Se connecterPartager
ตอนที่15
Date de publication:
2026-10-31 21:04:19
Dernier chapitre
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่16
ข้าลุกนั่งบิดขี้เกียจ แล้วร้องเรียกจิวเมี่ยวที่อยู่ด้านนอก“จิวเมี่ยว”พอเรียกนางก็รีบมาทันที“ตอนนี้เวลาใด”“เที่ยงวันแล้วเพคะ”“งั้นก็ดีข้าหิวแล้ว”“เพคะ หม่อมฉันจะยกสำรับมาให้” จิวเมี่ยวกำลังจะออกไปจากประตูแต่ข้าเรียกไว้ก่อน“เดี๋ยว….เจียวจิงนางยังอยู่หรือเปล่า”“อยู่เพคะ”ข้ายิ้มแล้วบอกให้จิวเมี่ยวไปได้“รอได้ก็รอไปอยากรู้นักว่าจะตบะแตกเมื่อไร”หลังจากข้ากินจนอิ่มก็ไปเดินเล่นในสวนเพื่อย่อยอาหาร พอเดินจนเบื่อก็ไปอาบน้ำ เมื่อชำระกายเสร็จก็เริ่มเคลิ้มจนต้องหลับอีกรอบ พอตื่นขึ้นมาก็ช่วงเย็นแล้ว ข้าก็กินข้าว เดินเล่น อาบน้ำอีกรอบจึงเดินไปยังห้องรับรอง“ขอโทษที่ข้าปล่อยให้รอนาน”เจียวจิงพอเห็นข้าก็รีบลุกขึ้นยืนแต่แอบเห็นว่านางเกือบเซแต่ข้ารับใช้นางช่วยพยุงไว้“นั่งเถอะ”นางจึงทำตามข้านั่งลงตรงข้ามนางแล้วกล่าวขอโทษอีกครั้งที่มาช้า“ข้ามีเรื่องต้องทำมากมาย อย่างเช่น ต้องนอน ต้องกิน ต้องเดินเล่น อาบน้ำ ขอโทษด้วยข้าเลยไม่ว่างมาหาเจ้าให้เร็วกว่านี้”เจียวจิงใบหน้าเรียบเฉยแต่ข้ารับใช้นางแสดงสีหน้าว่าไม่พอใจแต่ก็พยายามสงบเสงี่ยม“อย่าได้ขอโทษเลย เป็นหม่อมฉันที่มารบกวนองค์ชายเอง”ข้าเลิกคิ้วเบ
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่15
เขาลุกยืนแล้วเดินไปทางหน้าต่าง แต่ไม่รู้เพราะอะไรเขาถึงหันกลับมามองข้าอีกครั้ง ข้ายิ้มให้อย่างเศร้าใจเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าข้านั้นเสียใจมากแค่ไหนที่เขาคิดมาสังหารข้า ทั้งยังทำร้ายร่างกายและจิตใจข้ามากนัก เขาคงเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของข้า ถึงยืนอึ้งอยู่นานขณะที่กำลังจะเดินมาหาข้าอีกครั้งเสียงทหารจากด้านล่างที่เริ่มทำการตรวจเวรยามรอบๆ ก็ดังขึ้น ข้าจึงบอกให้เขารีบไปก่อนที่ทหารจะคุมเข้มมากกว่านี้เมื่อเหวินอี้จากไป ข้าจึงยกยิ้มขึ้น “หึ มารยานี้มีหรือที่เหวินอี้จะไม่ติดใจ” ข้าสะบัดผมอย่างพอใจเจอน้ำตาและลูกไม้เล็กน้อยก็เริ่มใจอ่อนแล้วในเมื่อพวกเจ้าบังคับข้าให้เป็นเช่นนี้ก็จงรับผลไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่มีความสุข วางแผนให้เกิดการระหองระแหงกัน มิตรภาพระหว่างเพื่อนก็จะแตกแยก โดยที่ข้าจะเสแสร้งหลอกเหวินอี้ให้เขาหลงใหลเพราะท่าทางจะถูกหลอกง่าย จากนั้นจะทำให้เหวินอี้กลายเป็นพวกเดียวกับข้าเเละข้าคิดว่ากุญแจที่จะทำให้ข้าหลุดพ้นจากโลกนิยายน่าจะหมายถึงการที่ข้ามีชีวิตรอดและกลายเป็นตัวเอก แม้มันจะเป็นการสันนิษฐานแบบมั่วซั่วแต่อย่างน้อยมีเป้าหมายดีกว่ามีชีวิตไร้แก่นสานแบบ อีกอย่างถ้าหากไม่มีพวกพระน
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่15
