Short
อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน

อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน

By:  หว่านซิงตู้Completed
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10Chapters
0views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

วันแรกที่สามีสิ้นชีพกลางสมรภูมิ อ๋องผู้สำเร็จราชการก็บุกเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์ แล้วจุมพิตข้าต่อหน้าป้ายวิญญาณของเขา คืนนั้นเอง เขาก็ชิงตัวข้าเข้าจวนไปโดยพลการ ข้าเกลียดชังเขาเข้ากระดูกดำ ใช้ปิ่นปักผมลอบสังหารเขาอยู่หลายครา ทว่าเขากลับไม่เคยโกรธเคืองเลยสักครั้ง ยามข้าคะนึงหาสามีผู้ล่วงลับ เขาก็อนุญาตให้ข้าตั้งห้องโถงไว้ทุกข์ ยามข้าอดอาหารหวังปลิดชีพตนเอง เขาก็ลงมือเคี่ยวโจ๊กด้วยตนเอง ยามข้าป่วยหนัก ก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่งดว่าราชการถึงเจ็ดวันเพื่อเฝ้าอยู่ข้างเตียง อยู่เคียงข้างกันมาสองปี ในที่สุดข้าก็ปล่อยวางเรื่องสามีผู้ล่วงลับ และตกลงปลงใจแต่งงานกับเขา ทว่าในคืนก่อนวันมงคลสมรส สามีที่ควรจะสิ้นชีพในสนามรบผู้นั้นกลับหวนคืนมา ที่แท้เขารับราชโองการแฝงตัวอยู่ในแคว้นศัตรูมาโดยตลอด อ๋องผู้สำเร็จราชการชิงภรรยาขุนนาง แบกรับคำก่นด่าสาปแช่งสารพัด ก็เพื่อให้กองทัพศัตรูหลงเชื่อว่า ราชสำนักทอดทิ้งเขาไปนานแล้ว บัดนี้แคว้นศัตรูพินาศสิ้น สามีสร้างความดีความชอบหวนคืนมา ส่วนข้าก็หมดประโยชน์แล้วเช่นกัน อ๋องผู้สำเร็จราชการยื่นโอสถเก็บลมหายใจให้ข้าเม็ดหนึ่ง “โอสถเม็ดนี้จะทำให้เจ้าสิ้นลมหายใจไปสามชั่วยาม” “หลังเคลื่อนศพออกจากจวน ข้าจะส่งเจ้าไปยังดินแดนศักดินา” ข้าอ้อนวอนขอให้เขาอนุญาตให้ข้ากลับเรือนไปร่ำลาครอบครัว สามีมารับข้า ทั้งยังนำขนมดอกกุ้ยฮวาที่ข้าโปรดปรานติดมือมาด้วยดังเดิม บิดามารดาก็กอดข้าร่ำไห้ เอ่ยว่าพวกท่านจะยอมรับข้าเป็นบุตรสาวตลอดไป ข้านึกว่า อย่างน้อยก็ยังมีคนที่ตัดใจจากข้าไม่ลง ทว่าในคืนนั้น บิดากลับหยิบปึกจดหมายแจ้งข่าวคราวความปลอดภัยที่สามีส่งกลับมาออกมา ที่แท้ตลอดสามปีมานี้ เขาได้เลื่อนขั้นเมื่อใด จะหวนคืนมาเมื่อใด พวกเขาล้วนรู้เห็นทั้งหมด พวกเขามองดูข้าสวมชุดไว้ทุกข์ให้เขา มองดูข้าเฝ้าป้ายวิญญาณร่ำไห้จนรุ่งสาง และมองดูข้าที่อยู่ในจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการ ค่อย ๆ ทรยศสามีที่ “ตายจากไป” ผู้นั้นทีละน้อย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดบอกข้าเลยสักคนว่า เขายังมีชีวิตอยู่ บัดนี้สามีต้องการกลับคืนสู่ฐานะเดิม อ๋องผู้สำเร็จราชการต้องการล้างมลทินเรื่องชิงภรรยาผู้อื่น ทุกคนล้วนเริ่มต้นใหม่ได้ทั้งสิ้น มีเพียงข้าเท่านั้นที่ตลอดสามปีมานี้ ทั้งเกลียดชังอย่างแท้จริง รักอย่างแท้จริง และรู้สึกผิดอย่างแท้จริง ช่างเถิด…

