Bölüm 4

O gece geç saatlerde tüm misafirler gitmişti.

Justin, Kelly'yi evimize geri götürmüştü. Hayır, artık onların eviydi orası. Bir zamanlar parça parça dekore ettiğim o malikâne...

Seçtiğim bej perdeler, bakımını yaptığım saksı bitkileri, birbirine uyumlu olsun diye aldığım terlikler...

Artık her şey değişmişti.

Girişte Kelly'nin sevdiği Westerland tarzı bir halı duruyordu ve oturma odası onun en sevdiği zambaklarla dolup taşmıştı. Polenlerine alerjim olduğu için evde daha önce hiç zambak bulundurmamıştım.

"Justin, bu gece çok mutluydum." dedi Kelly. Justin'in göğsüne yaslanırken parmağıyla göğsünde daireler çiziyordu.

"Ama... Wendy'den hâlâ haber alamadık ve biraz endişeleniyorum. Telefonuna da ulaşamıyorum. Sence ona bir şey olmuş olabilir mi?"

Justin kravatını gevşetirken bir an duraksadı, ardından soğuk bir sesle burun kıvırdı. "Ona ne olabilir ki? Öyle bir kadın muhtemelen bir otelde saklanıp, basına benim hakkımda ne söyleyeceğini ve nafaka olarak benden nasıl bir servet sızdıracağını planlıyordur."

"Boş ver onu. Yarın avukatıma doğrudan mahkemeye başvurmasını söyleyeceğim. İşleri kolay yoldan halletmeyi reddediyorsa, acımasız davrandığım için beni suçlayamaz."

Geçmişimizi... Umursamıyor muydu?

Justin, bir zamanlar paylaştığımız her şeyi gerçekten unutan hangimizdi?

Son üç yılda, senin o uluslararası projeyi almanı sağlamak için müşterilerle o kadar çok içki içmiştim ki midem kanamaya başlamıştı.

Hasta annenin yanında hastanede yarım ay geçirmiş, yanından neredeyse hiç ayrılmamıştım.

Sen işine odaklanabilesin diye annenin bitmek bilmeyen eleştirilerine ve hakkımızda çıkan dedikodulara katlanmıştım.

Kanser teşhisi aldıktan sonra bile seni rahatsız etmemek için kemoterapiye tek başıma girmiş ve bunu herkesten saklamıştım.

Saçlarım dökülmeye başladığında bunu gizlemek için peruk almıştım.

Bir deri bir kemik kaldığımda bunu örtmek için bol giysiler giymiştim.

Senin gözlerinde tüm bunlar sadece "entrika çevirdiğimin ve gösteri yaptığımın" kanıtı haline gelmişti.

Justin telefonunu eline alıp birini arayacakmış gibi yaptı. Ancak parmağı uzun süre ekranın üzerinde öylece bekledi. Sonunda sinirle telefonu bir kenara fırlattı.

"Onu unut. Duşa gireceğim." dedi ve dönerek banyoya yürüdü.

Oda akan suyun sesiyle dolarken Kelly koltuğa oturdu ve yüzündeki tatlı ifade bir anda silindi.

Telefonunu çıkarıp hızlıca bir mesaj gönderdi.

'İş tamam. O aptal kadın bu geceden sonra mutlaka öfkeden deliye dönmüştür. Bir kez daha kendini kaybedip olay çıkarırsa Justin sonunda ondan nefret edecek ve onu tamamen terk edecek. İşte o zaman sonunda karısı olabileceğim.'

Gönderdikten sonra kendini beğenmiş bir şekilde gülümsedi. Sehpadan rasgele bir ilaç şişesi aldı. Benim ilacımdı. Ayrılırken yanıma almayı unuttuğum güçlü ağrı kesicilerdi.

"Bu ne?" Merakla Kelly kapağı açıp beyaz bir hap çıkardı. Ardından kokladı. "Vitamin mi? Bu kadar çok vitamine ihtiyaç duyacak kadar güçsüz mü?"

