Hayatımı Ona Nişan Hediyesi Olarak Verdim

Düşme hissi tuhaf bir şekilde oldukça güzeldi.

Sanki ipi kopmuş bir uçurtma gibi, beni sıkıca tutan elden kurtulmuştum ve artık özgürdüm.

Rüzgâr kulaklarımda uğulduyordu ama her şey inanılmaz derecede sessizdi.

Altı ay önce mide kanseri teşhisi aldığımdan beri ilk kez acı hissetmiyordum.

Ne kadar uzun zaman olmuştu...

Son altı ayda dünyamda pas kokusu ve dezenfektan kokusundan başka bir şey yoktu.

Her kustuğumda içimin parçalandığını hissediyordum. Her yutkunduğumda sanki ustura yutuyor gibiydim.

Justin kendimi acındığımı sanmasın diye kana bulanmış kâğıt mendilleri tuvalete atmayı öğrenmiştim. Dayanılmaz ağrılar başladığında ses çıkarmamak için elimin tersini ısırıyordum.

Ağrı kesicilerimi bile bir vitamin şişesinin içine saklamak zorunda kalmıştım.

Bunların hepsi Justin'in önceden bana söylediği sözler yüzündendi. "Wendy... Senin gibi ilgi çekmek için her şeyi yapabilecek bir kadın gözümün önünde ölüp gitse bile hissedeceğim tek şey tiksinti olur."

Ve şimdi gerçekten de onun önünde ölecektim.

Yere doğru düştüm ve aşağıdan sağır edici bir çarpma sesi geldi.

Acı sadece bir an sürdü, ardından sonsuz karanlık ve soğuk beni yuttu.

Vücudumdan kanlar boşaldı ve bembeyaz karların üzerine yayılarak adeta Justin'in evindeki pahalı, el dokuması halının desenini andıran bir görüntü oluşturdu.

Gözlerim açık bir şekilde yatıyor, karanlık gecede gökyüzüne bakıyordum. Kar taneleri gözlerimin üzerine konuyor, serin dokunuşlarını hissettiriyordu.

Demek... Ölmek böyle bir şeydi.

Hayal ettiğim korkunun zerresi bile yoktu. Yalnızca bir rahatlama hissediyordum.

Kıvrılmış uzuvlarıma ve etrafımdaki korkunç kırmızı gölete baktım. Ardından son bir kez gülümsemek için kendimi zorladım.

Justin, bu gece Kelly Harris'le nişanlandığın geceydi.

Sana verecek başka bir şeyim yoktu.

Bu hayatı sana nişan hediyem olarak kabul et.

Artık telefonunu gizlice kontrol etmemden, o narin ilk aşkına ilaç vermemden ya da eşin olarak yerimden vazgeçmememden endişelenmene gerek kalmayacaktı.

Senin Wendy'nin öldü.

Üç yıldır tiksinti duyduğun Wendy nihayet senin dünyandan gitti.

Bilincim sonsuza dek kaybolurken, ziyafet salonundan tezahürat sesleri duyduğumu sandım.

"Öp onu! Öp onu!"

Ne kadar da coşkulu bir kutlamaydı...

Tam her şey sona ererken Justin'in taş kesilmiş yüzünü gördüğümü sandım. İlk kez bana kaşlarını çatmıyordu.