Bölüm 1

Tekrar tekrar hamile kaldım, ama her seferinde düşük yaptım.

Bir yıldan kısa bir sürede çocuk sahibi olma yeteneğimi kaybettim. Vücudumun yarısı felç oldu.

Kocam Chris Macken, insan beyninden anıları çıkarabilecek yabancı bir araştırma ekibini işe almak için servet harcadı. Bir deneyin deneği oldum.

"Jenny, kız kardeşimin haksızlıkla suçlanmış hâlde ölmesine izin verdiğin gün, bu günün geleceğini bilmeliydin!

"Sana ailesinden biri gibi davrandı; sen ise onun katiliyle işbirliği yapıp onu mahvettin. Bu senin cezan!"

Bir ceset gibi yatağa bağlanmış halde yatarken, Chris'in çılgınca küfürlerini dinledim. Her kelime icimi bicak gibi kesiyordu.

"Hayır... Öyle değildi!"

"O zaman nasıldı?" diye kükredi. "Söyle!"

Yakama yapıştı, gerçeği talep ederken gözleri kanlanmıştı.

Kelimeler dudaklarıma kadar geldi, ama geri yutuldu. Umutsuzluk sesime sızdı ve yalvardım.

"Söyleyemem. Lütfen beni zorlama."

İfadesi dondu, sonra canavarca bir şeye dönüştü.

"Cihazı üzerine yerleştirin. Anılarını hemen çıkarın. Yaşaması ya da ölmesi umurumda değil, gerçeği istiyorum!"

Bana olan nefreti zirveye ulaşmıştı.

Beni cam bir bölmeye kilitledi ve şehrin merkez meydanına naklettirdi. Yüzlerce medya kuruluşu, onun "gerçeğin açıklanması" dediği, ama gerçekte halka açık bir infaz olan şeye tanık olmaları için davet edilmişti.

İki yıl önce, sayısız insan Lisa Macken'in, beş aylık hamileyken, atlayarak ölümüne tanık olmuştu. Dava muazzam bir ilgi görmüştü, özellikle de polis davayı hiçbir zaman çözemediği için. Zamanla olay daha da kangrenleşti.

Davanın yeniden açılacağı haberi yayıldığı anda meydan insanlarla doldu. Bağırışlar dalgalar gibi yükseldi.

Seyirciler arasında, kayınbabam oturmayı reddeden kayınvalidemi destekliyordu.

O zamanki sessizliğim onlara yıkıcı bir darbe indirmişti. Chris'i benden boşanması için teşvik etmişlerdi, ama o reddetmişti. Kin hiç solmamıştı.

Şimdi, Chris'in ne kadar büyük bir özenle hazırlandığını fark eden kayınvalidem, kontrolsüzce ağladı.

"Bu iki yılı nasıl geçirdiğimi biliyor musun?" diye çığlık attı. "Seni zehir kalpli hayvan! Keşke göğsünü yarıp kalbinin siyah olup olmadığını görebilseydim!"

Kayınbabam sırtını sıvazladı, gözleri kederden boşalmıştı.

Lisa onlara yakın bir arkadaşları tarafından emanet edilmişti. Kan bağı yoktu, yine de onlara öz kızlarından daha yakındı.

Camın arkasından her şeyi izledim, ses çıkarmadan hıçkırıklara boğuldum.

Chris'in işaretiyle, kafamın üzerine miğfer biçimli bir cihaz indirildi. Yüzlerce ince gümüş iğne dışarı fırladı ve doğrudan kafa derime saplandı.

Bir anda, yüzlerce sülük etimi emiyormuş gibi hissettim. Acı boğazımdan çığlıklar kopardı.

Chris tiz çığlıklarımı dinlerken, gözlerinde bir heyecan parladı.

"Efendim," dedi teknisyenlerden biri endişeyle, "vücudu çok zayıf. Önce besin vermezsek, bu ölümcül olabilir."

