Share

บทที่ 2

Penulis: หว่านซิงตู้
วันรุ่งขึ้น ฉินตู้ก็มารับข้ากลับจวนสกุลซ่ง

เขายังคงหิ้วขนมดอกกุ้ยฮวาที่ข้าโปรดปรานติดมือมาด้วย

“ของร้านเฉินจี้ทางทิศใต้ของเมือง เพิ่งออกจากเตาใหม่ ๆ เลย”

เมื่อสามปีก่อนในวันที่เขาออกศึก เขาก็เคยซื้อมาให้ข้าห่อหนึ่ง

วันนั้นลมแรงยิ่งนัก ข้าวิ่งตามม้าของเขาออกไปจนพ้นประตูเมือง อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยมือ

ฉินตู้หมดหนทาง จึงได้แต่ลงจากม้ามาปลอบข้า

เขาบิขนมดอกกุ้ยฮวาชิ้นสุดท้ายออกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งป้อนใส่ปากข้า ส่วนอีกซีกหนึ่งเขากินเอง

“เช่นนี้ก็ถือว่าข้าได้กินเป็นเพื่อนเจ้าแล้ว”

ข้าถามทั้งที่ขอบตาแดงก่ำ

“แล้วคราวหน้าเล่า?”

เขาผูกเสื้อคลุมให้ข้าจนแน่น พลางแย้มยิ้มใช้นิ้วกรีดปลายจมูกข้าเบา ๆ

“รอข้ากลับมา จะซื้อมาชดเชยให้เจ้าทั้งกล่องเลย”

ข้าเฝ้ารออยู่เกือบครึ่งปี

ทว่าสิ่งที่คนส่งเข้ามาในจวนสกุลซ่งในคราวถัดมา กลับมิใช่ขนมดอกกุ้ยฮวา

แต่เป็นเกราะศึกของเขาที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิต

ข้ากอดเกราะศึกชุดนั้นนั่งอยู่อย่างนั้นจนรุ่งสาง ปลายนิ้วลูบไล้รอยดาบและรอยกระบี่บนเกราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท่านพ่อบอกว่าเขาตายไร้ร่างไร้อัฐิ

ท่านแม่บอกว่าชายแดนเหน็บหนาวและกันดารยิ่งนัก เขาคงไม่เหลือแม้แต่ศพที่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ

นับแต่นั้นมา ข้าก็ไม่เคยกินขนมดอกกุ้ยฮวาอีกเลย

บัดนี้ฉินตู้นั่งอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว

บนโหนกคิ้วของเขามีรอยแผลเป็นเพิ่มขึ้นสายหนึ่ง ฝ่ามือก็หยาบกร้านกว่าเมื่อก่อนมาก

คนที่ข้าคิดว่าชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้พบกันอีกแล้ว กลับยังจำได้ว่าขนมของร้านเฉินจี้ต้องกินตอนร้อน ๆ

เขาดันห่อกระดาษเข้ามาใกล้

“จือยวน ตลอดสามปีมานี้ เจ้าต้องได้รับความลำบากใจแล้ว”

ข้าหลุบตาลง ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

เขาจึงกล่าวต่อ

“รอให้พ้นวันพรุ่งนี้ไป ทุกอย่างก็จะกลับคืนสู่ที่ทางเดิมของมัน”

ที่ทางเดิมกระนั้นหรือ

เขายังคงเป็นแม่ทัพฉินผู้กอปรด้วยความดีความชอบเกรียงไกร

หรงจิ่งไม่ต้องเป็นคนชั่วช้าที่บังคับขู่เข็ญแย่งชิงภรรยาขุนนางอีกต่อไป

ท่านพ่อกับท่านแม่ก็สามารถล้างมลทินเรื่องปล่อยปละละเลยให้บุตรสาวเสียเกียรติได้

พวกเขาทุกคนล้วนกลับไปเมื่อสามปีก่อนได้ ราวกับเรื่องราวเหลวไหลฉากนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

มีเพียงข้าเท่านั้น ที่ไม่อาจหวนกลับไปได้อีกแล้ว

รถม้าจอดลงที่ประตูหลังจวนสกุลซ่ง

ท่านแม่ขอบตาแดงก่ำรีบออกมาต้อนรับ นางโผเข้ากอดข้าไว้แน่น

“เหตุใดถึงผอมลงเพียงนี้?”

