Todos los capítulos de Idolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!: Capítulo 31 - Capítulo 40

“ทะ...ทำไม่ได้หรอก ฉันทำไม่ได้!” ทำได้ก็บ้าแล้ว จริงสินานะไม่รู้นี่น่าว่าฉันว่ายน้ำไม่แข็งและก็กลัวด้วย เพราะวัยเด็กฉันเคยเก็บจมน้ำตายมาก่อนนะใครมันจะไปทำได้กัน“เชื่อนานะนะคะ คุณลุลาจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน” นานะเธอย้ำเตือนกับฉันอีกครั้ง“เธอก็จะไปด้วยกันใช่ไหมนานะ ?” ถ้าเกิดโดดไปพร้อมนานะ ฉันก็น่าจะกล้าอยู่มั้ง ?“นานะต้องเบนความสนใจพวกมัน” เธอส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับอธิบายหน้าที่ที่เธอต้องทำออกมา“แบบนั้นยิ่งไม่ได้ใหญ่เลย!” ฉันรีบปิดประตูลงอย่างเบามือแล้วจับนานะให้หันมามองหน้าฉัน เธอกำลังพูดอะไรอยู่ ? เบนความสนใจเนี่ยนะ! ให้ตายสิ จะเป็นคนดีไปถึงเมื่อไรกันแค่เข้ามาในนี้ฉันก็จะบ้าตายแล้ว“…” นานะมองหน้าฉันด้วยท่าทีนิ่ง ๆโธ่เอ๊ยนานะ เธอนี่มัน...“ฟังนะนานะ ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดีที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นก็จริงแต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ เธอจะขึ้นเรือนี้มาทำไม ? เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” ฉันต่อว่าเธออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจ“ขึ้นเรือมาเพื่อช่วยคุณลุลาค่ะ” และเธอก็ตอบออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร“อันนั้นฉันรู้แล้ว แต่...แต่เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันถูกจับตัวมาแถมยังตามมาหาฉันถูกอีก ?” จริงสิ ฉันลืมคิดเรื่

“แต่การกระทำทุกอย่างที่ผ่านมาที่นานะทำกับคุณลุลานั้นไม่ได้อยู่ในแผนด้วยหรอกนะคะ นานะทำมันอย่างจริงใจโดยไม่เคยคิดที่จะแสแสร้งเลยสักนิด” เธอก็ยังคงพูดต่ออีกครั้งแม้ฉันจะเงียบและไม่ได้ถามอะไรต่อแล้วก็ตาม“เธอเองก็อยากที่จะฆ่าพ่อของฉันด้วยใช่ไหม ?” ฉันตัดสินใจถามออกไปในที่สุดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากนานะยอมรับแล้วว่าตัวเองเป็นคนของทากะ แล้วทากะเองก็เป็นคนขององค์กรบ้าบอที่ไอ้มิกซ์เคยพูดถึงแสดงว่าเป้าหมายของพวกเธอที่เข้ามาหาฉันก็คงจะมีแต่เรื่องนี้เรื่องเดียว“พวกเรากำลังช่วยพ่อของคุณลุลาอยู่ต่างหาก” นานะเธอส่ายหัวไปมาพร้อมกับมองไปยังทากะช่วย ? ช่วยอย่างนั้นเหรอ ?“แต่ไอ้มิกซ์ เอ่อ...หมายถึงคนที่จับฉันไปมันบอกว่าทากะเขาต้องการฆ่าพ่อของฉันไม่ใช่เหรอ ?” ฉันมองหน้าของนานะอย่างไม่เข้าใจ และต้องการคำอธิบายที่มากกว่านี้“ทากะไม่ใช่คนไม่ดีอย่างที่คุณลุลาคิดหรอกนะคะ สักวันเขาจะเป็นคนอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้คุณลุลาฟังเอง นานะไม่สามารถพูดอะไรออกไปตอนนี้ได้จริง ๆ” แล้วเธอก็เริ่มมีสีหน้าที่คล้ายกับคนรู้สึกผิดขึ้นมาและก็คงจะอึดอัดใจที่ไม่สามารถพูดอะไรมากไปกว่านี้ได้“พ่อของฉันท่านยังปลอดภัยอยู่ใช

