Share

บทที่ 4

Penulis: หว่านซิงตู้
ฟ้ายังไม่ทันสาง ในลานเรือนก็แขวนธงขาวขึ้นแล้ว

ชิงเหอผลัดเปลี่ยนชุดคลุมคนตายให้ข้า หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนปกเสื้อหยดแล้วหยดเล่า

“คุณหนู ให้บ่าวติดตามท่านไปทางใต้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

พ่อบ้านยืนขวางอยู่หน้าประตู

“ท่านอ๋องคืนความเป็นไทให้เจ้าแล้ว”

“วันหน้าคุณหนูต้องเปลี่ยนชื่อแซ่ ข้างกายไม่อาจเก็บคนที่ล่วงรู้ความจริงเอาไว้ได้”

ชิงเหอทรุดกายคุกเข่าลงร่ำไห้

“พอเข้าหน้าหนาวคุณหนูก็จะไออยู่เรื่อย ยามค่ำคืนก็มักจะสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายเสมอ”

“หากไม่มีบ่าวอยู่ แล้วผู้ใดจะคอยจดจำเรื่องอุ่นยาให้นางเล่า?”

ข้าวางหนังสือสัญญาทาสลงในมือนาง

“ต่อไป ไม่ต้องคอยดูแลข้าอีกแล้ว”

ยามที่นางถูกพาตัวออกไป นางเดินไปพลางเหลียวหลังกลับมามองไปทุกฝีก้าว

“คุณหนู เมื่อท่านไปถึงทางใต้แล้ว ต้องกินข้าวให้ดีนะเจ้าคะ อย่าได้เอาสุขภาพร่างกายของตนเองมาประชดชีวิตอีกเลย”

ข้ามองดูนางถูกปิดกั้นไว้เบื้องหลังบานประตู โดยมิได้เอ่ยรับคำ

ท่านพ่อท่านแม่และฉินตู้มาถึงแล้ว

ท่านแม่ยัดถุงหอมใบหนึ่งเข้ามาในแขนเสื้อข้า

“ข้างในเป็นเครื่องหอมสงบจิตที่เจ้าใช้เป็นประจำตั้งแต่ยังเยาว์”

“ไปถึงทางใต้แล้วหากนอนไม่ค่อยหลับ ก็ให้วางไว้ข้างหมอน”

เมื่อกล่าวจบ นางก็กำชับข้าอีกว่า

“วันหน้าอย่าได้ฝากคนส่งจดหมายกลับมาเป็นอันขาด”

“เจ้าตายไปแล้ว”

“หากยังติดต่อกับสกุลซ่งอีก ทุกอย่างที่ตระเตรียมไว้ในวันนี้ก็จะสูญเปล่าทั้งหมด”

ข้าลูบไล้ลวดลายดอกกล้วยไม้บนถุงหอม

ยามเยาว์วัยข้าเคยล้มป่วยหนัก ท่านแม่เคยเฝ้าดูแลอยู่ข้างกายข้าถึงสามวันสามคืน

นางบอกว่า ข้าคือเลือดเนื้อในอกของนาง ขอเพียงข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดี นางก็ไม่ปรารถนาสิ่งใดอีกแล้ว

มาวันนี้ นางยังคงจำได้ว่าข้านอนไม่ค่อยหลับ และยังคงตัดใจจากข้าไม่ลงเหมือนเดิม

ทว่านางกลับตระเตรียมถุงหอมไว้ให้ข้าเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังเตรียมถ้อยคำสั่งลาว่าจะไม่พบกันอีกตลอดช่วงชีวิตที่เหลือไว้พร้อมสรรพ

ฉินตู้ยืนอยู่ข้างโลงศพ

“เรือนพักทางใต้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว”

“ลานหลังเรือนปลูกต้นกุ้ยฮวาไว้เต็มไปหมด เจ้าคงจะชอบ”

ข้าปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

“ข้าชอบดอกอวี้หลาน”

เขาชะงักงันไป

ปีที่แต่งงานกัน พวกเราเคยปลูกต้นอวี้หลานไว้ในลานเรือนต้นหนึ่ง

ฉินตู้พับแขนเสื้อขึ้นขุดหลุม จนดินโคลนเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า