View More

Chapter 1

บทที่ 1

ข้ารับโอสถเก็บลมหายใจมา แล้วกลืนลงไปในคราเดียว

ชั่วชีวิตนี้ พวกเขาสั่งสอนว่าข้าควรถือครองความบริสุทธิ์ให้ผู้ใด ทั้งยังหลอกล่อว่าข้าควรมีใจให้ผู้ใด

มาบัดนี้ แม้กระทั่งความตายของข้า พวกเขาก็ตระเตรียมไว้ให้จนพร้อมสรรพแล้ว

ทว่าครั้งสุดท้ายนี้ ข้าอยากตัดสินใจด้วยตนเอง

ได้แต่หวังว่าหลังหลับตาลงแล้ว จะไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย

……

หลังจากหรงจิ่งจากไป ข้าก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเป็นเวลานาน

ขวดโอสถเก็บลมหายใจนั้นวางอยู่ข้างมือ

เมื่อกลืนลงไปแล้ว ชีพจรและลมหายใจจะขาดห้วงไปสามชั่วยาม

รอจนหามโลงศพออกไปพ้นเมืองหลวงแล้ว ย่อมจะมีคนมาเปิดโลง แล้วส่งตัวข้าเดินทางลงใต้

แม้แต่ฐานะใหม่เขาก็ตระเตรียมไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้ว

ซูหนิง อายุยี่สิบสามปี สามีตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ไร้บิดามารดา

ชิงเหอหอบชุดเจ้าสาวที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยขึ้นมา น้ำตาก็พลันร่วงเผาะลงมา

“เมื่อวานคุณหนูยังลองสวมชุดเจ้าสาวอยู่แท้ ๆ”

นั่นสิ

เมื่อวาน หรงจิ่งยังช่วยขยับมงกุฎหงส์ให้ข้า บอกว่ารอให้เสร็จสิ้นพิธีในวันพรุ่งนี้ ข้าก็ไม่ต้องทนรับคำครหาจากผู้ใดอีกต่อไปแล้ว

ยามนั้นข้ากลับหลงเชื่อจริง ๆ

สองปีมานี้ คนทั้งเมืองหลวงต่างพูดกันว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการยอมแบกรับคำก่นด่าสาปแช่งสารพัดเพื่อข้า ทั้งยังตามใจข้าทุกอย่าง

มีเพียงเรื่องเดียว ที่เขาไม่เคยทำเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เขาไม่เคยแตะต้องข้าอย่างแท้จริงเลยสักครั้ง

เมื่อก่อนข้านึกว่า นั่นคือความทะนุถนอม

มาบัดนี้ถึงได้รู้ว่า เขารู้มาตั้งนานแล้วว่าฉินตู้ยังมีชีวิตอยู่ ย่อมไม่มีทางครอบครองภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบอย่างแท้จริง

ข้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เขาจัดฉากขึ้นให้สายลับเป่ยตี๋ดูเท่านั้น

มาบัดนี้ฉินตู้สร้างความดีความชอบหวนคืนมาแล้ว งิ้วฉากนี้จบลงแล้ว ข้าเองก็สมควรลงจากโรงเสียที

นอกเรือนพลันมีเสียงหัวเราะดังแว่วมา

เมิ่งซีจูพาสาวใช้หลายคนเดินเข้ามา นางเดินตรงไปนั่งลงบนตั่งนุ่มของข้า แล้วเขี่ยชุดเจ้าสาวชุดนั้นขึ้นมา

“เดินเส้นไหมทองได้ประณีตเสียจริง”

“น่าเสียดายที่พี่หญิงไร้วาสนาจะได้สวมใส่มัน”