Şişeyi tiksintiyle çöpe attı. Şişe, çöp kutusuna çarparak takırtıyla düştü.

Hayatta kalmak için bağımlı olduğum ilaç artık muz kabukları ve kağıt parçaları arasında duruyordu.

Çöp kutusunun yanından süzülerek durdum ve şişeye baktım.

Onu almak istiyorum.

Doktor bu ilacı yazabilmek için çok uğraşmıştı. Bir hap, dört saat boyunca acılarımı dindirebiliyordu. Artık acı hissetmiyordum ama yine de onun çöpe atmasına kıyamıyordum.

O ilaç benim hayata tutunmamı sağlayan tek şeydi.

Bir kez, iki kez, üç kez elimi uzattım... Ama yine de hiçbir şeye dokunamadım. Yere oturup şişeye baktım ve düşüncelere daldım.

Tam o sırada Justin duşunu bitirdi ve Kelly'nin etrafı topladığını gördü. "Ne oldu?"

"Burada birkaç şey gördüm... Wendy'ye ait gibi görünüyorlardı, ben de onları kaldırayım dedim. Böylece onları gördüğünde canın sıkılmaz."

Kelly bir fotoğraf albümü tutuyordu... Benimle Justin'in düğün albümüydü.

Fotoğraflarda beyaz bir gelinlik giymişim ve parlak bir şekilde gülümsüyordum. Justin'in ifadesi soğukkanlıydı ama gözlerindeki aşkı gizleyemiyordu.

Justin albümü görünce bir an afalladı. Ardından yanına gidip albümü Kelly'nin elinden çekip aldı.

Onu saklayacağını düşünmüştüm.

Ama bunun yerine doğruca şöminenin yanına gitti ve bileğini hafifçe savurarak albümü alevlerin içine attı.

Alevler anında beni ve fotoğraflardaki parlak gülüşümü yuttu.

"Bırak ateş hepsini alsın." dedi Justin, sesi buz gibi soğuktu. "Onun masum ve iyi biri olduğunu düşünecek kadar kör olmuşum. Bu şeyleri saklamak bana sadece ne kadar aptal olduğumu hatırlatır."

Alevlerin ışığı yüzünde titreşiyordu.

Ben ise fotoğraflardaki halimin yavaşça küle dönüşünü izliyordum. Alevler albümü tamamen tüketirken kalbimde aşka dair kalan son izler de onunla birlikte yanıp kül oldu.

Justin... Fotoğraflardan fazlasını yakmıştı. Onu sevdiğim on yılı da ateşe vermişti.

Bırak yansın…

Bırak hepsi yansın…

Böylece sonunda buradan ayrılabildiğimde hiçbir pişmanlık duymadan, beni geride tutacak hiçbir şey olmadan gidebilirdim.

***

Ertesi sabah birinin telefonundan yükselen ısrarlı zil sesiyle uyandım.

Hayaletlerin uykuya ihtiyacı yoktu ama yine de alışkanlıktan gözlerimi kapatıp dinleniyordum.

Justin öfkeyle uyandı ve telefona cevap verdi. "Kimsin? Bu saatte beni arayarak ölüm fermanını mı imzalamak istiyorsun?"

Hattın diğer ucundaki kişinin ne söylediğini bilmiyordum ama Justin'in ifadesini anında değiştirmeye yetti.

Öfkesi şoka dönüştü, ardından yüzü soldu. Telefon elinden kayıp yere sert bir şekilde düştü.

"Justin, ne oldu?" Kelly irkilerek uyandı ve oturdu, hâlâ uykulu bir haldeydi.

Justin onu görmezden geldi, sanki ruhu bedenini terk etmiş gibiydi. Sertçe döndü ve uzun pencerelerin ötesindeki bembeyaz dünyaya baktı.

Uzun bir sessizlikten sonra boğuk bir sesle konuştu. "Polis dedi ki... Otelin bahçesinde bir kadın cesedi bulmuşlar... Fiziksel yapısına ve kıyafetlerine bakılırsa... Cesedin... Wendy'ye ait olduğundan şüpheleniyorlarmış..."