Share

ตอนที่14

Author: Tastsu
last update publish date: 2026-10-31 21:02:28
“หึ คงตกใจว่าข้ารู้ได้ยังไงล่ะสิ ข้าจำเสียงท่านได้ แต่ไม่คาดคิดว่าข้าจะถูกท่านเกลียดถึงขนาดนี้ ก่อนต
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่19

    ใบหน้านางหมองลงและเกือบจะร้องไห้จนเฟิงอวิ๋นผิดสังเกต“เจียวจิงเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”มือของเฟิงอวิ๋นที่กำลังจะแตะใบหน้านางหยุดชะงักเมื่อนางเบือนใบหน้าออกห่าง“ยะ..อย่าแตะหม่อมฉัน องค์ชายกลับไปเสียเถอะ”“เจียวจิง” เฟิงอวิ๋นทำเสียงเศร้าไม่เข้าใจนาง“ออกไปเถอะหม่อมฉันอยากนอนแล้ว”“เจียวจิงคงอยากพักผ่อนถ้าอย่างนั้นข้าขอกลับ ไม่รบกวนดีกว่า”ก่อนไปข้ายิ้มให้ทุกคน แต่ก็มีเพียงใบหน้าบึ้งตึงที่ตอบกลับมาข้าเดินออกไปด้านนอก ขณะเดินทางกลับจึงถามจิวเมี่ยว“ที่ข้าให้เจ้าไปตีสนิทกับข้ารับใช้นางอื่นในวังเจ้าทำหรือยัง”“เพคะ หม่อมฉันตีสนิทได้หลายคนแล้ว”“แล้วพวกนางที่อยู่ในครัวล่ะ”“เพคะ ตีสนิทเรียบร้อย”“ดี…บอกให้นางใส่เต้าหู้ลงในข้าวต้มของเจียวจิงซะ บอกพวกในครัวว่านางชอบเเละให้สับละเอียดเพราะเจียวจิงไม่สบายย่อมกินยาก”“ทำไมถึงต้องให้ใส่เต้าหู้หรือเพคะ”“เจียวจิงนางแพ้เต้าหู ข้าจะให้นางกินจะได้หมดเสี้ยนหนามไวๆ ฮ่าๆ อ้อ แล้วก็หาลูกขนไก่ให้ข้าด้วย”“ทำไมหรือเพคะ”“ข้าจะไปเดาะเล่นกับองค์ชายสาม”จิวเมี่ยวทำหน้างงแต่ตอนนี้ข้าไม่อยากจะเล่าอะไรมาก เพราะยังไงซะอย่างแรกคือกำจัดนางเอกเสียก่อน………………..จะเกิดกบฏ

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่18

    จะอ้วก!แต่คงมีเพียงองค์ชายสอง นามเฟิงหยวนที่ไม่คิดเช่นนั้นเขารักเจียวจิงและต้องการแย่งชิง และไม่ใช่แค่นางที่เขาต้องการเพราะเขาต้องการบัลลังก์ของฮ่องเต้แคว้นหลิงด้วยพูดง่ายๆ อีกไม่นานแคว้นนี้จะเกิดกบฏแน่นอน แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่วังหลวง คงกำลังไปตรวจตรากองกำลังที่ซุ่มอยู่“เจ้าคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่”“แน่นอนข้าคิดเช่นท่าน”เขายิ้มอย่างยินดี ข้าจึงเอ่ยต่อ“ท่านเป็นคนแรกที่ยอมรับข้า สัญญากับข้าได้ไหมว่าจะไม่เกลียดข้า” ข้ายกนิ้วก้อยเกี่ยวสัญญา เขาก็มองอย่างสงสัย จนเข้าใจความหมายจึงเกี่ยวก้อยตอบรู้สึกขนลุกกับตัวเอง ไม่รู้ทำไปได้ยังไง บอกตามตรงอยากจะอ้วกเต็มทนแล้ว นึกสภาพตัวเองชายวัยยี่สิบเก้ามาเกี่ยวก้อยสัญญากับชายหนุ่ม ไม่ไหวนึกสภาพแล้วขนลุกแน่นอนข้าไม่ได้มีมารยาเหล่านี้ที่แสดงออกล้วนเป็นเพราะนิสัยของซูเม่ยทั้งสิ้น ลำพังข้าคงไม่ทำ และดูเหมือนแผนการที่จะทำให้เหวินอี้ติดกับกำลังจะไปได้สวยพูดคุยกันได้สักพักเราจึงแยกกัน ข้าเดินออกจากศาลาไปยังด้านนอก จิวเมี่ยวที่ยืนรออยู่เดินมาเคียงข้างแล้วบอกว่าเจียวจิงนางกำลังป่วย“หม่อมฉันเห็นพวกข้ารับใช้ที่เดินผ่านไปมันคุยกัน”“ดี งั้นเราไปเยี่ยมนา