นางคือชายารองของจวนอ๋อง รู้จักคุ้นเคยกับหรงจิ่งมาหลายปี

นับตั้งแต่ข้าเข้ามาอยู่ในจวน นางก็คอยแก่งแย่งชิงดีกับข้าทุกเรื่อง

วันวานยามแย่งชิงสู้ข้าไม่ได้ ก็มักจะอาละวาดอยู่นานสองนาน

ทว่าวันนี้กลับมีสีหน้าแช่มชื่นเบิกบานอย่างหาได้ยาก

“ท่านอ๋องบอกว่า ต่อไปนี้เรือนหลังนี้เป็นของข้า”

นางยกมือขึ้น

“เก็บข้าวของของแม่นางซ่งออกไปให้หมด โดยเฉพาะชุดเจ้าสาวชุดนี้”

“ทิ้งไว้ในเรือนของข้า ช่างอัปมงคลสิ้นดี”

ชิงเหอแย่งชุดเจ้าสาวกลับคืนมา

“นี่เป็นชุดที่ท่านอ๋องสั่งให้คนตัดเย็บให้คุณหนูของบ่าวนะเจ้าคะ!”

เมิ่งซีจูหัวเราะออกมาเสียงดัง

“งานมงคลก็ไม่มีแล้ว ยังจะเก็บไว้ทำอันใดอีก?”

“เลาะไข่มุกตงจูกับดิ้นทองออกมา นำไปตัดชุดเข้าวังให้ข้าได้พอดี”

สาวใช้สองคนก้าวขึ้นหน้ามาทันที

ข้ากดชุดเจ้าสาวเอาไว้

“อย่าแตะต้อง”

เมิ่งซีจูปรายตามองข้าแวบหนึ่ง

“พี่หญิงคงไม่นึกว่าท่านอ๋องจะตบแต่งท่านจริง ๆ หรอกกระมัง?”

“เมื่อคืนเขายังเอ่ยกับข้าด้วยตนเองอยู่เลย ว่าอย่างไรเสียท่านก็เป็นภรรยาของฉินตู้”

“ต่อให้เป็นการแสดงละคร ก็ไม่อาจหยามเกียรติขุนนางผู้มีความดีความชอบที่ยอมแฝงตัวเพื่อบ้านเมืองได้จริง ๆ”

นางโน้มตัวลงมา รอยยิ้มยิ่งบาดตาขึ้นทุกที

“พี่หญิง สองปีมานี้ ท่านอ๋องเคยแตะต้องท่านจริง ๆ หรือไม่?”

มือของข้ากำแน่นขึ้นฉับพลัน

หนึ่งปีแรกนั้น ข้าเกลียดชังหรงจิ่ง ทั้งอดอาหาร หลบหนี แม้กระทั่งเคยใช้ปิ่นปักผมแทงเขาจนบาดเจ็บ

เขาไม่เคยโกรธเคือง เพียงแต่บอกว่าจะรอ

ต่อมาในที่สุดข้าก็ไม่ผลักไสเขาอีก เป็นฝ่ายซบลงในอ้อมอกของเขาก่อน

ทว่าเขากลับทำเพียงห่มผ้าให้ข้า เอ่ยเสียงค่อยว่าวันหน้ายังอีกยาวไกล

ข้าเคยแอบดีใจกับความยับยั้งชั่งใจนั้น

มาบัดนี้ถึงได้เข้าใจ ที่เขารอหาใช่รอให้ข้าพร้อมใจไม่

เขากำลังรอให้ฉินตู้กลับมาต่างหาก

ประจวบเหมาะกับที่บานประตูห้องเปิดออกในยามนั้นพอดี

หรงจิ่งเดินเข้ามา

เมิ่งซีจูรีบเข้าไปคล้องแขนเขาทันที

“ท่านอ๋อง ชุดเจ้าสาวชุดนี้อย่างไรก็ไม่มีคนสวมใส่แล้ว ยกให้ข้าดีหรือไม่เจ้าคะ?”