ข้าหัวเราะขบขันสภาพมอมแมมของเขา เขาจึงแกล้งป้ายดินลงบนปลายจมูกข้าเป็นรอยหนึ่งเช่นกัน

เขาบอกว่ารอให้ดอกอวี้หลานผลิบานเมื่อใด จะทำชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้ให้ข้าหลังหนึ่ง

ปีถัดมา ดอกอวี้หลานก็ผลิบาน

ทว่าฉินตู้กลับเดินทางไปชายแดนเสียแล้ว

ข้าไม่ได้ให้บ่าวรับใช้ทำชิงช้า เพราะคิดเพียงอยากรอให้เขากลับมาลงมือทำด้วยตนเอง

หลังจากนั้น ข่าวการตายของเขาก็ถูกส่งกลับมาถึงเมืองหลวง

ข้านั่งอยู่ใต้ต้นอวี้หลานเพียงลำพังตลอดทั้งคืน

ชิงช้าหลังนั้น สุดท้ายก็ไม่ได้สร้างขึ้น

ฉินตู้เอ่ยเสียงแผ่ว

“เป็นข้าที่จำผิดไปเอง”

“เมื่อไปถึงทางใต้แล้ว ค่อยให้คนเปลี่ยนเป็นต้นอวี้หลานเถิด”

ใกล้จะได้ฤกษ์ยามเต็มทีแล้ว แต่หรงจิ่งก็ยังไม่ปรากฏตัว

พ่อบ้านอธิบายว่า

“ท่านอ๋องกำลังเป็นประธานในพิธีรับพระราชทานบรรดาศักดิ์ของแม่ทัพฉินอยู่ในวังหลวง”

“ท่านอ๋องกล่าวว่าคุณหนูเป็นคนรู้ความมาแต่ไหนแต่ไร ไม่จำเป็นต้องรอเขาขอรับ”

ท่านพ่อจึงเอ่ยขึ้นทันทีว่า

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เริ่มกันเถิด”

“อย่าให้พิธีศพไปขัดลาภมงคลของวันนี้เลย”

ฉินตู้ละลายโอสถเก็บลมหายใจลงในถ้วยยา

ข้าอาศัยแขนเสื้อที่กว้างใหญ่บังสายตาไว้ แล้วเทสารหนูผสมลงไปพร้อมกัน

น้ำยากระเพื่อมไหวเบา ๆ ก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว

ท่านแม่ยกผลไม้เชื่อมเข้ามา

“จือยวนกลัวความขมที่สุด”

“ดื่มเสร็จแล้วอมไว้สักเม็ด จะได้ไม่ทรมาน”

ข้ามองดูนาง จู่ ๆ ก็นึกถึงวันที่ข้าออกเรือนขึ้นมา

วันนั้นนางกอดข้าร้องไห้ บอกว่าสกุลซ่งจะเป็นบ้านของข้าตลอดไป

หากฉินตู้ปฏิบัติต่อข้าไม่ดี ข้าก็สามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ

ข้าหลงเชื่อคำพูดนั้นมาหลายปี

ทว่าในวันที่ข้ากลับมา นางกลับสางผมให้ข้า ต้มซุปให้ข้าดื่ม และยังลงมือเอาชุดคลุมคนตายมาทาบวัดบนตัวข้าด้วยตนเอง

นางจดจำได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

เพียงแต่ไม่เคยเอ่ยถามข้าเลยสักครั้ง ว่าข้าเต็มใจจะไปหรือไม่

ฉินตู้ยื่นถ้วยยามาตรงหน้าข้า

“แค่หลับไปสามชั่วยามเท่านั้น”

“รอให้พิธีรับบรรดาศักดิ์เสร็จสิ้น ข้าจะออกไปรับเจ้านอกเมืองทันที”

ท่านพ่อเองก็กล่าวเสริมว่า

“จือยวน เจ้าเป็นเด็กรู้ความที่สุดมาตั้งแต่ยังเยาว์”

“ช่วยอดทนเพื่อครอบครัวอีกสักครั้งเถิด”

ข้ารับถ้วยยามา ยกขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

ท่านแม่รีบยื่นผลไม้เชื่อมมาให้ทันที

ข้าส่ายหน้าปฏิเสธ

มีเพียงการแสร้งตายหลอก ๆ เท่านั้น ที่จำเป็นต้องใช้ของหวานสักเม็ดมาคอยหลอกล่อปลอบใจ