“หึ คงตกใจว่าข้ารู้ได้ยังไงล่ะสิ ข้าจำเสียงท่านได้ แต่ไม่คาดคิดว่าข้าจะถูกท่านเกลียดถึงขนาดนี้ ก่อนตายข้าขอถามได้ไหมว่าข้าผิดอะไรท่านถึงขั้นต้องฆ่า” ข้ามองเขาไม่ลดละ เหวินอี้นิ่งเงียบไปพักใหญ่จึงเอ่ยบอก“เจ้าไม่ปลอดภัยสำหรับเจียวจิง”“เหอะ ข้าน่ะรึไม่ปลอดภัย ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรนางเลยสักนิด”“ข้าไม่เชื่อ เมื่อก่อนหากเจอกันนางต้องเจ็บตัวเพราะเจ้าทุกครั้ง ทั้งตอนนี้เจ้ายิ่งแปลกบอกว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเองช่างน่าสงสัยเหมือนมีแผนการบางอย่าง และแววตาที่ข้าเห็นเมื่อตอนเช้าของเจ้ายังเต็มไปด้วยความแค้น”เมื่อได้ยินต้องหลั่งน้ำตาทันที “ข้าไม่ใช่รึที่เจ็บตัว ฮึก..ก..วันนี้เจ็บกายไม่พอยังเจ็บหัวใจ…ทั้งยังจะมาถูกฆ่าอีก เพียงเพราะท่านคิดไปเองว่าดวงตาของข้ามีแต่ความแค้น ข้าซูเม่ยช่างอาภัพเพียงขยับก็ผิดแล้ว”ข้ามองตาของเขาอย่างตัดพ้อ ทั้งที่ดาบยังจ่อคอ“ทั้งที่ข้าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากเป็นคนใหม่แต่กลับไม่มีใครเชื่อ ซ้ำยังถูกสงสัย ท่านคิดว่าข้าจะเลวร้ายตลอดชีวิตเลยรึ ถ้าเช่นนั้นคนที่เลวก็ต้องเลวไปตลอดชีวิตใช่ไหม ฮึก..ก..” ข้าร้องไห้น้ำตานองหน้าทำให้เหวินอี้พลันหยุดค้างพลางนิ่งคิด“ข้าพยายามทุกอย่าง
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่13
ข้าและจิวเมี่ยวเปิดประตูตำหนักเข้าไป ข้างในก็ไม่มีคนเช่นกันแต่ระหว่างที่กำลังมองหน้ากันอย่างสงสัยเราสองคนก็ถูกบางอย่างคลุมตั้งแต่หัวจนถึงลำตัวคาดว่าคงเป็นผ้า จากนั้นก็ถูกผลักให้ล้มลงพร้อมกับถูกของบางอย่างฟาดใส่ลำตัวไม่ยั้งเจ็บจนร้องเสียงดังและดิ้นไปมาแต่เพราะผ้านั้นคลุมเราไว้ ยิ่งดิ้นก็ยิ่งพันเหมือนอยู่ในกระสอบ ได้ยินเสียงจิวเมี่ยวร้องด้วยความเจ็บปวด และก็ได้ยินเสียงหัวเราะ ถ้าข้าจำไม่ผิดมันคือเสียงหัวเราะของพวกฮาเร็มนานพอสมควรทุกอย่างจึงสงบ ข้าและจิวเมี่ยวเริ่มตั้งสติ รีบนำผ้าออก เมื่อเงยหน้ามองก็เห็นพวกฮาเร็มและเจียวจิงยืนอยู่ มือของแต่ละคนล้วนถือของบางอย่างคล้ายฝักต้นคูณแต่ไม่ทราบว่าคืออะไรแต่คงไม่ใช่ไม้เพราะไม่เจ็บถึงกับสาหัสแต่ก็ทำให้เจ็บจนร้องและดิ้นไปมา“นี่มันอะไร” ข้าเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ“เอ่อ..ขออภัยนะเพคะนี่คือประเพณีของแคว้นหม่อมฉันเอง”“ประเพณีรึ”“เพคะ ประเพณีตีผี”“ตีผี”ข้าเมื่อได้ฟังรู้สึกไม่ชอบใจ อะไรคือการตีผีแต่มาตีข้าและจิงเมี่ยว“เจียวจิงเจ้าไม่ต้องเสียเวลาไปพูดกับมัน บอกมันไปตามตรงเถอะว่าอยากตีผีร้ายให้ออกจากตัว จะได้ไม่ทำร้ายผู้อื่นอีก” หยางชุนพาดฝักไม้นั่นไว้
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่12