“คนในจวนอ๋องไม่ได้ดูแลเจ้าให้ดีหรือ?”

นางลูบใบหน้าของข้า ก่อนจะรีบดึงหมวกคลุมลงต่ำให้ข้า

“รีบเข้าไปเถิด อย่าให้ผู้ใดมาเห็นเข้า”

เรือนพักของข้ายังคงสภาพเดิมเหมือนก่อนออกเรือนไม่ผิดเพี้ยน

ข้างหน้าต่างวางตำราที่ข้าเคยอ่าน บนโต๊ะเครื่องแป้งก็ยังมีหวีที่ใช้ตั้งแต่ยามเยาว์วัยวางอยู่

ท่านแม่ลงมือสางผมให้ข้าด้วยตนเอง ทั้งยังสั่งให้ห้องครัวยกซุปเม็ดบัวที่ข้าชอบดื่มที่สุดมาให้

“ตอนเด็ก ๆ เจ้าชอบนอนขี้เซาที่สุด”

“ทุกครั้งแม่ต้องอุ้มเจ้ามานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถึงจะสางผมให้เรียบร้อยได้”

นางพูดไปพูดมาขอบตาก็พลันแดงก่ำ

ข้ามองภาพอันคุ้นเคยในคันฉ่อง กระบอกตาก็อดร้อนผ่าวขึ้นมาไม่ได้

มีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ข้าถึงกับเหม่อลอยคิดไปว่าเรื่องราวตลอดสามปีมานี้ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ฉินตู้ไม่ได้สิ้นชีพในสนามรบ และข้าก็ไม่ได้ถูกหรงจิ่งพาตัวไป

ข้าเพียงแค่ได้รับความคับข้องใจหลังออกเรือน จึงกลับมาพึ่งพิงข้างกายมารดาเท่านั้น

ทว่าสำรับมื้อค่ำเพิ่งจัดวางเสร็จ ท่านพ่อก็ให้คนหามโลงศพใบหนึ่งเข้ามา

โลงศพตั้งอยู่ข้างโต๊ะอาหารที่ยังร้อนกรุ่น กลิ่นน้ำมันเคลือบไม้กลบกลิ่นหอมหวานของซุปเม็ดบัวจนมิด

ท่านพ่อเอ่ยอธิบายขึ้นว่า

“ยามนี้กระชั้นชิดยิ่งนัก เจ้าลองลงไปวัดขนาดดูก่อนเถิด”

“หากมีตรงไหนไม่พอดี คืนนี้ยังพอแก้ไขทัน”

เมื่อครู่ท่านแม่เพิ่งถามข้าอยู่เลยว่าซุปหวานหรือไม่ มาบัดนี้นางกลับหยิบชุดคลุมคนตายขึ้นมาทาบวัดบนตัวข้าเสียแล้ว

“ปลายแขนเสื้อดูเหมือนจะกว้างไปสักหน่อย”

ท่านพ่อปรายตามองแวบหนึ่ง

“ลงไปนอนข้างในแล้วก็มองไม่ออกหรอก”

ฉินตู้ประคองข้าลงในโลงศพ พลางจัดหมอนนุ่มรองศีรษะให้ข้าอย่างดี

“อย่ากลัวไปเลย แค่สามชั่วยามเท่านั้น”

“พอพ้นประตูเมืองไปแล้ว ข้าจะไปรับเจ้าออกมาด้วยตนเอง”

ภายในโลงปูฟูกนุ่มเอาไว้ รอบด้านยังเจาะรูระบายอากาศเตรียมไว้เรียบร้อย

พวกเขาตระเตรียมการได้รัดกุมรอบคอบเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าคงปรึกษาหารือกันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

จังหวะที่ข้าลุกขึ้นนั่ง ไม่ทันระวังจึงเผลอปัดกล่องไม้ข้างโต๊ะตกลงมา

ฝากล่องกระแทกเปิดออก จดหมายหลายสิบฉบับร่วงกระจายเกลื่อนพื้น

ท่านแม่สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที

“จือยวน อย่าดูนะ”