“…” ฉันเงียบลงด้วยความช็อกกับสิ่งที่ได้ยิน ทากะเขาคนนั้นนะเหรอจะ...จะมาอุ้มฉัน“อ้อ! ตอนนั้นนานะมัวแต่ตกใจคิดว่าคุณลุลาเป็นอะไรไปหรือเปล่าเพราะปลุกเท่าไรก็ไม่ตื่น ทากะคงได้ยินเข้าก็เลยเข้ามาดู แล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่าคุณลุลาไม่ได้เป็นอะไรแค่หลับลึกเท่านั้น จากนั้นก็อุ้มคุณลุลาออกไปเลย” นานะยังคงเล่าเรื่องราวนั้นต่อพร้อมกับท่าทางที่เหมือนจะนึกได้ว่ากำลังลืมพูดถึงเรื่องไหนไปบ้าง แล้วก็เล่าออกมาจนหมด“ยะ...อย่างนี้นี่เอง” ฉันพูดออกไปด้วยความเขินอายอย่างที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงแถมยังรู้สึกร้อนที่ตัวอย่างบอกไม่ถูกอีก“รีบไปกันเถอะค่ะก่อนที่กับข้าวจะเย็นเดี๋ยวมันจะไม่อร่อย” เธอเอ่ยเตือนฉันอีกครั้ง ฉันจึงรีบหันกลับไปเพื่อจัดการกับตัวเองต่อให้เสร็จ“เอ๊ะ! เดี๋ยวสิ ทำไมทากะถึงรู้ว่าฉันหลั- อะ...อ้าว!” ฉันกำลังจะหันไปถามเรื่องบางอย่างที่เพิ่งจะนึกได้กับนานะ แต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นนานะอยู่แล้วเธอคงจะลงไปก่อนแล้วละมั้ง“ว่าแต่...เขารู้ได้ยังไง ?” ฉันหันกลับมาจัดการกับเสื้อตัวสุดท้ายต่อแล้วก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับพึมพำถึงเรื่องก่อนหน้านี้ ช่างเถอะ เขาคงเห็นว่าฉันยังหายใจอยู่ละมั้งถึงได้พูดแบบนั้นออก

“อะ...อืม” ฉันไม่กล้าถามอะไรมากมายได้แต่เออออแล้วเดินตามเธอออกไปแสดงว่าข่าวที่เห็นคงจะเป็นตอนที่เรื่องทุกอย่างถูกเคลียร์จนเสร็จแล้วสินะ นั้นคงเป็นเครื่องยืนยันว่าพวกเขาได้จัดการกับคนพวกนั้นหมดแล้วโรงพยาบาลใจกลางเมืองที่ไม่เคยเงียบสงบใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะมาถึงโรงพยาบาลแห่งนี้และคาดว่าคงจะมีคนบาดเจ็บจากเหตุการณ์ดังกล่าวอย่างแน่นอนพวกเราถึงต้องมาอยู่ที่โรงพยาบาลกันตอนแรกฉันก็สงสัยกว่าพวกเขากลับเข้ามาไทยได้ยังไงแถมยังมีคนบาดเจ็บมาด้วยแบบนี้อีกทั้งพนักงานและแอร์กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปล่อยให้พวกเขากลับเข้ามาได้ด้วยเหรอ ?นานะจึงอาสาที่จะอธิบายเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังระหว่างทางแทน เธอบอกว่าเบื้องหลังของทากะมีเจ้าหน้าที่จำตรวจที่ไม่ชอบองค์กรนี้สนับสนุนทากะในการล้างบางพวกคนเหล่านี้อยู่และคงจะไม่ดีถ้าจะต้องไปรักษาตัวที่นั้นในถิ่นที่พรรคพวกของมันอยู่กันเยอะ จึงได้ทำการใช้เครื่องบินส่วนตัวแทนเพียงเท่านี้ฉันก็พอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว“พ่อ!” เมื่อฉันเดินตามนานะจนมาถึงทางเดินหนึ่งซึ่งไร้ผู้คนพลุกพล่านนอกจากพวกชายชุดดำกับพ่อของฉันนั่งอยู่เท่านั้นทำไมพ่อของฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้กัน แต่

“บ้าไปกันใหญ่แล้วนะเธอลุลา” ฉันสะบัดความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ออกไปให้พ้น พร้อมกับพูดด่าตัวเองไปด้วย เพราะที่ผ่านมาเรื่องพวกนี้ฉันไม่เคยได้พูดระบายกับใครเลย ต่อให้จะเป็นเพื่อนสนิทอย่างยัยน้ำฉันก็ไม่เคยไประบายกับมันเพราะด้วยความที่ไม่อยากเอาเรื่องพวกนี้ไปเล่าให้มันฟังสักเท่าไร ไม่อยากให้มันเป็นห่วงฉันมากไปกว่านี้แล้ว“เพราะงั้นเพื่อเป็นการตอบแทนที่นายเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยครอบครัวของฉันขนาดนี้วันนี้ฉันจึงจะอยู่เป็นเพื่อนนายจนถึงเช้าไปเลย!” จากนั้นฉันก็เริ่มพูดด้วยท่าทางสบายใจออกมา เพราะได้ระบายเรื่องที่พูดไม่ได้มาตลอดออกไปแล้วมันก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูกนี่คือสิ่งที่คนเหล่านั้นแนะนำกันบ่อย ๆ สินะ ว่าเมื่อไรที่เรามีเรื่องไม่สบายใจเราก็ควรมีที่ปรึกษาสักคนที่ไว้ใจได้แล้วระบายมันออกมา ถึงแม้อาจจะทำให้เรื่องราวที่ระบายออกมาเป็นจริงไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เราไม่อึดอัดใจไปตลอด“ใช้ไม่ได้เลยแฮะ” ฉันพูดออกมาหลังจากที่สังเกตเห็นว่ากระดุมของเสื้อผู้ป่วยที่ทางโรงพยาบาลกำลังสวมใส่ให้กับเขาอยู่มันถูกติดแบบสะเปะสะปะมาก ติดไม่ตรงที่สมควรจะติดเลย สงสัยจะรีบหรือไงกันถึงได้ไม่เช็กกันให้ดีกว่านี้“อย่าเ