All Chapters of Hafızamı Çaldılar, Ama Pişman Oldular: Chapter 1 - Chapter 8

"Chris, ne yapmaya çalışıyorsun? O bizim bebeğimiz!"Çığlığım onda vicdanının zerresini bile uyandırmadı. Aniden yumruğunu sıktı ve karnıma indirdi.Karnımı şiddetli bir spazm sararken çığlık attım, delici bir acı içimi parçaladı.Yine de acıdan çok, beni korku ele geçirmişti. O, onun öz çocuğuydu, nasıl bu kadar zalim olabilirdi?O anı yeniden su yüzüne çıkınca, sanki yine o demir yatakta yatıyormuşum gibi hissettim. Umutsuzluk geri döndü, o kadar canlıydı ki aniden kontrolsüzce öğürdüm.Kulaklarımda acımasız lanetler yankılandı. Yanı başımda Chris soğuk, alaycı bir gülümsemeyle izliyordu. O anda tek bir düşünce zihnimi ele geçirdi.Ölmek istiyordum.Ağzımın kenarından kan sızınca teknisyenler paniğe kapıldı."Dilini ısırdı, durdurun onu, hemen!"Chris anında kafamdan miğferi çıkardı ve çenemi demir gibi bir kavrayışla sıktı, gözlerinde öfke alev alev yanıyordu."Kaltak! Benim iznim olmadan ölme hakkın yok!"Sağlık görevlileri yaramı tedavi etmek için koştu ve kendimi öldür

"Hayır!"Lisa çatıdan atladı. Binanın kenarında, sırtı dönük bir adam diz çökmüş haldeydi."Katil! Katil ortaya çıktı! Demek gerçekten olay yerindeydi!""Katili tanıyor olmalı, belki de birlikte çalışıyorlardı!""Hayvanlardan bile aşağılık! Chris'in ailesi ona yıllarca destek oldu, karşılığında aldıkları şey bu mu..."Sesler bir anda patladı, suçlamalar her yöne savruldu.Seyirciler arasında kayınvalidem katili kendi gözleriyle gördü. Buna dayanamayarak neredeyse bayılacaktı."Gördün işte... neden bir şey söylemedin?"Apartman binasının aşağısında, parçalanmış bir ceset yolun ortasına yayılmıştı. Parçalanmış karnının altında, bir çocuğun silik hatları hâlâ görülebiliyordu.Polis kordonunun dışında Chris manzaraya boş boş baktı, gözleri yavaşça kızardı.Ayaklarının dibine yığıldım, hem ağlıyor hem de öğürüyordum.Kayınvalidem haberi duyunca koşarak geldi, polis barikatını aşmaya çalışırken çığlıklar atıyordu. Memurlar onu durdurduğunda bedeni kasılarak yere yığıldı ve bayıldı

Macken ailesinin eski konağının içinde aniden öfkeli bir bağırış yankılandı.Kayınbabam gidip geliyor, yerde diz çökmüş olan Nate'e bir tekme atıyordu.Nate karşı koymaya cesaret edemedi. Yere kapanmış, kendini savunmaya çalışıyordu."Baba, beni baştan çıkaran Lisa'ydı. Kendimi kontrol edemedim... Tek seferde hamile kalacağını, hele bebeği dünyaya getirmeye karar vereceğini hiç beklemiyordum! O kaltak! O tamamen delirmiş!""Kes sesini!"Öfkesine hakim olamayan kayınbabam ona bir tekme daha attı."Senin gibi bir şeyi nasıl dünyaya getirdim!""Baba, lütfen beni kurtar! Hapse girmek istemiyorum!"Nate babasının pantolon paçasına yapıştı, çaresizce yalvardı.Kayınbabamın yüzünden karmaşık duygular geçti. Uzun bir sessizlikten sonra ağır bir iç çekti."Yurt dışına okumaya git. Hemen çekip git."Nate sanki affedilmiş gibi hissetti."Bundan başka kimin haberi var?"Nate başını salladı. Kayınbabamın delici bakışları altında itiraf etmekten başka çaresi yoktu."Bir de birlikte old

Bu sözleri duyan kayınvalidem donakaldı. Topladığı tüm öfke ve güç bir anda sönüverdi.Kayınbabamın söyledikleri zalimceydi, ama öz oğlunun hapse girmesine nasıl dayanabilirdi ki?İnsan doğası buydu işte.Gerçeği öğrendikten sonra Chris sanki bir rüyadan uyanmış gibiydi. Kontrol panelindeki operatörlere avazı çıktığı kadar bağırdı."Ne duruyorsunuz? Cihazı hemen çıkarın!"Sonra yatağımın yanına diz çöktü, pişmanlıkla dolu gözlerle bana baktı."Jenny, benim için bu kadar çok şeye katlandığını bilmiyordum. Neden bana söylemedin? Seninle birlikte katlanabilirdim. Hata yaptım. Lütfen beni affet..."Sözlerini artık zar zor duyabiliyordum, ama pişmanlığını, paniğini hissedebiliyordum.Ne yazık ki, iki yıl önce tam da bunun için yanıp tutuşuyordum.Şimdi ise her şey için çok geçti.Yine de ölmeden önce Chris'e son bir hediye vermek istedim.Uzanıp çıkarılmak üzere olan cihaza tutundum. Neredeyse anında projeksiyonda gizli bir kapı belirdi.Kapıyı iterek açtım.İçerisi on metrekar