Ölümümün üzerinden tam bir hafta geçmişti. Kar yağışı giderek şiddetleniyordu.Justin, ilk tanıştığımız parkta, bir bankta oturmuş, küllerimin bulunduğu vazoyu kucağında tutuyordu.Siyah saçlarının üzerine yağan kar, saçları bir gecede bembeyaz olmuş gibi görünmesine neden olmuştu.Bir heykel gibi hareketsiz oturuyorken, yoldan geçenler onu işaret edip deli diyordu.Hepsini görmezden geldi, sadece başını eğip vazomun üzerindeki karı nazikçe temizledi. "Wendy, bak. Kar yağıyor.""Eskiden karı her şeyden çok seviyordun. Dünyadaki tüm kirliliği örtebileceğini söylüyordun. Şimdi ben de karı seviyorum. Çünkü neredeyse seni onda görebiliyorum."Sesi kısıktı, sonsuz bir ıstırapla doluydu.Bedenimin giderek hafiflediğini, sayısız ışık zerresine dönüşerek yavaş yavaş dağıldığını hissettim.Zamanın geldiğini biliyordum.Bu sefer gerçekten gidiyordum.Artık bana acı çektiren ve beni umutsuzluğa sürükleyen, ama aynı zamanda sevgiyi ve nefreti de tattığım bu dünyadan nihayet ayrılıyordum.
Read more