ส่วนการตายจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องใช้หรอก

ฉินตู้ประคองข้าลงนอนในโลงศพ พลางจัดระเบียบแขนเสื้อให้ข้าอย่างเรียบร้อย

“อย่ากลัวไปเลย”

“อีกสามชั่วยาม ข้าจะปลุกเจ้าให้ตื่นอย่างแน่นอน”

ท่านพ่อคอยกำชับอยู่ข้าง ๆ

“ออกจากเมืองไปแล้วค่อยเปิดโลง อย่าได้ทิ้งช่องโหว่ให้ผู้ใดจับได้เป็นอันขาด”

ท่านแม่กุมมือข้าไว้ หยดน้ำตาร่วงหล่นลงมาระหว่างนิ้วมือของข้า

“ไปถึงทางใต้แล้ว ดูแลตัวเองให้ดีนะ”

“อย่าได้กล่าวโทษแม่เลย”

พิษยาเริ่มออกฤทธิ์ทีละน้อย

หน้าอกอึดอัดราวกับถูกก้อนหินขนาดใหญ่มหึมากดทับไว้ เสียงรอบข้างก็ค่อย ๆ ห่างไกลออกไปทุกที

เมื่อสามปีก่อน ฉินตู้แบ่งขนมดอกกุ้ยฮวาให้ข้าครึ่งชิ้นที่นอกประตูเมือง แล้วบอกให้ข้ารอเขากลับมา

เมื่อสองปีก่อน หรงจิ่งอุ้มข้าออกไปจากห้องโถงไว้ทุกข์ แล้วบอกว่านับแต่นี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ปล่อยให้ข้าต้องเฝ้ารอคนตายเพียงลำพังอีกแล้ว

บัดนี้คนที่ข้าเฝ้ารอมีชีวิตรอดกลับมาแล้ว

ส่วนคนที่บอกว่าจะอยู่เคียงข้างข้า ก็เฝ้ารอจนได้พบตอนจบอย่างที่ตนต้องการแล้วเช่นกัน

พวกเขาคนหนึ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ อีกคนหนึ่งได้ล้างมลทินชื่อเสียงฉาวโฉ่ ทุกคนล้วนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ทั้งสิ้น

ทว่าสิ่งที่พวกเขาเหลือทิ้งไว้ให้ข้า กลับเป็นชื่อใหม่ชื่อหนึ่ง เรือนพักอันแปลกหน้าหลังหนึ่ง และความสงบสุขที่ไม่อาจหวนกลับคืนสู่เมืองหลวงได้อีกชั่วชีวิต

พวกเขาบอกว่า นี่คือทางถอยที่เตรียมไว้ให้ข้า

แต่ช่วงชีวิตที่เหลือเช่นนั้น ข้าไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว

ในที่สุดเสียงของหรงจิ่งก็ดังแว่วมาจากนอกลานเรือน

“กินยาลงไปแล้วหรือ?”

พ่อบ้านตอบกลับเสียงเบา

“เพิ่งกินลงไปเมื่อครู่นี้เองขอรับ”

เสียงฝีเท้าหยุดลงที่ข้างโลงศพ

หรงจิ่งเห็นผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ จึงขมวดคิ้วมุ่น

“เหตุใดถึงไม่ให้นางกิน?”

“นางกลัวความขมที่สุด”

ข้าอยากจะบอกเขาเหลือเกินว่า ไม่จำเป็นหรอก

นับแต่นี้ต่อไป ต่อให้เป็นสิ่งที่ขมขื่นยิ่งกว่านี้ ข้าก็ไม่ต้องกล้ำกลืนมันลงไปอีกแล้ว

ท่านแม่ยังคงกุมมือข้าไว้ พร่ำปลอบข้าครั้งแล้วครั้งเล่า

“แค่หลับไปตื่นหนึ่งเท่านั้น”

“จือยวน ตื่นมาก็ไม่เป็นไรแล้ว”

ข้าค่อย ๆ หลับตาลง

จังหวะการเต้นสุดท้ายในอก ในที่สุดก็หยุดนิ่งลงเสียที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 10