หรงจิ่งเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง

“ตามใจเจ้า”

ช่างเย็บผ้าหยิบกรรไกรออกมา ตัดเส้นไหมทองบนชุดเจ้าสาวออก

นั่นคือชุดเจ้าสาวที่หรงจิ่งเชิญช่างเย็บผ้าจากเจียงหนานมาเร่งตัดเย็บถึงสามเดือนเต็ม

วันที่ส่งมาถึง เขาถามข้าว่าชอบหรือไม่

ปากข้าบอกว่าไม่สวย ทว่าตกดึกกลับให้ชิงเหอจุดตะเกียงเพิ่มอีกหลายดวง แอบลองสวมใส่อยู่ตั้งนานสองนาน

ข้ามองหน้าเขา

“ที่ท่านไม่แตะต้องข้า เป็นเพราะฉินตู้ยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่?”

หรงจิ่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรับใช้ราชสำนัก ข้าไม่อาจชิงภรรยาของเขามาจริง ๆ ได้”

เมิ่งซีจูซบลงบนบ่าของเขา มองมาทางข้าอย่างได้ใจ

หรงจิ่งไม่ได้ผลักนางออก เพียงเอ่ยเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“จือยวน ข้ารู้ว่าชั่วขณะนี้เจ้ายังยากจะยอมรับได้”

“ทว่าสองปีมานี้ ข้าไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างบกพร่องเลยแม้แต่น้อย”

“ไปอยู่ทางใต้แล้ว ข้าก็จะคุ้มครองให้เจ้าได้ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบสุข”

เขาพูดไม่ผิดเลย

เขาเคยเฝ้าไข้ข้า และเคยกอดข้านั่งอยู่จนรุ่งสางยามที่ข้าสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย

ต่อให้ความดีเหล่านั้นจะเป็นสิ่งจอมปลอม อย่างน้อยข้าในยามนั้นก็ไม่เคยล่วงรู้

ข้าถึงขั้นเคยคิดจริง ๆ ว่าอยากจะสวมชุดเจ้าสาวชุดนี้ ใช้ชีวิตร่วมกับเขาไปจนแก่เฒ่า

ทว่าเมื่อในที่สุดข้าก็ไม่เอ่ยเรียกชื่อของฉินตู้อีก แล้วหันไปสวมกอดเขาแทน ยามนั้นในใจของเขาคิดเช่นไรอยู่กันแน่?

เห็นทีคงมีแต่จะยินดีที่หมากตัวนี้หวั่นไหวเสียที และละครฉากนี้ก็แสดงได้สมจริงเสียทีกระมัง

คมกรรไกรฉับลงมา ดอกบัวร่วมกอบนชุดเจ้าสาวถูกตัดขาดออกเป็นสองส่วน

เมิ่งซีจูคล้องแขนหรงจิ่งเดินจากไป

ข้ามองเส้นไหมทองที่ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น พลันนึกถึงเมื่อวานที่หรงจิ่งยังบอกว่าจะเข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับข้าอยู่เลย

