Bölüm 3

"Chris, ne yapmaya çalışıyorsun?"

"Ne mi yapmaya çalışıyorum? Apaçık değil mi? Gerçeği istiyorum. Konuşmayacaksan, bırakayım da bu berduşlar seninle güzelce ilgilensin..."

Chris yanağımı nazikçe okşadı, ama dokunuşu tüm vücudumdan bir ürperti geçirdi.

"Chris, gerçeği senin iyiliğin için saklıyorum. Lütfen bana inan!"

"Benim iyiliğim için mi?" Chris alaycı bir kahkaha attı. "Jenny, hiç utanman yok mu? Bu halde bile tövbe etmeyi reddediyorsun. İliklerine kadar çürümüşsün! O ağzını açtıracağım!"

Elini umursamazca sallamasıyla birkaç berduş ileri atıldı; şehvet ve açlık dolu bakışları, beni canlı canlı yutmak istiyorlarmış gibi görünüyordu.

"Chris, yapma... Bebeğimizi taşıyorum..."

Çığlık attım, sesim çatladı.

Chris hafifçe şişmiş karnıma bir göz attı, yüzünde tiksinti açıkça okunuyordu.

"Benim çocuğumu taşımayı hak ettiğini mi sanıyorsun? O zaman bir evlat kaybetme acısını sen de yaşa!"

Kahkahalar dudaklarından döküldü.

Berduşlar artık şehvetlerini dizginleyemiyordu. Bir anda üzerime yığıldılar.

Hayvanlar gibi beni parçaladılar, vahşi bir açlıkla vücudumu ısırıp tırmaladılar.

Çığlık attım ve yalvardım, bana ve karnımdaki çocuğa zarar vermemeleri için.

Ama ıstırabım onları daha da heyecanlandırdı. Bana giderek daha sapkın şekillerde cinsel saldırıda bulundular.

Demir yatağın kanla kırmızıya boyandığını çaresizce izledim, dayanılmaz bir acı içinde Chris'e seslendim.

Yine de en ufak bir şekilde bile kılı kıpırdamadı.

O anda nihayet anladım.

Chris'in sabrı ve kendini tutması, tamamen bu intikam içindi.

İntikam için kendi çocuğunu bile bir pazarlık kozu olarak kullanmaya razıydı.

Umutsuzluk beni ele geçirdi ve direnmekten tamamen vazgeçtim.

Saatler geçti. Orada çürüyen bir et parçası gibi yatıyordum, yine de Chris beni bırakmadı. Beni bekleyen şey sonsuz bir işkenceydi, ufukta hiçbir ışık yoktu.

Şok edici görüntüler oynarken, meydan kısa bir sessizliğe gömüldü.

Bazı kadınlar Chris'i kadınları aşağıladığını ve ahlaki sınırı aştığını söyleyerek onu kınadı.

Ama çok daha fazla insan kötü niyetli bir zevkle izledi.

"Chris bizi gerçekten kendi adamı gibi görüyor! Acaba bir dahaki sefere bize de katılmamıza izin verir mi?"

"Bir cana karşı bir can, Chris'in yaptığı tamamen haklı!"

Yatağın başucunda Chris bana alaycı bir gülümsemeyle baktı.

"Ne oldu? O günleri yeniden mi hatırlıyorsun?

"Seninle gerçekten bir çocuk yapacağımı mı sandın? Senin gibi zalim bir kadın, benim kanımı taşımaya layık mı? Hayal görme!

"Sadece kız kardeşimin o zaman hissettiği umutsuzluğu hissetmeni istiyorum. Gerçeği saklamanın bedeli bu!"

Sözleri bir şeytanın fısıltısı gibiydi, zaten paramparça olan bedenimde daha derin bir yara açıyordu.

Gözlerimde acı, nefret ve derin çaresizlik dalgalanıyordu.

"Hiçbir şey söylemedim, senin iyiliğin için!"

"Sonuna kadar inatçı!" diye öfkeyle bağırdı Chris. "Bu artık sana bağlı değil!"

Cihaz giderek daha derine gömülmeye devam etti. Bedenim üzerindeki kontrolümü tamamen kaybetmiştim. İstemsiz tepkiler beni sarstı, ağzımdan durmadan kan akıyordu.

Lisa'nın görüntüsü projeksiyonda titreyip durmaya başladı.

Heyecanla dolan Chris sabırsızca üsteledi: "Daha derine! Devam et, durma!"

Teknisyenler tereddüt etti.

"Efendim, cihaz bir insan vücudunda hiç bu kadar derine gitmedi. Bu onu öldürebilir!"

"Neyden korkuyorsunuz?" diye hırladı Chris. "Biri ölürse sorumluluğu ben üstlenirim. İşi yapmak istemiyorsanız defolun, hemen!"

Bu noktada Chris tamamen aklını yitirmişti. Teknisyeni kontrollere doğru itti, devam etmeye zorladı.

Düğmeye basıldığında görüntüler kaosa dönüştü, sonra aniden tek bir ana takıldı.

Dairenin balkon kapısını açtığım andı.