Bölüm 3

Garson kısa süre sonra geri döndü.

Biraz paniklemiş görünüyordu ama Justin'in karanlık ifadesini görünce kendini sakinleşmeye zorladı. "Efendim, terasta... Kimse yok."

"Kimse yok mu?" Justin kaşlarını derin bir şekilde çattı ve sordu. "Kaçmış mı?"

"Kaçmış olmalı." dedi garson başını öne eğerek.

Terasta kalan topuklu ayakkabıdan ya da korkulukların altındaki karın tuhaf görünümünden bahsetmeye cesaret edemedi.

Beladan uzak durmak daha iyiydi. Kim patronun kutlama partisini mahvetme riskini almak isterdi ki?

"Kurtulduğumuz iyi oldu." diye içini çekti Justin rahatlamış bir şekilde. Gözlerinde küçümseyici bir ifade belirdi. "Onun sadece rol yaptığını biliyordum zaten. Az önce her an ölecekmiş gibi davranıyordu. Sonra da kimsenin bakmadığı ilk anda sıvışıp gitti. Şu iğrenç kadının yalanları bitmek bilmiyor."

Kelly de derin bir nefes aldı ve elini göğsüne götürdü. "Gittiğine sevindim. Dürüst olmak gerekirse çılgınca bir şey yapmasından korkuyordum."

"Çılgınca bir şey mi?" Justin kolunu Kelly'nin beline dolayarak alaycı bir şekilde güldü. "O, herkesten daha çok kendi hayatına değer verir. Karım olmanın getirdiği servet, statü ve konumdan vazgeçmemek için yapmayacağı şey yoktur."

"Merak etme. Bu dünyada başka kimse kalmasa bile ölmeyi reddeder."

Görünmez bir bıçak kalbimi paramparça etmişti.

Kalbim artık atmıyor olsa da boğuluyormuş gibi hissetmek hâlâ beni büzülüp bir köşeye çekilmeye zorluyordu.

'Demek beni böyle görüyordun? Servet takıntılı, gösteriş düşkünü ve ölümden ödü kopan bir kadın mıydım senin gözünde?'

'Justin... Benimle evlenmek için yalvaran sendin, unuttun mu?'

'Bütün gece evimin önünde karda bekleyen ve hayatının geri kalanında bana iyi davranacağına yemin eden sendin.'

Geçmişteki o sözler şimdi acımasız bir şakadan farksızdı.

Parti devam ediyordu.

Kısa süre sonra kocaman üç katlı bir pasta içeri getirildi.

Justin, Kelly'nin elini tuttu ve pastayı birlikte kestiler.

Tatlı krema ve şeker kokusu havayı doldurdu. İnsanın içini bayacak kadar tatlıydı.

Pastanın yanında süzülüp üzerindeki zarif şeker figürlerine baktım. Gerçekten de ikisine çok benziyorlardı.

Son altı aydır mide kanseri yüzünden yemek yemem neredeyse imkânsız hâle gelmişti.

Hayatta kalabilmek için serumlarla besleniyordum.

Pastanın tadını neredeyse unutmuştum.

Elimi uzattım, biraz krema alıp tatmak istedim.

Parmağım kremanın içinden geçip gitti. Yalnızca havada belli belirsiz bir esintiye neden olmuştu.

Artık tek bir lokma tatlı bile yiyemiyordum.

Hayal kırıklığına uğrayarak elimi geri çektim. Masanın altına çömeldim ve şeffaf dizlerimi kucakladım.

'Sorun değil.'

'Sonuçta... Artık acıkmayacağım.'

'Gerçekten... Sorun değil.'

Bu sözleri kendi kendime tekrarladım ama yine de gözlerim yaşlarla doldu ve gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü.

Hayaletler de ağlayabiliyor muydu?

Eğer ağlayabiliyorlarsa gözyaşları dünyadaki en acı gözyaşları olmalıydı.