    เรื่องสถานที่ฝังศพของข้า พวกเขาถกเถียงแย่งชิงกันอยู่นานถึงสามวันเต็มสกุลซ่งต้องการนำร่างของข้ากลับไปยังสุสานบรรพชนฉินตู้ต้องการพาข้ากลับไปยังจวนสกุลฉินส่วนหรงจิ่งกลับมีคำสั่งให้สร้างสุสานหลวงแยกไว้ให้ข้าอีกแห่งหนึ่งพวกเขายังคงเหมือนเมื่อครั้งวันวานไม่มีผิด ต่างคนต่างก็คิดจัดการเรื่องราวแทนข้าไปเสียหมดจนกระทั่งชิงเหอหยิบกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งออกมานั่นคือใบสั่งยาที่หลงเหลืออยู่ตั้งแต่คราวที่ข้าล้มป่วยหนักด้านหลังมีข้อความไม่กี่แถวที่ข้าเคยเขียนทิ้งไว้ตามประสา“หากมีวันใดที่ได้ออกไปจากเมืองหลวง ข้าอยากหาสถานที่ที่สามารถมองเห็นสายน้ำได้สักแห่งหนึ่ง”“ปลูกต้นอวี้หลานไว้สักสองสามต้น โดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดจำข้าได้”ในยามนั้นข้าเพียงแค่ถูกกักขังอยู่ในจวนอ๋อง จึงเขียนความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปอย่างไม่ใส่ใจนักไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ท้ายที่สุดแล้ว มันจะกลายเป็นความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าหลงเหลือไว้สุสานของข้าสร้างขึ้นที่ริมฝั่งแม่น้ำแถบชานเมืองหลวงมิได้เข้าไปอยู่ในสุสานบรรพชนสกุลซ่ง และมิได้ฝังร่วมหลุมกับฉินตู้สุสานหลวงที่หรงจิ่งตระเตรียมไว้ก็มิได้เริ่มลงมือก่อสร้

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 9

    ฉินตู้กลับไปยังเรือนที่เราเคยพำนักอาศัยด้วยกันในวันวานที่แห่งนั้นถูกปล่อยให้รกร้างมานานถึงสามปีต้นอวี้หลานในลานเรือนเติบโตจนสูงเลยชายคาไปแล้ว ทว่ากลับไม่มีชิงช้าผูกไว้เมื่อพ่อบ้านชราเห็นเขา ก็คุกเข่าลงหน้าประตูแล้วร่ำไห้อยู่เป็นนาน“ทุกปีฮูหยินจะสั่งให้คนมาคอยตัดแต่งกิ่งต้นไม้นี้เสมอขอรับ”“นางบอกว่าหลังจากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว จะยังต้องมาผูกชิงช้าไว้ใต้ต้นไม้นี้อีก”ฉินตู้ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ตลอดทั้งคืนมิได้ก้าวเข้าห้องเลยแม้แต่ก้าวเดียววันรุ่งขึ้น เขาก็เปิดหีบใบหนึ่งที่ใส่กุญแจลงกลอนไว้ในห้องหนังสือออกดูด้านในล้วนเป็นจดหมายที่ข้าเขียนถึงเขาทั้งสิ้นฉบับแรกสุดเขียนขึ้นในวันที่เจ็ดหลังจากที่เขาเดินทางออกจากเมืองหลวงไปข้าบอกว่าดอกอวี้หลานบานแล้ว กำชับให้เขากลับมาทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อมาเมื่อมีข่าวการตายของเขาส่งมาจากชายแดน ข้าก็ยังคงเขียนจดหมายต่อไปข้าบอกเขาว่า ท่านพ่อไม่อนุญาตให้ข้าสวมใส่เสื้อผ้าสีแดงอีกท่านแม่เก็บเอาข้าวของเครื่องใช้ในวันแต่งงานของพวกเราไปจนหมดสิ้นและข้ายังบอกอีกว่า หากคนเราตายไปแล้วมีดวงวิญญาณอยู่จริง ก็หวังว่าเขาจะกลับมาหาข้าบ้างจดหมายฉบ