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่17

    พอนางเดินจากไปข้าก็หัวเราะชอบใจ จิตใจดีเหลือเกินนะหรือเสแสร้งกันแน่ ใครมันจะอยากได้เจ้านั่นกัน อีกอย่างบทของเจ้ามันไม่ควรมีตั้งแต่ข้าหลุดมายังที่นี่แล้ว ข้าจะกำจัดเจ้าซะข้านั้นเกิดความแค้นมากมาย แม้ไม่รู้ว่าเจียวจิงนั้นมาร้ายหรือดี แต่ข้าไม่สนใจแล้ว เพราะตอนนี้ข้าเกลียดชังทุกคนนัก และนางคือศูนย์รวมจิตใจของพวกฮาเร็มดังนั้นถ้าไม่มีนางทุกคนคงคลุ้มคลั่งจนกระอักเลือดตายเป็นแน่แต่ว่าตอนนี้ความคิดของข้ากำลังถูกครอบงำ อาจเป็นเพราะข้าเข้ามาอยู่ในร่างซูเม่ยและยอมรับที่จะแสดงบทตัวร้ายต่อไป จึงทำให้ทั้งนิสัยและความคิดความอ่านกลายเป็นซูเม่ย แม้ข้าจะพยายามไม่ทำตาม แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเราสองคนกลายเป็นคนเดียวกันไปแล้ว และปัญหาหนักใจของข้าก็คือ ซูเม่ยรักเฟิงอวิ๋นเพราะฉะนั้นข้าจะให้ซูเม่ยครอบงำตรงนี้ของข้าไม่ได้เด็ดขาดแต่ว่าเมื่อครู่ที่ข้าพูดขอเฟิงอวิ๋นไปไม่รู้ว่าเพราะนึกลองใจหรือเพราะอยากได้จริงๆ กันแน่……….หลังจากนั้นผ่านไปสองวันแผลฟกช้ำหายดีแล้ว แต่เรื่องเจียวจิงก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า คาดว่านางคงยังไม่กล้าบอกเลิกและข้าก็ไม่ได้คาดหวังอะไร พลางยืดร่างกายที่เอาแต่นอนให้เข้าที่ และวันนี้ยังเป็นอีกวันที

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่16

    ข้าลุกนั่งบิดขี้เกียจ แล้วร้องเรียกจิวเมี่ยวที่อยู่ด้านนอก“จิวเมี่ยว”พอเรียกนางก็รีบมาทันที“ตอนนี้เวลาใด”“เที่ยงวันแล้วเพคะ”“งั้นก็ดีข้าหิวแล้ว”“เพคะ หม่อมฉันจะยกสำรับมาให้” จิวเมี่ยวกำลังจะออกไปจากประตูแต่ข้าเรียกไว้ก่อน“เดี๋ยว….เจียวจิงนางยังอยู่หรือเปล่า”“อยู่เพคะ”ข้ายิ้มแล้วบอกให้จิวเมี่ยวไปได้“รอได้ก็รอไปอยากรู้นักว่าจะตบะแตกเมื่อไร”หลังจากข้ากินจนอิ่มก็ไปเดินเล่นในสวนเพื่อย่อยอาหาร พอเดินจนเบื่อก็ไปอาบน้ำ เมื่อชำระกายเสร็จก็เริ่มเคลิ้มจนต้องหลับอีกรอบ พอตื่นขึ้นมาก็ช่วงเย็นแล้ว ข้าก็กินข้าว เดินเล่น อาบน้ำอีกรอบจึงเดินไปยังห้องรับรอง“ขอโทษที่ข้าปล่อยให้รอนาน”เจียวจิงพอเห็นข้าก็รีบลุกขึ้นยืนแต่แอบเห็นว่านางเกือบเซแต่ข้ารับใช้นางช่วยพยุงไว้“นั่งเถอะ”นางจึงทำตามข้านั่งลงตรงข้ามนางแล้วกล่าวขอโทษอีกครั้งที่มาช้า“ข้ามีเรื่องต้องทำมากมาย อย่างเช่น ต้องนอน ต้องกิน ต้องเดินเล่น อาบน้ำ ขอโทษด้วยข้าเลยไม่ว่างมาหาเจ้าให้เร็วกว่านี้”เจียวจิงใบหน้าเรียบเฉยแต่ข้ารับใช้นางแสดงสีหน้าว่าไม่พอใจแต่ก็พยายามสงบเสงี่ยม“อย่าได้ขอโทษเลย เป็นหม่อมฉันที่มารบกวนองค์ชายเอง”ข้าเลิกคิ้วเบ