ทว่าข้ากลับจำลายมือบนนั้นได้เสียแล้ว

เป็นลายมือของฉินตู้

ฉบับที่เก่าที่สุด เขียนขึ้นในวันที่หกหลังจากที่เขา “สิ้นชีพในสนามรบ”

เขาเขียนบอกว่าตนลอบแทรกซึมเข้าสู่เป่ยตี๋ได้อย่างราบรื่นแล้ว ขอให้ท่านพ่อท่านแม่วางใจ

และในจดหมายทุกฉบับหลังจากนั้น เขาล้วนไต่ถามถึงข้าเสมอ

ท่านพ่อบอกเขาว่า ข้าร้องไห้จนเป็นลมล้มพับอยู่ในห้องโถงไว้ทุกข์ถึงสามครั้ง

ท่านแม่บอกเขาว่า หลังจากที่ข้าถูกหรงจิ่งพาตัวไป แรกเริ่มเอาแต่คิดสั้นฆ่าตัวตายทุกวัน ต่อมาก็ค่อย ๆ สงบเสงี่ยมเจียมตัวลง

ข้ากำกระดาษจดหมายแน่น เล็บแทบจิกทะลุเข้าไปในฝ่ามือ

“พวกท่านรู้อยู่ตลอดเลยหรือว่าเขายังมีชีวิตอยู่?”

ท่านแม่หลั่งน้ำตาออกมา

“จือยวน แม่บอกเจ้าไม่ได้จริง ๆ”

“เหตุใดเจ้าคะ?”

ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึม

“เรื่องนี้พัวพันถึงความลับทางทหาร หากเจ้ารู้เข้า ย่อมยากจะไม่เผยพิรุธ”

ข้ากวาดตามองผู้คนเต็มห้อง

ท่านพ่อ ท่านแม่ ฉินตู้ พ่อบ้าน ตลอดจนบ่าวรับใช้ที่เคยผ่านมือรับส่งจดหมายเหล่านี้

ที่แท้สิ่งที่เรียกว่าความลับทางทหาร คนมากมายเพียงนี้กลับล้วนรับรู้ได้ทั้งสิ้น

มีเพียงข้าคนเดียวที่รู้ไม่ได้

เพราะข้าต้องร้องไห้ให้สมจริง ต้องเคียดแค้นให้สมจริง จากนั้นค่อย ๆ ตกหลุมรักหรงจิ่งทีละน้อยต่อหน้าสายลับของทัพศัตรู

ฉินตู้วางขนมดอกกุ้ยฮวาห่อนั้นลงตรงหน้าข้า

“อย่าได้กล่าวโทษพวกเขาเลย”

“ด้วยเหตุนี้เราจึงทวงคืนเมืองกลับมาได้ถึงสิบสองเมือง ชาวบ้านนับหมื่นรอดพ้นจากความตาย”

“ความคับข้องใจที่เจ้าได้รับ ไม่ได้สูญเปล่าเลย”

“อีกอย่างอ๋องผู้สำเร็จราชการยอมไว้ชีวิตเจ้า ก็นับว่าคิดอ่านเผื่อเจ้าได้รอบคอบยิ่งแล้ว”

เขาพูดจาด้วยเหตุผลอันสูงส่งชอบธรรมถึงเพียงนี้

ราวกับว่าหากข้ามีใจคิดไม่ยินยอมพร้อมใจ ก็เท่ากับไม่คำนึงถึงใต้หล้า

ข้าก้มหน้ามองขนมดอกกุ้ยฮวาห่อนั้น

เมื่อสามปีก่อน เขาแบ่งให้ข้าครึ่งชิ้น พร้อมเอ่ยคำมั่นว่าพอกลับมาแล้วจะซื้อให้ใหม่

ข้าเฝ้ารอคอยเขา จนกระทั่งได้เห็นเกราะศึกชุ่มโชกไปด้วยโลหิต รอจนธงขาวในห้องโถงไว้ทุกข์ปลิดปลิวร่วงหล่นลงมาจนหมดสิ้น และรอจนกระทั่งตนเองหวั่นไหวมีใจให้ผู้อื่นในที่สุด

