Semua Bab ข้าคือตัวร้ายในนิยาย: Bab 11 - Bab 16

ข้าหันไปมองแล้วรู้สึกจุกในอก ทั้งเจ็บทั้งโกรธ บอกตัวเองสงบเข้าไว้ ที่ข้าขันติไม่ใช่ว่าทนได้แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองพบจุดจบเหมือนซูเม่ยในนิยายที่ตายอย่างอนาจดังนั้นจึงต้องทำเช่นนี้ไม่โวยวายใดๆจิวเมี่ยวรีบมาพยุงข้า ทั้งยังร้องไห้ถามว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม ข้าก็ส่ายหน้า นางดีต่อข้ามากจริงๆ จิวเมี่ยวยังเปลี่ยนใจได้เลย พวกนั้นเองก็คงไม่ต่างกันแต่สุดท้ายที่ข้าคิดว่าใจทุกคนนั้นเปลี่ยนได้ล้วนผิดมหันต์ เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มข้านั้นทุ่มเทเพื่อให้พวกเขารับรู้ว่าข้านั้นเปลี่ยนไปแล้วแต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นค่าเลยไม่ว่าจะทำขนมทั้งที่ข้านั้นทำไม่เป็นแต่ก็ฝึกทำจนสำเร็จแล้วนำไปแจกเหล่าองค์ชาย ปรากฏว่าไม่กินไม่พอ บางคนถึงขนาดทิ้งต่อหน้าข้าและเหยียบซ้ำ ไม่ต้องเอ่ยว่าใครถ้าไม่ใช่เฟิงอวิ๋นและหยางชุน เหวินอี้เพียงพยักหน้านิ่งแต่ข้าคิดว่าเขาคงตั้งขนมไว้อย่างนั้นพอมันเสียแล้วค่อยทิ้ง ส่วนองค์ชายสามโยนให้ปลากิน แต่ก็ยังดีที่ขนมข้าไม่เป็นหมันนอกจากนี้ข้ายังไปหาเจียวจิงบ่อยขึ้น เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าข้านั้นจะไม่ทำร้ายนางอีกแล้วแต่ว่าพวกฮาเร็มกลับมาด่าข้าถึงตำหนักว่าห้ามเข้าใกล้เจียวจิงเด็ดขาดข้าจึงคิดใหม่โดยก

“หึ คงตกใจว่าข้ารู้ได้ยังไงล่ะสิ ข้าจำเสียงท่านได้ แต่ไม่คาดคิดว่าข้าจะถูกท่านเกลียดถึงขนาดนี้ ก่อนตายข้าขอถามได้ไหมว่าข้าผิดอะไรท่านถึงขั้นต้องฆ่า” ข้ามองเขาไม่ลดละ เหวินอี้นิ่งเงียบไปพักใหญ่จึงเอ่ยบอก“เจ้าไม่ปลอดภัยสำหรับเจียวจิง”“เหอะ ข้าน่ะรึไม่ปลอดภัย ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรนางเลยสักนิด”“ข้าไม่เชื่อ เมื่อก่อนหากเจอกันนางต้องเจ็บตัวเพราะเจ้าทุกครั้ง ทั้งตอนนี้เจ้ายิ่งแปลกบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองช่างน่าสงสัยเหมือนมีแผนการบางอย่าง และแววตาที่ข้าเห็นเมื่อตอนเช้าของเจ้ายังเต็มไปด้วยความแค้น”เมื่อได้ยินต้องหลั่งน้ำตาทันที “ข้าไม่ใช่รึที่เจ็บตัว ฮึก..ก..วันนี้เจ็บกายไม่พอยังเจ็บหัวใจ…ทั้งยังจะมาถูกฆ่าอีก เพียงเพราะท่านคิดไปเองว่าดวงตาของข้ามีแต่ความแค้น ข้าซูเม่ยช่างอาภัพเพียงขยับก็ผิดแล้ว”ข้ามองตาของเขาอย่างตัดพ้อ ทั้งที่ดาบยังจ่อคอ“ทั้งที่ข้าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากเป็นคนใหม่แต่กลับไม่มีใครเชื่อ ซ้ำยังถูกสงสัย ท่านคิดว่าข้าจะเลวร้ายตลอดชีวิตเลยรึ ถ้าเช่นนั้นคนที่เลวก็ต้องเลวไปตลอดชีวิตใช่ไหม ฮึก..ก..” ข้าร้องไห้น้ำตานองหน้าทำให้เหวินอี้พลันหยุดค้างพลางนิ่งคิด“ข้าพยายามทุกอย่าง

ข้าลุกนั่งบิดขี้เกียจ แล้วร้องเรียกจิวเมี่ยวที่อยู่ด้านนอก“จิวเมี่ยว”พอเรียกนางก็รีบมาทันที“ตอนนี้เวลาใด”“เที่ยงวันแล้วเพคะ”“งั้นก็ดีข้าหิวแล้ว”“เพคะ หม่อมฉันจะยกสำรับมาให้” จิวเมี่ยวกำลังจะออกไปจากประตูแต่ข้าเรียกไว้ก่อน“เดี๋ยว….เจียวจิงนางยังอยู่หรือเปล่า”“อยู่เพคะ”ข้ายิ้มแล้วบอกให้จิวเมี่ยวไปได้“รอได้ก็รอไปอยากรู้นักว่าจะตบะแตกเมื่อไร”หลังจากข้ากินจนอิ่มก็ไปเดินเล่นในสวนเพื่อย่อยอาหาร พอเดินจนเบื่อก็ไปอาบน้ำ เมื่อชำระกายเสร็จก็เริ่มเคลิ้มจนต้องหลับอีกรอบ พอตื่นขึ้นมาก็ช่วงเย็นแล้ว ข้าก็กินข้าว เดินเล่น อาบน้ำอีกรอบจึงเดินไปยังห้องรับรอง“ขอโทษที่ข้าปล่อยให้รอนาน”เจียวจิงพอเห็นข้าก็รีบลุกขึ้นยืนแต่แอบเห็นว่านางเกือบเซแต่ข้ารับใช้นางช่วยพยุงไว้“นั่งเถอะ”นางจึงทำตามข้านั่งลงตรงข้ามนางแล้วกล่าวขอโทษอีกครั้งที่มาช้า“ข้ามีเรื่องต้องทำมากมาย อย่างเช่น ต้องนอน ต้องกิน ต้องเดินเล่น อาบน้ำ ขอโทษด้วยข้าเลยไม่ว่างมาหาเจ้าให้เร็วกว่านี้”เจียวจิงใบหน้าเรียบเฉยแต่ข้ารับใช้นางแสดงสีหน้าว่าไม่พอใจแต่ก็พยายามสงบเสงี่ยม“อย่าได้ขอโทษเลย เป็นหม่อมฉันที่มารบกวนองค์ชายเอง”ข้าเลิกคิ้วเบ