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 8

    หลังจากหรงจิ่งกลับมาจากวังหลวง เขาก็มุ่งหน้าไปยังเรือนที่ข้าเคยพำนักอาศัยภายในเรือนว่างเปล่าไปเสียแล้วคนขนย้ายตำรา ขวดยา และเสื้อผ้าอาภรณ์ของข้าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกองเถ้าถ่านเล็ก ๆ ในอ่างไฟเท่านั้นนกกระจอกไม้ถูกเผาไหม้จนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมหรงจิ่งย่อตัวลง เก็บเศษไม้ที่แตกหักขึ้นมาทีละชิ้น ๆเมิ่งซีจูยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน“บัดนี้ท่านอ๋องทำเรื่องเหล่านี้ไป จะยังมีประโยชน์อันใดอีกเจ้าคะ?”หรงจิ่งมิได้เอ่ยตอบนางเอ่ยขึ้นทั้งที่ขอบตาแดงก่ำว่า“นกกระจอกไม้ตัวนั้นเป็นของปลอม ชุดวิวาห์เองก็เป็นของปลอม”“แม้แต่เรื่องที่ท่านรับปากว่าจะตบแต่งนาง ก็เป็นเพียงเพื่อให้นางยอมสงบเสงี่ยมเจียมตัวเท่านั้น”ในที่สุดหรงจิ่งก็เงยหน้าขึ้นมอง“ผู้ใดบอกเจ้า ว่าข้าจะไม่แต่งกับนาง?”เมิ่งซีจูชะงักงันไป“ฉินตู้กลับมาแล้ว ท่านจะยัง...”“เดิมทีข้าตั้งใจจะตบแต่งนางจริง ๆ”เพียงแต่หลังจากเป่ยตี๋ล่มสลายลง ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการลงมาด้วยพระองค์เอง ให้คืนฐานะเดิมให้แก่ฉินตู้อีกทั้งในราชสำนักก็ต้องการให้หรงจิ่งล้างมลทินจากคำครหาเรื่องบีบบังคับแย่งชิงภรรยาของขุนนางผู้มีความดีความชอบด้วย

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 7

    ยามเมื่อคนส่งร่างไร้วิญญาณของข้ากลับมาถึงจวนสกุลซ่ง ประตูใหญ่หน้าจวนก็เปิดกว้างรอรับครานี้ ท่านแม่มิได้คลุมหน้าปกปิดใบหน้าของข้าอีกต่อไปทว่าท่านพ่อกลับไม่อนุญาตให้ตีระฆังไว้ทุกข์เขากล่าวว่าในวังหลวงยังมิได้ตกลงกันว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร สกุลซ่งจึงไม่อาจจัดงานศพโดยพลการได้ชิงเหอยืนขวางอยู่หน้าประตู ไม่ยอมให้คนหามโลงศพเข้าไปด้านใน“ยามคุณหนูยังมีชีวิตอยู่ นายท่านก็กลัวว่าผู้อื่นจะมาพบเห็นนางเข้า”“บัดนี้คุณหนูสิ้นใจไปแล้ว ท่านยังจะกลัวอันใดอยู่อีกเจ้าคะ?”ท่านพ่อเอ่ยเสียงขรึมว่า“เรื่องนี้พัวพันถึงราชสำนัก มิใช่เรื่องส่วนตัวของครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”ชิงเหอจึงย้อนถามกลับไปว่า“เช่นนั้นเรื่องของคุณหนู นับเป็นเรื่องของสกุลใดกันแน่เจ้าคะ?”ท่านพ่อชะงักงันไปข้าคือภรรยาของฉินตู้คือหมากตัวหนึ่งที่หรงจิ่งนำมาใช้ตบตาพวกเป่ยตี๋และยังเป็นบุตรสาวที่สกุลซ่งจำต้องทอดทิ้งอีกด้วยทุกคนล้วนมีสิทธิ์ตัดสินใจว่าจะให้ข้าอยู่หรือไปเว้นเสียแต่ว่า ไม่มีที่ใดเลยที่ยอมรับข้าไว้ด้วยความเต็มใจอย่างแท้จริงท่านแม่เดินร่ำไห้ออกมาจากด้านใน“ตีระฆังเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อหันไปมองนาง“เจ้ารู