มาวันนี้เขากลับมาพร้อมขนมดอกกุ้ยฮวาทั้งกล่องที่เคยติดค้างข้าไว้แล้ว

ทว่ามิได้มารับข้ากลับไป

แต่มาเพื่อส่งข้าลงโลงศพ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 10

    เรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 9

    ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 8

    หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 7

    ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 6

    หรงจิ่งมิได้สั่งให้คนนำร่างของข้ากลับลงไปในโลงศพเขาอุ้มข้าเข้าไปในเรือนหลัก ซึ่งเดิมทีจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอภายในห้องยังคงประดับด้วยผ้าแพรสีแดงที่ยังมิได้ปลดลงมาบนโต๊ะวางจอกสุรามงคลคู่หนึ่งไว้ ส่วนข้างเตียงก็มีรองเท้ามงคลที่ข้ายังไม่เคยได้สวมวางเรียงอยู่เมื่อวานนี้ ที่นี่ยังคงเฝ้ารอพิธีวิวาห์ทว่าในวันนี้ คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับสิ้นลมหายใจไปเสียแล้วหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงเดินทางมากว่าสิบคนบ้างก็ฝังเข็ม บ้างก็เทียบยา ซ้ำยังมีบางคนเสนอให้ใช้น้ำยาร้อนจัดแช่มือและเท้าหรงจิ่งอนุญาตให้ทำตามนั้นทั้งหมดจนกระทั่งชิงเหอคุกเข่าลงหน้าเตียง ขวางหมอหลวงคนสุดท้ายเอาไว้“พอเถิดเจ้าค่ะ”“ยามยังมีชีวิต คุณหนูกลัวความเจ็บปวดที่สุด”หรงจิ่งกุมมือของข้าไว้แน่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง“นางยังไม่ตาย”“โอสถเก็บลมหายใจจะทำให้ผู้ที่กินเข้าไปหยุดหายใจไปสามชั่วยาม”“บัดนี้ผ่านไปสี่ชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็รอต่อไป”ชิงเหอร่ำไห้พลางเอ่ยถามเขา“ท่านอ๋องจะรอไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”“จะรอให้ร่างของคุณหนูเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงหลังนี้หรือไร?”มือของหรงจิ่งพลันบีบแน่นขึ้นในทันทีฉินตู้ไม่ยอมจา

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 5

    หลังจากข้าสิ้นใจ คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือหรงจิ่งเขายืนอยู่ข้างโลงศพ เอ่ยถามพ่อบ้านว่า“กินยาลงไปนานเพียงไรแล้ว?”“ไม่ถึงหนึ่งเค่อขอรับ”หรงจิ่งพยักหน้ารับ สายตาตกลงมาที่ใบหน้าของข้า ก่อนที่จู่ ๆ จะโน้มกายลงมาเช็ดมุมปากของข้าปลายนิ้วของเขาแตะโดนรอยเลือดจาง ๆสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที“ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า“โอสถเก็บลมหายใจเดิมทีก็ทำให้ลมปราณและโลหิตหยุดไหลเวียนอยู่แล้ว คงไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงกระมัง”หรงจิ่งมิได้สนใจคำพูดของเขา เพียงอุ้มร่างของข้าขึ้นมาจากโลงศพ แล้วนำไปวางลงบนตั่งฉินตู้ยื่นมือออกมาขวางไว้“ได้ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจล่าช้าไปกว่านี้ได้อีก”หรงจิ่งช้อนตาขึ้นมองเขา“นางมีเลือดออก”ยามนี้เองที่ฉินตู้เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสีแดงคล้ำที่ข้างริมฝีปากของข้าเขารีบคว้าถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นมาดูทันทีก้นถ้วยยังคงเหลือน้ำยาเจิ่งนองอยู่บาง ๆเมื่อหมอหลวงเร่งรุดมาถึงและใช้เข็มเงินตรวจสอบดู สีหน้าก็พลันซีดเผือด“ท่านอ๋อง ในยามียาพิษขอรับ”ผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ร่วงกราวลงเกลื่อนพื้น“พิษอันใด?”หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น“

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status