Todos los capítulos de Idolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เพิ่งจะหลับไปเอง ฉันไม่รู้นี่น่าว่าแกจะมา วันนี้มีไปที่ไหนต่อไหมอยู่ทานข้าวรอหลานตื่นก็ได้นะ” สารภาพตามตรงว่าตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกแปลกประหลาดใจกับท่าทางของยัยนี่มาก เหมือนว่านางกำลังมีเรื่องปิดบังฉันอยู่เพราะเวลาที่นางกำลังโกหกอะไรสักอย่างอยู่นางจะมีท่าทีแปลกไปตอนแรกตกใจที่ฉันมาและระหว่างที่นั่งคุยก็ดูเหมือนว่าจะมีสีหน้ากังวลตลอดเวลา แถมตอนนี้ปากเอ่ยชวนฉันก็จริงแต่สีหน้านี่ดูไม่ได้เลยเอาแต่มองหาอะไรอยู่ก็ไม่รู้ มันต้องมีอะไรแน่“ก็ไม่มีหรอก แกเถอะชีวิตคู่เป็นยังไงบ้าง” ที่ฉันถามแบบนี้ออกไปเพราะกลัวว่านางกำลังจะมีปัญหากับชีวิตคู่หรือเปล่า ? หรือว่าน้องดีนแอบมีใครงั้นเหรอ ? ทำไมยัยน้ำถึงได้ทำตัวแปลกแบบนี้“ดี ดีมาก ๆ เลยละ”“แน่ใจ ?” ฉันถามย้ำมันอีกรอบเพราะยังไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไร“ทำไมอะ หน้าฉันมันดูเหมือนคนโกหกงั้นเหรอ” นางพูดออกมาพร้อมกับทำหน้างุนงงเล็กน้อย“แกดูเหมือนคนมีเรื่องปิดบัง”“หา! ฉันเนี่ยนะ?!” แล้วมันก็ชี้ไปที่ตัวเอง“หรือไม่ใช่ ? มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าเล่าให้ฉันฟังได้นะถ้าแกยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนแกอยู่” ฉันเริ่มเล่นละครบทเพื่อนน่าสงสารขึ้นมา เพราะไม่สามารถทนความอยากร

“…” เมื่อเห็นว่าอาการของนานะเริ่มดีขึ้นมากแล้วหลังจากที่หยุดพูดคุยเรื่องเมื่อกี้ไปเพื่อให้เธอผ่อนคลาย ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังออกไปซื้อของเพื่อเตรียมดูแลฉันอยู่ฉันก็บอกแล้วนะว่าไม่ต้องเพราะสักพักก็คงกลับแล้ว แต่เพราะท้องดันร้องขึ้นมานานะก็เลยค้านหัวชนฝาว่าฉันต้องอยู่กินข้าวก่อน และเธอก็บอกด้วยว่าจะไม่ทำตามคำสั่งฉันเพราะมันไม่ใช่เวลางานของเธอในตอนนี้ฉันก็ได้แต่ยอมพยักหน้าไปแต่พอจะอาสาออกไปเป็นเพื่อนด้วยเธอก็ไม่ยอมอีก ตอนนี้ฉันเลยต้องมานั่งเฝ้าที่ห้องของเธอแทนนี่แหละ“จะดูดีไหมนะ” ฉันนั่งมองเอกสารตรงหน้าด้วยใจที่แอบกลัวไม่กล้าเปิดดู เพราะขนาดนานะเห็นมันก่อนฉันยังทำให้เธอเป็นแบบนั้นได้เลยแล้วฉันล่ะ... ฉันจะไม่เป็นแบบนั้นเหรอ“เอาวะ!” จะมากลัวแบบนี้ไม่ได้เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการไปขอร้องไอ้บ้านั้นต่างหากพรึบ!เสียงของซองเอกสารหล่นลงกับพื้นห้องทันทีที่ฉันอ่านใจความด้านในจบและมันก็น่าตกใจมากไม่น้อยเพราะไม่ได้มีเพียงแค่ตัวอักษรที่ต้องอ่าน แต่มันกลับมีภาพน่ากลัวเต็มไปหมดภาพของร่างไร้วิญาณที่ถูกกระทำด้วยสิ่งที่มันน่าสลดเหลือเกิน การตายของแต่ละคนที่ฉันไม่รู้จักมาก่อนและไม่เคยเห็นหน้า มัน

ก่อนหน้านี้ฉันอ่านแบบผ่าน ๆ ไม่ได้อ่านให้ดีจึงไม่เห็นว่าในเศษกระดาษมีตัวเลขเขียนกับกำเอาไว้ด้วย และเศษกระดาษที่ว่าก็คงเป็นเศษกระดาษที่ร้านนี้ใช้เอาไว้จดเมนูนั้นแหละการที่ฉันมีเศษกระดาษอันเดิมยื่นให้พนักงานได้นั้นก็คงไม่ต้องเดาให้ยากหรอกนะว่าฉันไปเอามันมายังไง ถ้าไม่ใช่การไปขุ้ยขยะถังนั้นแล้วเก็บมันขึ้นมาอีกรอบน่ะ“...” ฉันลอบถอนหายใจออกมาอย่างน่าปวดหัว ขุ้ยขยะ! ฉันเนี่ยนะให้ตายสิ ยัยลุลาเอ๊ย!“ขออนุญาตค่ะ” เสียงพนักงานดังขึ้นอีกครั้งทำให้ฉันที่คิดอะไรเรื่อยระหว่างเดินก็ต้องหยุดและมองไปข้างหน้าพนักงานคนนั้นแทนเพราะดูเหมือนจะถึงที่ของฉันแล้วอึก!ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพร้อมกับกำมือลงกับสายสะพายกระเป๋าด้วยความสั่นกลัวอย่างไม่รู้ตัว เมื่อพบว่าด้านหน้าของตัวเองนั้นเป็นใคร“นั่งสิ” เสียงของเขาเอ่ยพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่ยืนอยู่แบบนั้นไม่ยอมนั่งลงและก็ไม่รู้ตัวด้วยว่าพนักงานที่เดินนำฉันมาเมื่อกี้ได้หายไปไหนแล้ว ลุลา!ยัยลุลาใจเย็นสิ“ขะ...ขอโทษค่ะพอดีฉันคงจำผิดโต๊ะ” ฉันแกล้งทำเป็นตีเนียนเพื่อจะออกมาจากตรงนั้นทันที โดยลืมเรื่องสำคัญไปเลย เพราะมัวแต่กลัวภาพวันนั้นยังจำติดตาอยู่เ