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 6

    หรงจิ่งมิได้สั่งให้คนนำร่างของข้ากลับลงไปในโลงศพเขาอุ้มข้าเข้าไปในเรือนหลัก ซึ่งเดิมทีจัดเตรียมไว้เป็นห้องหอภายในห้องยังคงประดับด้วยผ้าแพรสีแดงที่ยังมิได้ปลดลงมาบนโต๊ะวางจอกสุรามงคลคู่หนึ่งไว้ ส่วนข้างเตียงก็มีรองเท้ามงคลที่ข้ายังไม่เคยได้สวมวางเรียงอยู่เมื่อวานนี้ ที่นี่ยังคงเฝ้ารอพิธีวิวาห์ทว่าในวันนี้ คนที่นอนอยู่บนเตียงกลับสิ้นลมหายใจไปเสียแล้วหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงเดินทางมากว่าสิบคนบ้างก็ฝังเข็ม บ้างก็เทียบยา ซ้ำยังมีบางคนเสนอให้ใช้น้ำยาร้อนจัดแช่มือและเท้าหรงจิ่งอนุญาตให้ทำตามนั้นทั้งหมดจนกระทั่งชิงเหอคุกเข่าลงหน้าเตียง ขวางหมอหลวงคนสุดท้ายเอาไว้“พอเถิดเจ้าค่ะ”“ยามยังมีชีวิต คุณหนูกลัวความเจ็บปวดที่สุด”หรงจิ่งกุมมือของข้าไว้แน่นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง“นางยังไม่ตาย”“โอสถเก็บลมหายใจจะทำให้ผู้ที่กินเข้าไปหยุดหายใจไปสามชั่วยาม”“บัดนี้ผ่านไปสี่ชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็รอต่อไป”ชิงเหอร่ำไห้พลางเอ่ยถามเขา“ท่านอ๋องจะรอไปถึงเมื่อใดกันเจ้าคะ?”“จะรอให้ร่างของคุณหนูเน่าเปื่อยอยู่บนเตียงหลังนี้หรือไร?”มือของหรงจิ่งพลันบีบแน่นขึ้นในทันทีฉินตู้ไม่ยอมจา

  • อิสรภาพสุดท้ายของซ่งจือยวน   บทที่ 5

    หลังจากข้าสิ้นใจ คนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็คือหรงจิ่งเขายืนอยู่ข้างโลงศพ เอ่ยถามพ่อบ้านว่า“กินยาลงไปนานเพียงไรแล้ว?”“ไม่ถึงหนึ่งเค่อขอรับ”หรงจิ่งพยักหน้ารับ สายตาตกลงมาที่ใบหน้าของข้า ก่อนที่จู่ ๆ จะโน้มกายลงมาเช็ดมุมปากของข้าปลายนิ้วของเขาแตะโดนรอยเลือดจาง ๆสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที“ตามหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้”ท่านพ่อขมวดคิ้วเอ่ยขึ้นว่า“โอสถเก็บลมหายใจเดิมทีก็ทำให้ลมปราณและโลหิตหยุดไหลเวียนอยู่แล้ว คงไม่มีอันใดน่าเป็นห่วงกระมัง”หรงจิ่งมิได้สนใจคำพูดของเขา เพียงอุ้มร่างของข้าขึ้นมาจากโลงศพ แล้วนำไปวางลงบนตั่งฉินตู้ยื่นมือออกมาขวางไว้“ได้ฤกษ์ยามที่กำหนดไว้แล้ว ไม่อาจล่าช้าไปกว่านี้ได้อีก”หรงจิ่งช้อนตาขึ้นมองเขา“นางมีเลือดออก”ยามนี้เองที่ฉินตู้เพิ่งจะสังเกตเห็นรอยสีแดงคล้ำที่ข้างริมฝีปากของข้าเขารีบคว้าถ้วยยาบนโต๊ะขึ้นมาดูทันทีก้นถ้วยยังคงเหลือน้ำยาเจิ่งนองอยู่บาง ๆเมื่อหมอหลวงเร่งรุดมาถึงและใช้เข็มเงินตรวจสอบดู สีหน้าก็พลันซีดเผือด“ท่านอ๋อง ในยามียาพิษขอรับ”ผลไม้เชื่อมในมือของท่านแม่ร่วงกราวลงเกลื่อนพื้น“พิษอันใด?”หมอหลวงคุกเข่าลงกับพื้น“

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status