"Kesinlikle olmaz!" diye tersledi Chris, gözleri kötülükle parlıyordu. "Adrenalin enjekte edin. Anılar çıkarıldıktan sonra ölsün!"

Teknisyenler tereddüt ettiler, ama otoritesi altında boyun eğmekten başka çareleri yoktu. Vücuduma adrenalin enjekte edildi.

Sıvı bedenime yayıldıkça bedenim anormal bir şekilde uyarıldı.

Derinlerde gömülü anılar çalkalanmaya başladı.

***

Lisa'nın mezarında Chris iki saattir diz çökmüş haldeydi.

Kucağımda çiçeklerle yaklaştım. Fotoğraftaki Lisa'nın gülen yüzüne bakınca gözlerim kızardı.

Ölümünden sadece iki gün önce birlikte alışverişe çıkmıştık.

Çiçekleri yere bırakmak için eğildiğimde, Chris aniden onları elimden kaptı ve çiçekleri yüzüme çarptı.

"Kız kardeşimin mezarını lekeleme!"

Titredim, acı boğazımda düğümlendi.

"Chris... Lisa'nın ölümü konusunda, ben herkesten çok acı çekiyorum..."

Bu sözler onu daha da çileden çıkardı.

Uyarı yapmadan beni yere sürükledi. Kafam mezartaşına sertçe çarptı, kan anında kazınmış harfleri boyadı.

Yine de hiçbir merhamet göstermedi. Beni buz gibi taşa bastırdı, yüzüme karşı kükredi.

"Jenny, kız kardeşim senin yüzünden öldü! Ve sen burada böyle ağlamaya cesaret mi ediyorsun?

"Ölmeden önce on dakika seninle telefondaydı. Ne dedi? Katil kimdi? Konuş!"

Sürekli suçlamaları karşısında direnmeyi bıraktım. Bakışlarım boşaldı, Lisa'nın fotoğrafına baktım.

Yansıtılan anı kısa bir süre karanlığa gömüldü.

Ama meydandaki kalabalık öfkeyle kükredi.

"Bu nasıl bir oyun? Timsah gözyaşları, bizi aptal mı sanıyorsun?"

"Senin gibi zalim bir kadın kefaret ödemek için ölmeli!"

Öfkeleri gürültüye dönüştü, başımı yeniden dayanılmaz bir acı kapladı.

Lisa'nın ölümünden sonra, Chris'in beni terk edeceğini düşünmüştüm.

Bunun yerine, bana daha da fazla özen gösterdi.

Kayınvalideme, kayınbabama ve yakın arkadaşlarıma meydan okudu, benim uğruma herkese karşı gelmeye razı oldu.

Bu güven gerçek olsun ya da olmasın, kışın ortasında bir sıcaklık gibi hissettirdi. Derinden etkilendim.

Bu yüzden Chris bir çocuk istediğini söylediğinde, tereddüt etmeden kabul ettim.

O günler evliliğimin en mutlu dönemi oldu.

Ama hamile olduğumu öğrendiğim anda, yanılsama paramparça oldu.

Chris'in uzattığı suyu aldım ve bilincimi kaybettim.

Uyandığımda, soğuk bir metal yatağa bağlıydım.

Çılgınca mücadele ettim, adını haykırdım.

Kör edici ışıklar yandı. Chris demir kapıyı açtı ve içeri girdi. Bir zamanlar sahip olduğu o nezaket gitmişti, gözleri bir cesede bakar gibi buz gibiydi.

"Kız kardeşim o telefon görüşmesinde sana ne dedi?"

O anda son maskesini de yırtıp attı.

Acı bir şekilde gülümsedim. Bunu bekliyordum, yine de kalbim acıyla sıkıştı, neredeyse nefes alamayacak hale geldim.

"Peki," dedi soğukça. "Konuşmayacaksan, görelim bakalım senin ağzın mı daha sert, yoksa benim yöntemlerim mi."

Konuşurken tişörtümü kaldırdı, parmakları karnımda gezinirken yüzünde ürkütücü bir gülümseme yayıldı.