“ผมให้ตอบอีกรอบและเป็นครั้งสุดท้าย ความปลอดภัยของพ่อคุณตอนนี้มันขึ้นอยู่ที่คุณแล้วนะ เพราะผมไม่ชอบ...คนโกหก” พูดจบเขาก็โยนอีกรูปมาเพิ่มซึ่งรอบนี้ฉันไม่ต้องไปพลิกดูเพราะรูปดังกล่าวลอยมาให้ฉันได้เห็นพอดิบพอดีเป็นรูปของฉันที่กำลังนั่งคุยกับไอ้มิกซ์ในร้านกาแฟเมื่อหลายวันก่อนอยู่ใช่! คนตรงหน้าฉันกำลังถามถึงไอ้มิกซ์นั่นและ ไอ้ตัวเฮงซวยที่ทำให้ฉันมาตกอยู่ในสถานการณ์น่ากลัวแบบนี้อยู่ไงเล่า“…” ฉันเม้มปากแน่นเพราะความโมโหจากไอ้ตัวต้นเรื่องทั้งหมดอย่างมันจนลืมให้คำตอบเขาไป“ว่าไงล่ะ”“ระ...รู้จักแต่...” ฉันตอบออกไปพร้อมกับหลับตาสักพักถึงค่อยเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนน่ากลัวอย่างผู้ชายตรงหน้า“คุณมีหน้าที่แค่ตอบแต่ไม่มีสิทธิ์อธิบายหรอกนะ”หมอนี่เอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว“ฉันไม่ได้จะอธิบายซะหน่อย ถึงฉันรู้จักคนในรูปก็จริงแต่ก็ไม่ได้สนิทถึงขนาดที่คุณจะมาใช้ฉันเป็นตัวล่อให้เขาออกมาหรอกนะ” ให้ตายเถอะ แหล่งข่าวของเขาไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลให้ดีก่อนที่จะรายงานเขาหรือไงกัน“งั้นลองมาพิสูจน์กันหน่อยดีไหมล่ะ” ห๊า! นายคนนี้เขากำลังเข้าใจภาษาไทยที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่าเนี่ย“ทำไมต้องพิสูจน์ด้วย!” ฉันชักจะเหลืออดแล้

ฉันก็ไม่มีอะไรที่ต้องพูดกับมันต่อ ฉันจะหาทางช่วยพ่อเองคนเดียว! รู้งี้น่าจะปล่อยให้คนที่ชื่อทากะอะไรนั้นฆ่ามันซะให้ตายไปเลยก็ดี!“เฮ้! นี่น้องลุลา!” มันตะโกนเรียกฉันเอาไว้ทันทีเมื่อเห็นว่าฉันกำลังเดินออกไปหมับ!“ปล่อยนะ!” ฉันพูดออกไปอย่างไวและกระตุกข้อมือให้ออกจากการจับกุมของมันด้วยความไม่เต็มใจ และรู้สึกขยะแขยงที่ต้องไปแตะเนื้อต้องตัวกับคนอย่างมัน“ไม่ได้ยินที่พี่เรียกเหรอ หรือได้ยินแต่แกล้งทำเป็นเมินกันแน่ ?” มันพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แตกต่างไปจากทุกที“ใช่! ทีนี้ปล่อยฉันได้หรือยัง!” ฉันตอบออกไปแบบไม่คิดที่จะรักษาน้ำใจฝ่ายตรงข้ามเลย เพราะถ้าเป็นคนอื่นฉันคงคิดให้ดีก่อนตอบ แต่เพราะฝ่ายตรงข้ามตอนนี้เป็นใครนั้นจึงทำให้ฉันไม่จำเป็นต้องคิดอะไรก่อนเพื่อจะตอบมัน“พี่เสียใจนะที่ลุลาพูดแบบนี้” ห๊า! มันพูดบ้าอะไรของมัน กับเรื่องเมื่อกี้ยังเคลียร์ไม่รู้ความเลย ตอนนี้มันจะมาอะไรอีกวะ!“ไม่ทราบว่าหัวสมองของคุณมิกซ์ได้ไปกระแทกอะไรเข้าหรือเปล่าคะ ?” ฉันกัดฟังพูดออกไปและพยายามระงับความโมโหเอาไว้แถมยังมีหน้ามาแทนตัวเองว่าพี่แล้วเรียกฉันว่าน้องลุลาอีก หัวสมองกลับตาลปัตรคิดว่าเรายังคบกันอยู่หรือไงกัน ปั