ที่แท้วันพรุ่งนี้ที่ข้าเฝ้ารอมาถึง กลับไม่ใช่งานมงคลสมรส

แต่เป็นข่าวการตายของข้าที่เขาลงมือจัดเตรียมไว้ด้วยตนเองต่างหาก

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
10 Chapters
บทที่ 1
ข้ารับโอสถเก็บลมหายใจมา แล้วกลืนลงไปในคราเดียวชั่วชีวิตนี้ พวกเขาสั่งสอนว่าข้าควรถือครองความบริสุทธิ์ให้ผู้ใด ทั้งยังหลอกล่อว่าข้าควรมีใจให้ผู้ใดมาบัดนี้ แม้กระทั่งความตายของข้า พวกเขาก็ตระเตรียมไว้ให้จนพร้อมสรรพแล้วทว่าครั้งสุดท้ายนี้ ข้าอยากตัดสินใจด้วยตนเองได้แต่หวังว่าหลังหลับตาลงแล้ว จะไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย……หลังจากหรงจิ่งจากไป ข้าก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเป็นเวลานานขวดโอสถเก็บลมหายใจนั้นวางอยู่ข้างมือเมื่อกลืนลงไปแล้ว ชีพจรและลมหายใจจะขาดห้วงไปสามชั่วยามรอจนหามโลงศพออกไปพ้นเมืองหลวงแล้ว ย่อมจะมีคนมาเปิดโลง แล้วส่งตัวข้าเดินทางลงใต้แม้แต่ฐานะใหม่เขาก็ตระเตรียมไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้วซูหนิง อายุยี่สิบสามปี สามีตายตั้งแต่ยังหนุ่ม ไร้บิดามารดาชิงเหอหอบชุดเจ้าสาวที่ยังเก็บไม่เรียบร้อยขึ้นมา น้ำตาก็พลันร่วงเผาะลงมา“เมื่อวานคุณหนูยังลองสวมชุดเจ้าสาวอยู่แท้ ๆ”นั่นสิเมื่อวาน หรงจิ่งยังช่วยขยับมงกุฎหงส์ให้ข้า บอกว่ารอให้เสร็จสิ้นพิธีในวันพรุ่งนี้ ข้าก็ไม่ต้องทนรับคำครหาจากผู้ใดอีกต่อไปแล้วยามนั้นข้ากลับหลงเชื่อจริง ๆสองปีมานี้ คนทั้งเมืองหลวงต่างพูดกันว่าอ๋องผู้ส
Read more
บทที่ 2
วันรุ่งขึ้น ฉินตู้ก็มารับข้ากลับจวนสกุลซ่งเขายังคงหิ้วขนมดอกกุ้ยฮวาที่ข้าโปรดปรานติดมือมาด้วย“ของร้านเฉินจี้ทางทิศใต้ของเมือง เพิ่งออกจากเตาใหม่ ๆ เลย”เมื่อสามปีก่อนในวันที่เขาออกศึก เขาก็เคยซื้อมาให้ข้าห่อหนึ่งวันนั้นลมแรงยิ่งนัก ข้าวิ่งตามม้าของเขาออกไปจนพ้นประตูเมือง อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือฉินตู้หมดหนทาง จึงได้แต่ลงจากม้ามาปลอบข้าเขาบิขนมดอกกุ้ยฮวาชิ้นสุดท้ายออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งป้อนใส่ปากข้า ส่วนอีกซีกหนึ่งเขากินเอง“เช่นนี้ก็ถือว่าข้าได้กินเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”ข้าถามทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ“แล้วคราวหน้าเล่า?”เขาผูกเสื้อคลุมให้ข้าจนแน่น พลางแย้มยิ้มใช้นิ้วกรีดปลายจมูกข้าเบา ๆ“รอข้ากลับมา จะซื้อมาชดเชยให้เจ้าทั้งกล่องเลย”ข้าเฝ้ารออยู่เกือบครึ่งปีทว่าสิ่งที่คนส่งเข้ามาในจวนสกุลซ่งในคราวถัดมา กลับมิใช่ขนมดอกกุ้ยฮวาแต่เป็นเกราะศึกของเขาที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตข้ากอดเกราะศึกชุดนั้นนั่งอยู่อย่างนั้นจนรุ่งสาง ปลายนิ้วลูบไล้รอยดาบและรอยกระบี่บนเกราะซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่านพ่อบอกว่าเขาตายไร้ร่างไร้อัฐิท่านแม่บอกว่าชายแดนเหน็บหนาวและกันดารยิ่งนัก เขาคงไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบู
