LOGINวันแรกที่สามีสิ้นชีพกลางสมรภูมิ อ๋องผู้สำเร็จราชการก็บุกเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์ แล้วจุมพิตข้าต่อหน้าป้ายวิญญาณของเขา คืนนั้นเอง เขาก็ชิงตัวข้าเข้าจวนไปโดยพลการ ข้าเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ ใช้ปิ่นปักผมลอบสังหารเขาอยู่หลายครา ทว่าเขากลับไม่เคยโกรธเคืองเลยสักครั้ง ยามข้าคะนึงหาสามีผู้ล่วงลับ เขาก็อนุญาตให้ข้าตั้งห้องโถงไว้ทุกข์ ยามข้าอดอาหารหวังปลิดชีพตนเอง เขาก็ลงมือเคี่ยวโจ๊กด้วยตนเอง ยามข้าป่วยหนัก ก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่งดว่าราชการถึงเจ็ดวันเพื่อเฝ้าอยู่ข้างเตียง อยู่เคียงข้างกันมาสองปี ในที่สุดข้าก็ปล่อยวางเรื่องสามีผู้ล่วงลับ และตกลงปลงใจแต่งงานกับเขา ทว่าในคืนก่อนวันมงคลสมรส สามีที่ควรจะสิ้นชีพในสนามรบผู้นั้นกลับหวนคืนมา ที่แท้เขารับราชโองการแฝงตัวอยู่ในแคว้นศัตรูมาโดยตลอด อ๋องผู้สำเร็จราชการชิงภรรยาขุนนาง แบกรับคำก่นด่าสาปแช่งสารพัด ก็เพื่อให้กองทัพศัตรูหลงเชื่อว่า ราชสำนักทอดทิ้งเขาไปนานแล้ว บัดนี้แคว้นศัตรูพินาศสิ้น สามีสร้างความดีความชอบหวนคืนมา ส่วนข้าก็หมดประโยชน์แล้วเช่นกัน อ๋องผู้สำเร็จราชการยื่นโอสถเก็บลมหายใจให้ข้าเม็ดหนึ่ง “โอสถเม็ดนี้จะทำให้เจ้าสิ้นลมหายใจไปสามชั่วยาม” “หลังเคลื่อนศพออกจากจวน ข้าจะส่งเจ้าไปยังดินแดนศักดินา” ข้าอ้อนวอนขอให้เขาอนุญาตให้ข้ากลับเรือนไปร่ำลาครอบครัว สามีมารับข้า ทั้งยังนำขนมดอกกุ้ยฮวาที่ข้าโปรดปรานติดมือมาด้วยดังเดิม บิดามารดาก็กอดข้าร่ำไห้ เอ่ยว่าพวกท่านจะยอมรับข้าเป็นบุตรสาวตลอดไป ข้านึกว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ตัดใจจากข้าไม่ลง ทว่าในคืนนั้น บิดากลับหยิบปึกจดหมายแจ้งข่าวคราวความปลอดภัยที่สามีส่งกลับมาออกมา ที่แท้ตลอดสามปีมานี้ เขาได้เลื่อนขั้นเมื่อใด จะหวนคืนมาเมื่อใด พวกเขาล้วนรู้เห็นทั้งหมด พวกเขามองดูข้าสวมชุดไว้ทุกข์ให้เขา มองดูข้าเฝ้าป้ายวิญญาณร่ำไห้จนรุ่งสาง และมองดูข้าที่อยู่ในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ ค่อย ๆ ทรยศสามีที่ “ตายจากไป” ผู้นั้นทีละน้อย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดบอกข้าเลยสักคนว่า เขายังมีชีวิตอยู่ บัดนี้สามีต้องการกลับคืนสู่ฐานะเดิม อ๋องผู้สำเร็จราชการต้องการล้างมลทินเรื่องชิงภรรยาผู้อื่น ทุกคนล้วนเริ่มต้นใหม่ได้ทั้งสิ้น มีเพียงข้าเท่านั้นที่ตลอดสามปีมานี้ ทั้งเกลียดชังอย่างแท้จริง รักอย่างแท้จริง และรู้สึกผิดอย่างแท้จริง ช่างเถิด…
View Moreเรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้
ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ
หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย
ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู