์ช่วยเจ้าขึ้นมาได้อยู่แล้ว”

ที่แท้เมิ่งซีจูไม่ได้โกหกข้าเลย

หรงจิ่งยื่นมือออกมาหมายจะดึงรั้งข้าไว้

ทว่าจู่ ๆ ข้าก็นึกถึงความหวาดกลัวเจียนตายยามที่น้ำในทะเลสาบทะลักเข้าทางปากและจมูก จึงเผลอถอยหลังหนีไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

มือของเขาชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“จือยวน ข้ายอมรับว่าแรกเริ่มเดิมที ทุกสิ่งที่ทำลงไปล้วนมีจุดประสงค์แอบแฝงทั้งสิ้น”

“แต่หากไม่มีละครฉากนี้ ฉินตู้คงไม่อาจหวนกลับมาได้”

“บัดนี้เจ้าสามารถจากไปทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ ช่วงชีวิตที่เหลือมีกินมีใช้ไม่ขัดสน นับเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว”

จู่ ๆ เมิ่งซีจูก็เอ่ยแทรกขึ้นว่า

“พรุ่งนี้ยามเฉิน เป็นพิธีรับพระราชทานบรรดาศักดิ์ของแม่ทัพฉิน”

“หากโลงศพของนางไปปะทะเข้ากับขบวนเกียรติยศ คงจะเป็นอัปมงคลเกินไป”

หรงจิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เช่นนั้นก็ให้กินยาเร็วขึ้นอีกหนึ่งชั่วยามเถิด”

เขาหันไปสั่งการว่า

“ยามเหม่าให้บรรจุร่างลงโลง แล้วเคลื่อนออกจากเมืองหลวงก่อนยามเฉิน อย่าให้กระทบกระเทือนถึงพิธีรับบรรดาศักดิ์ของฉินตู้”

ข้ารับฟังอย่างเงียบงัน

ฉินตู้รอดชีวิตกลับมา นับเป็นเรื่องมงคลยิ่งใหญ่ของราชสำนัก

ส่วนข้า แม้แต่จะตาย ก็ยังไม่อาจขวางทางขบวนเกียรติยศของเขาได้เลย

เร็วขึ้นหน่อยก็ดีเหมือนกัน

อย่างไรเสีย ข้าก็ไม่มีผู้ใดให้ต้องเฝ้ารออีกต่อไปแล้ว

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 10

    เรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 9

    ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 8

    หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 7

    ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 6

    หรงจิ่งมิได้สั่งให้คนนำร่างของข้ากลับลงไปในโลงศพเขาอุ้มข้าเข้าไปในเรือนหลัก ซึ่งเดิมทีจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอภายในห้องยังคงประดับด้วยผ้าแพรสีแดงที่ยังมิได้ปลดลงมาบนโต๊ะวางจอกสุรามงคลคู่หนึ่งไว้ ส่วนข้างเตียงก็มีรองเท้ามงคลที่ข้ายังไม่เคยได้สวมวางเรียงอยู่เมื่อวานนี้ ที่นี่ยังคงเฝ้ารอพิธีวิวาห์ทว่าในวันนี้ คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับสิ้นลมหายใจไปเสียแล้วหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงเดินทางมากว่าสิบคนบ้างก็ฝังเข็ม บ้างก็เทียบยา ซ้ำยังมีบางคนเสนอให้ใช้น้ำยาร้อนจัดแช่มือและเท้าหรงจิ่งอนุญาตให้ทำตามนั้นทั้งหมดจนกระทั่งชิงเหอคุกเข่าลงหน้าเตียง ขวางหมอหลวงคนสุดท้ายเอาไว้“พอเถิดเจ้าค่ะ”“ยามยังมีชีวิต คุณหนูกลัวความเจ็บปวดที่สุด”หรงจิ่งกุมมือของข้าไว้แน่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง“นางยังไม่ตาย”“โอสถเก็บลมหายใจจะทำให้ผู้ที่กินเข้าไปหยุดหายใจไปสามชั่วยาม”“บัดนี้ผ่านไปสี่ชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็รอต่อไป”ชิงเหอร่ำไห้พลางเอ่ยถามเขา“ท่านอ๋องจะรอไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”“จะรอให้ร่างของคุณหนูเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงหลังนี้หรือไร?”มือของหรงจิ่งพลันบีบแน่นขึ้นในทันทีฉินตู้ไม่ยอมจา

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 5

    หลังจากข้าสิ้นใจ คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือหรงจิ่งเขายืนอยู่ข้างโลงศพ เอ่ยถามพ่อบ้านว่า“กินยาลงไปนานเพียงไรแล้ว?”“ไม่ถึงหนึ่งเค่อขอรับ”หรงจิ่งพยักหน้ารับ สายตาตกลงมาที่ใบหน้าของข้า ก่อนที่จู่ ๆ จะโน้มกายลงมาเช็ดมุมปากของข้าปลายนิ้วของเขาแตะโดนรอยเลือดจาง ๆสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที“ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า“โอสถเก็บลมหายใจเดิมทีก็ทำให้ลมปราณและโลหิตหยุดไหลเวียนอยู่แล้ว คงไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงกระมัง”หรงจิ่งมิได้สนใจคำพูดของเขา เพียงอุ้มร่างของข้าขึ้นมาจากโลงศพ แล้วนำไปวางลงบนตั่งฉินตู้ยื่นมือออกมาขวางไว้“ได้ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจล่าช้าไปกว่านี้ได้อีก”หรงจิ่งช้อนตาขึ้นมองเขา“นางมีเลือดออก”ยามนี้เองที่ฉินตู้เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสีแดงคล้ำที่ข้างริมฝีปากของข้าเขารีบคว้าถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นมาดูทันทีก้นถ้วยยังคงเหลือน้ำยาเจิ่งนองอยู่บาง ๆเมื่อหมอหลวงเร่งรุดมาถึงและใช้เข็มเงินตรวจสอบดู สีหน้าก็พลันซีดเผือด“ท่านอ๋อง ในยามียาพิษขอรับ”ผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ร่วงกราวลงเกลื่อนพื้น“พิษอันใด?”หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น“

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status