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่15

    เขาลุกยืนแล้วเดินไปทางหน้าต่าง แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงหันกลับมามองข้าอีกครั้ง ข้ายิ้มให้อย่างเศร้าใจเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าข้านั้นเสียใจมากแค่ไหนที่เขาคิดมาสังหารข้า ทั้งยังทำร้ายร่างกายและจิตใจข้ามากนัก เขาคงเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของข้า ถึงยืนอึ้งอยู่นานขณะที่กำลังจะเดินมาหาข้าอีกครั้งเสียงทหารจากด้านล่างที่เริ่มทำการตรวจเวรยามรอบๆ ก็ดังขึ้น ข้าจึงบอกให้เขารีบไปก่อนที่ทหารจะคุมเข้มมากกว่านี้เมื่อเหวินอี้จากไป ข้าจึงยกยิ้มขึ้น “หึ มารยานี้มีหรือที่เหวินอี้จะไม่ติดใจ” ข้าสะบัดผมอย่างพอใจเจอน้ำตาและลูกไม้เล็กน้อยก็เริ่มใจอ่อนแล้วในเมื่อพวกเจ้าบังคับข้าให้เป็นเช่นนี้ก็จงรับผลไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่มีความสุข วางแผนให้เกิดการระหองระแหงกัน มิตรภาพระหว่างเพื่อนก็จะแตกแยก โดยที่ข้าจะเสแสร้งหลอกเหวินอี้ให้เขาหลงใหลเพราะท่าทางจะถูกหลอกง่าย จากนั้นจะทำให้เหวินอี้กลายเป็นพวกเดียวกับข้าเเละข้าคิดว่ากุญแจที่จะทำให้ข้าหลุดพ้นจากโลกนิยายน่าจะหมายถึงการที่ข้ามีชีวิตรอดและกลายเป็นตัวเอก แม้มันจะเป็นการสันนิษฐานแบบมั่วซั่วแต่อย่างน้อยมีเป้าหมายดีกว่ามีชีวิตไร้แก่นสานแบบ อีกอย่างถ้าหากไม่มีพวกพระน

  • ข้าคือตัวร้ายในนิยาย   ตอนที่14

    “หึ คงตกใจว่าข้ารู้ได้ยังไงล่ะสิ ข้าจำเสียงท่านได้ แต่ไม่คาดคิดว่าข้าจะถูกท่านเกลียดถึงขนาดนี้ ก่อนตายข้าขอถามได้ไหมว่าข้าผิดอะไรท่านถึงขั้นต้องฆ่า” ข้ามองเขาไม่ลดละ เหวินอี้นิ่งเงียบไปพักใหญ่จึงเอ่ยบอก “เจ้าไม่ปลอดภัยสำหรับเจียวจิง” “เหอะ ข้าน่ะรึไม่ปลอดภัย ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรนางเลยสักนิด” “ข้าไม่เชื่อ เมื่อก่อนหากเจอกันนางต้องเจ็บตัวเพราะเจ้าทุกครั้ง ทั้งตอนนี้เจ้ายิ่งแปลกบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองช่างน่าสงสัยเหมือนมีแผนการบางอย่าง และแววตาที่ข้าเห็นเมื่อตอนเช้าของเจ้ายังเต็มไปด้วยความแค้น” เมื่อได้ยินต้องหลั่งน้ำตาทันที “ข้าไม่ใช่รึที่เจ็บตัว ฮึก..ก..วันนี้เจ็บกายไม่พอยังเจ็บหัวใจ…ทั้งยังจะมาถูกฆ่าอีก เพียงเพราะท่านคิดไปเองว่าดวงตาของข้ามีแต่ความแค้น ข้าซูเม่ยช่างอาภัพเพียงขยับก็ผิดแล้ว” ข้ามองตาของเขาอย่างตัดพ้อ ทั้งที่ดาบยังจ่อคอ “ทั้งที่ข้าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากเป็นคนใหม่แต่กลับไม่มีใครเชื่อ ซ้ำยังถูกสงสัย ท่านคิดว่าข้าจะเลวร้ายตลอดชีวิตเลยรึ ถ้าเช่นนั้นคนที่เลวก็ต้องเลวไปตลอดชีวิตใช่ไหม ฮึก..ก..” ข้าร้องไห้น้ำตานองหน้าทำให้เหวินอี้พลันหยุดค้างพลางนิ่งคิด “ข้าพย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status