Read more
บทที่ 3
ยามก้าวออกจากจวนสกุลซ่ง ท่านพ่อยื่นป้ายหยกคาดเอวของในจวนให้ข้าชิ้นหนึ่ง“หากระหว่างทางมีคนตรวจค้น ก็จงหยิบสิ่งนี้ออกมา”“อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาดว่าวันนี้เจ้ากลับมาที่นี่”เมื่อรถม้าแล่นผ่านตลาดทิศตะวันตก จู่ ๆ ข้าก็สั่งให้คนขับรถม้าหยุดรถ“คลังเก็บของเก่าในจวนมีหนูชุกชุมนัก”“รบกวนเจ้าช่วยไปซื้อสารหนูที่ร้านขายยาให้ข้าสักหน่อยเถิด”คนขับรถม้ามิได้นึกสงสัยอันใด เขาถือป้ายหยกคาดเอวเดินเข้าไปในร้านขายยาครู่เดียวเขาก็นำห่อยามาส่งเข้ามาในรถม้า ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษว่า“เถ้าแก่ร้านฝากมาบอกว่าของสิ่งนี้มีพิษร้ายแรงยิ่งนัก”“คุณหนูเก็บไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดเผลอไปแตะต้องเข้าเชียวขอรับ”ข้าซุกห่อยาไว้ในแขนเสื้อ โดยมิได้เอ่ยคำใดสิ่งของชิ้นสุดท้ายที่ท่านพ่อมอบให้ กลับช่วยข้าได้ครั้งหนึ่งจริง ๆเมื่อกลับมาถึงจวนอ๋อง เรือนพักที่ข้าอาศัยอยู่มาสองปีก็ถูกขนย้ายข้าวของออกไปเกินครึ่งแล้วเมิ่งซีจูกำลังเอนกายพิงอยู่บนตั่งนุ่มของข้า ในมือหมุนเล่นนกน้อยแกะสลักจากไม้ตัวหนึ่งอย่างสบายอารมณ์เมื่อก่อนข้าฝันเห็นฉินตู้ท่วมไปด้วยโลหิตทุกค่ำคืน หรงจิ่งจึงลงมือแกะสลักมันขึ้นมาด้วยตนเอง เขาบอกว่านก
Read more
บทที่ 4
ฟ้ายังไม่ทันสาง ในลานเรือนก็แขวนธงขาวขึ้นแล้วชิงเหอผลัดเปลี่ยนชุดคลุมคนตายให้ข้า หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนปกเสื้อหยดแล้วหยดเล่า“คุณหนู ให้บ่าวติดตามท่านไปทางใต้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”พ่อบ้านยืนขวางอยู่หน้าประตู“ท่านอ๋องคืนความเป็นไทให้เจ้าแล้ว”“วันหน้าคุณหนูต้องเปลี่ยนชื่อแซ่ ข้างกายไม่อาจเก็บคนที่ล่วงรู้ความจริงเอาไว้ได้”ชิงเหอทรุดกายคุกเข่าลงร่ำไห้“พอเข้าหน้าหนาวคุณหนูก็จะไออยู่เรื่อย ยามค่ำคืนก็มักจะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายเสมอ”“หากไม่มีบ่าวอยู่ แล้วผู้ใดจะคอยจดจำเรื่องอุ่นยาให้นางเล่า?”ข้าวางหนังสือสัญญาทาสลงในมือนาง“ต่อไป ไม่ต้องคอยดูแลข้าอีกแล้ว”ยามที่นางถูกพาตัวออกไป นางเดินไปพลางเหลียวหลังกลับมามองไปทุกฝีก้าว“คุณหนู เมื่อท่านไปถึงทางใต้แล้ว ต้องกินข้าวให้ดีนะเจ้าคะ อย่าได้เอาสุขภาพร่างกายของตนเองมาประชดชีวิตอีกเลย”ข้ามองดูนางถูกปิดกั้นไว้เบื้องหลังบานประตู โดยมิได้เอ่ยรับคำท่านพ่อท่านแม่และฉินตู้มาถึงแล้วท่านแม่ยัดถุงหอมใบหนึ่งเข้ามาในแขนเสื้อข้า“ข้างในเป็นเครื่องหอมสงบจิตที่เจ้าใช้เป็นประจำตั้งแต่ยังเยาว์”“ไปถึงทางใต้แล้วหากนอนไม่ค่อยหลับ ก็ให้วางไว้ข้างหมอ
Read more
บทที่ 5