ข้าหันไปมองแล้วรู้สึกจุกในอก ทั้งเจ็บทั้งโกรธ บอกตัวเองสงบเข้าไว้ ที่ข้าขันติไม่ใช่ว่าทนได้แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองพบจุดจบเหมือนซูเม่ยในนิยายที่ตายอย่างอนาจดังนั้นจึงต้องทำเช่นนี้ไม่โวยวายใดๆจิวเมี่ยวรีบมาพยุงข้า ทั้งยังร้องไห้ถามว่าบาดเจ็บตรงไหนไหม ข้าก็ส่ายหน้า นางดีต่อข้ามากจริงๆ จิวเมี่ยวยังเปลี่ยนใจได้เลย พวกนั้นเองก็คงไม่ต่างกันแต่สุดท้ายที่ข้าคิดว่าใจทุกคนนั้นเปลี่ยนได้ล้วนผิดมหันต์ เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็มข้านั้นทุ่มเทเพื่อให้พวกเขารับรู้ว่าข้านั้นเปลี่ยนไปแล้วแต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นค่าเลยไม่ว่าจะทำขนมทั้งที่ข้านั้นทำไม่เป็นแต่ก็ฝึกทำจนสำเร็จแล้วนำไปแจกเหล่าองค์ชาย ปรากฏว่าไม่กินไม่พอ บางคนถึงขนาดทิ้งต่อหน้าข้าและเหยียบซ้ำ ไม่ต้องเอ่ยว่าใครถ้าไม่ใช่เฟิงอวิ๋นและหยางชุน เหวินอี้เพียงพยักหน้านิ่งแต่ข้าคิดว่าเขาคงตั้งขนมไว้อย่างนั้นพอมันเสียแล้วค่อยทิ้ง ส่วนองค์ชายสามโยนให้ปลากิน แต่ก็ยังดีที่ขนมข้าไม่เป็นหมันนอกจากนี้ข้ายังไปหาเจียวจิงบ่อยขึ้น เพื่อให้ผู้อื่นรู้ว่าข้านั้นจะไม่ทำร้ายนางอีกแล้วแต่ว่าพวกฮาเร็มกลับมาด่าข้าถึงตำหนักว่าห้ามเข้าใกล้เจียวจิงเด็ดขาดข้าจึงคิดใหม่โดยก
ข้าคือตัวร้ายในนิยาย ตอนที่11
กว่าจะถึงด้านล่างขาของข้าก็สั่นจนแทบก้าวเดินไม่ออก จิวเมี่ยวก็ไม่ไหวเช่นกัน แต่ไม่มีใครสนใจสองนายบ่าวที่แทบตายสองคนนี้เลยสักนิด ความรู้สึกตอนนี้คือพวกเราสองคนนั้นเกะกะ และไร้ตัวตนสุดๆพอขึ้นบนรถม้าได้ก็ต้องถอนหายใจยาวและเอนหลังทันที คิดถึงเตียงนักกะจะไปนอนสบายในตำหนักแต่ไม่รู้ว่าฮ่องเต้คิดเล่นพิเรนอะไร ถึงให้พวกเราปลอมตัวเป็นชาวบ้านธรรมดาและแวะที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อเดินเที่ยวชมตลาดข้ากับจิวเมี่ยวฝืนสังขารและค่อยๆ เดินดูของกันสองคน ส่วนคนอื่นก็เดินเกาะกลุ่มกันไป“จิวเมี่ยวเจ้าชอบหรือเปล่า” ข้ามองเครื่องประดับหลากสีที่น่าจะเอาไว้ติดผม คิดว่าของพวกนี้จิวเมี่ยวน่าจะชอบ“สวยเพคะ” นางก็หยิบจับอย่างพอใจ“ดูเครื่องประดับหรือเจ้าคะ” เจียวจิงเดินมาหาข้า“อะ..อืม”นางมองแล้วยิ้ม “สวยงามนัก จิวเมี่ยวต้องเหมาะกับเจ้าอย่างแน่นอน”“องค์…ท่านเจียวจิงชมข้าน้อยเกินไปแล้ว”“เจ้าอย่าถ่อมตัวเลย เจ้าเหมาะนัก เอ่อ…อีกอย่างท่านซูเม่ยข้าอาจจะพูดเหลวไหลแต่ท่านก็เหมาะไม่แพ้กัน”“ข้าเป็นชาย จะเหมาะได้อย่างไร” ข้าขมวดคิ้ว“ขะ..ขออภัยเจ้าค่ะ ข้าช่างเสียมารยาทนัก”“ไม่เป็นไร…จิวเมี่ยวถ้าเจ้าชอบ ข้าจะซื้อให้”“แ
Vous vous intéresseriez aussi à
The bonding wings เสน่หาพันธะปีศาจ (Mpreg)
Glita3.1K Vuesสภาวะคลั่งรัก The Lunatic
Noir872.6K Vueslost my love
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k2.3K Vuesเกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว
MACARONI/1Millionmilesaway2.9K VuesNot your one night ฉันไม่ใช่คู่นอนของคุณ
ใจร้าว281 Vuesสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา442 Vuesเด็กแสบของแด๊ดดี้
ไอเดียไรท์418 Vuesพระเอกคนนั้น เป็นพ่อของลูกผม
พิมพ์ใจ64 Vues
