Todos los capítulos de Idolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!: Capítulo 51 - Capítulo 55

บทที่ 25 END“เป็นอะไรหรือเปล่า ?” ดันเต้เอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วง คงเพราะตั้งแต่ที่ออกจากโรงพยาบาลมากฉันก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จาอะไรอย่างไม่เคยเป็นมากก่อนเพราะเวลาที่ต้องกลับบ้านพร้อมเขาทีไรคนที่พูดมากผีเจาะปากมากพูดอย่างฉันมีเหรอจะเงียบสนิทได้เหมือนอย่างตอนนี้“นี่...ดันเต้” ฉันขยับตัวเล็กน้อยแล้วหันหน้าไปมองเขาที่ตอนนี้กำลังจ้องมองไปยังบนท้องถนนอยู่ จึงทำให้เห็นใบหน้าของเขาเพียงแค่ด้านข้างเท่านั้น“หืม ?” แม้เจ้าตัวจะไม่ได้หันมามองฉันแต่เขาก็ส่งเสียงตอบรับมาและรอฟังในสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด“…” ฉันเงียบไปและก็ทำท่าทางอยากจะพูดออกไปใหม่แต่ก็เลือกที่จะเงียบลงเหมือนเดิมแทน เมื่อนึกได้ว่าในอดีตเขาเคยให้คำตอบเรื่องพวกนี้กับฉันแล้ว“นายไม่ชอบเด็กเหรอ ?” ฉันถามอีกฝ่ายที่กำลังทำหน้าไม่สบอารมณ์เมื่อโต๊ะด้านข้างของเรามีเด็กกำลังร้องไห้เสียงดังอยู่“น่ารำคาญจะตาย” และเขาก็พูดออกมาอย่างหงุดหงิดพร้อมกับหันมานั่งตักไอศกรีมเข้าปากต่อ“งั้นเหรอ” ฉันเพียงแค่พูดเบาพอที่จะไม่ให้เขาได้ยินและก็มองไปทางเด็กที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ แอบรู้สึกผิดขึ้นมาเลยเพราะความอยากกินไอศกรีมของฉันเลยทำให้เขาดูไม่สบอาร

“เข้าใจเธอแล้วละนานะ...ฉันในตอนนี้น่ะ” ฉันพูดออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมา ที่บอกว่าเข้าใจนานะด้วยนั้นก็เพราะว่าเธอเองก็ท้องเหมือนฉันยังไงเล่าเพียงแต่เธอตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์แล้วห่างจากฉันประมาณสองสัปดาห์ได้มั้ง ถ้าอย่างนั้นลูกของฉันกับนานะก็คงไล่เลี่ยกันและคงจะเป็นเพื่อนกันได้ด้วยสินะดันเต้ Talk“มึงก็อย่าลืมเอารายงานพวกนี้ไปจัดการต่อด้วยแล้วกันเข้าใจอยู่ใช่ไหมเรื่องพวกนี้ ?” ผมส่งซองเอกสารงานที่ต้องทำไปให้กับไอ้เรียวเพื่อให้มันช่วยจัดการงานต่อ“มึงควรพักนะ หน้าตาตอนนี้ของมึงยังกับคนป่วยเป็นโรคระยะสุดท้ายและกำลังใกล้ตาย” มันรับเอกสารไปแต่ก็ไม่ลืมที่จะพูดกัดผมเช่นเดิม ไม่สิ นิสัยมันก็โผงผางแบบนี้อยู่แล้วคิดจะพูดอะไรก็พูดออกมาเลย“เออ ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรมึนหัวฉิบหาย” ผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าตัวเองกำลังเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ไหนจะมึนหัวอยากจะอ้วกบ้างแล้วก็อยากจะนอนตลอดเวลาอีก“เดี๋ยวตอนเลิกงานก็แวะโรงพยาบาลหน่อยแล้วกัน กูไปทำงานต่อละ” ไอ้เรียวพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงานของผมไป ส่วนผมก็กลับมานั่งอ่านเอกสารต่อไม่ต้องสงสัยไปหรอกว่าทำไมมันถึงพูดแบบนี้เหมือนกับว่าผมกับมันกลับบ้านด้วยกันอย่

“วันนั้นผมก็มีความคิดขึ้นมาว่าถ้าเกิดเด็กที่อุ้มเกิดจากเราสองคนคงจะมีความสุขมากแน่ แต่เพราะมีเรื่องที่เราต้องห่างกันผมเลยคิดว่าไม่มีโอกาสแล้ว และตอนนี้การที่ผมได้รู้ว่าคุณกำลังตั้งท้องกับผมทำไมผมถึงจะไม่ดีใจกันลุลา” เขาก็ยังคงเลือกที่จะพูดต่อแม้ว่าฉันจะหาว่าเขาพูดไม่จริงก็ตาม“ไม่...นายกำลังโกหก”“มองตาผม มองสิลุลา”“…” ฉันจ้องมองไปยังนัยน์ตาของเขาตามที่เขาต้องการเหมือนโดนมนตร์สะกดให้ต้องทำตามกับคำร้องขอจากเขาโดยไม่สามารถปฏิเสธได้“ผมโกหกคุณอยู่เหรอ ทำไมผมถึงไม่รู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ ทำไมกันนะ ? นั้นก็เพราะว่าผมไม่ได้โกหกคุณแต่แรกเลยยังไงละ^^” เพียงแค่คำพูดของเขาไม่กี่คำและใบหน้าที่ยิ้มอย่างจริงใจก็เล่นทำเอาความกังวลทั้งหมดของฉันหายไปกับตาเลยใช่แล้ว...แววตาที่ฉันกำลังมองและกำลังได้รับจากเขามันไม่ได้ส่อออกมาในทางที่ว่าเขากำลังโกหกฉันเลยสักนิด“ฮือ ๆ” ฉันขยับตัวเข้าไปสวมกอดเขาแทนการพูดอะไรต่อ กอดให้แน่นที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ โดยที่ภายในใจกำลังตะโกนขอโทษเขาไม่หยุดเพราะคิดมากไปและคิดไปเอง เขาคงจะเสียใจมากแน่เลย ลุลาเธอนี่มันทำอะไรไม่คิดเลย รู้แบบนี้น่าจะเชื่อนานะน่าจะบอกเขาตั้งแต่ตอนนั