หลังจากข้าสิ้นใจ คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือหรงจิ่งเขายืนอยู่ข้างโลงศพ เอ่ยถามพ่อบ้านว่า“กินยาลงไปนานเพียงไรแล้ว?”“ไม่ถึงหนึ่งเค่อขอรับ”หรงจิ่งพยักหน้ารับ สายตาตกลงมาที่ใบหน้าของข้า ก่อนที่จู่ ๆ จะโน้มกายลงมาเช็ดมุมปากของข้าปลายนิ้วของเขาแตะโดนรอยเลือดจาง ๆสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที“ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า“โอสถเก็บลมหายใจเดิมทีก็ทำให้ลมปราณและโลหิตหยุดไหลเวียนอยู่แล้ว คงไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงกระมัง”หรงจิ่งมิได้สนใจคำพูดของเขา เพียงอุ้มร่างของข้าขึ้นมาจากโลงศพ แล้วนำไปวางลงบนตั่งฉินตู้ยื่นมือออกมาขวางไว้“ได้ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจล่าช้าไปกว่านี้ได้อีก”หรงจิ่งช้อนตาขึ้นมองเขา“นางมีเลือดออก”ยามนี้เองที่ฉินตู้เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสีแดงคล้ำที่ข้างริมฝีปากของข้าเขารีบคว้าถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นมาดูทันทีก้นถ้วยยังคงเหลือน้ำยาเจิ่งนองอยู่บาง ๆเมื่อหมอหลวงเร่งรุดมาถึงและใช้เข็มเงินตรวจสอบดู สีหน้าก็พลันซีดเผือด“ท่านอ๋อง ในยามียาพิษขอรับ”ผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ร่วงกราวลงเกลื่อนพื้น“พิษอันใด?”หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น“
Read more
บทที่ 6
หรงจิ่งมิได้สั่งให้คนนำร่างของข้ากลับลงไปในโลงศพเขาอุ้มข้าเข้าไปในเรือนหลัก ซึ่งเดิมทีจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอภายในห้องยังคงประดับด้วยผ้าแพรสีแดงที่ยังมิได้ปลดลงมาบนโต๊ะวางจอกสุรามงคลคู่หนึ่งไว้ ส่วนข้างเตียงก็มีรองเท้ามงคลที่ข้ายังไม่เคยได้สวมวางเรียงอยู่เมื่อวานนี้ ที่นี่ยังคงเฝ้ารอพิธีวิวาห์ทว่าในวันนี้ คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับสิ้นลมหายใจไปเสียแล้วหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงเดินทางมากว่าสิบคนบ้างก็ฝังเข็ม บ้างก็เทียบยา ซ้ำยังมีบางคนเสนอให้ใช้น้ำยาร้อนจัดแช่มือและเท้าหรงจิ่งอนุญาตให้ทำตามนั้นทั้งหมดจนกระทั่งชิงเหอคุกเข่าลงหน้าเตียง ขวางหมอหลวงคนสุดท้ายเอาไว้“พอเถิดเจ้าค่ะ”“ยามยังมีชีวิต คุณหนูกลัวความเจ็บปวดที่สุด”หรงจิ่งกุมมือของข้าไว้แน่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง“นางยังไม่ตาย”“โอสถเก็บลมหายใจจะทำให้ผู้ที่กินเข้าไปหยุดหายใจไปสามชั่วยาม”“บัดนี้ผ่านไปสี่ชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็รอต่อไป”ชิงเหอร่ำไห้พลางเอ่ยถามเขา“ท่านอ๋องจะรอไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”“จะรอให้ร่างของคุณหนูเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงหลังนี้หรือไร?”มือของหรงจิ่งพลันบีบแน่นขึ้นในทันทีฉินตู้ไม่ยอมจา
Read more
บทที่ 7
ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู
Read more
บทที่ 8
หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย
Read more
บทที่ 9
ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ
Read more
บทที่ 10
เรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status