Todos los capítulos de Idolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 11“กูจะช่วยมึงลากหัวพ่อของผู้หญิงคนนั้นและก็ช่วยมึงจับหนอนบ่อนไส้ส่งให้ท่านผู้นั้นด้วย ว่าไงล่ะ ข้อเสนอนี้น่าสนใจมากพอที่มึงจะมาร่วมมือกับกูหรือเปล่า ? ยังไงก็วินกันทั้งคู่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” ผมมองหน้ามันพร้อมกับคิดไตร่ตรองข้อเสนอของมันไปด้วย แต่ไม่ว่าคิดยังไง ผมก็ได้หน้าคนเดียวนี่แล้วมันได้อะไร ? ทำไมถึงพูดว่าวินวินผมไม่ได้โง่พอที่จะไม่รู้หรอกนะวงการนี้มันจะมีคนที่ใจดีแบบนี้ด้วยเหรอ เหอะ! คิดว่าผมโง่มากเหรอวะไอ้ห่านี่!“ข้อเสนอที่มึงพูดมามีแต่กูได้อยู่ฝ่ายเดียวแล้วมึงล่ะได้อะไร ? กูไม่ได้โง่ขนาดให้มึงมาหลอกใช้หรอกนะ” มันยิ้มออกมาแทนการทำหน้าตาตกใจอย่างที่ผมเดาเอาไว้“กูเหรอ กูก็ได้ความสะใจยังไงล่ะ!” สะใจ ? แค่นี้นะเหรอ อ่า...นั้นสินะไอ้เรียวไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่เคยสู้ไอ้ทากะได้ เพราะแค้นส่วนตัวเลยทำให้มันเกิดสนใจผมขึ้นมาสินะโง่ฉิบหาย มีคนโง่อย่างมันมาอยู่ในองค์กรด้วยเหรอวะ แบบนี้ก็สวยเลยสิ ร่วมงานกับคนโง่อย่างมันแบบนี้ก็หวานหมูเลยเอาไว้ผมได้ทุกอย่างเมื่อไรถึงตอนนั้นค่อยเก็บมันทีหลังก็ไม่สายเกินไปหรอก“น่าสนใจดีนี่ แต่มึงมั่นใจได้ยังไง ? ว่าคนนี้คือมัน” ผมพูดพร้อมกับมอ

บทที่ 12นานะ Talkบริษัทของลุลาช่วงบ่ายของวัน“หล่อมากเลยเนอะ แกว่าไหม!” เสียงของเพื่อนร่วมงานดังขึ้นเมื่อฉันเปิดประตูเข้าห้องมาหยิบเอกสารจากโต๊ะของตัวเองและเตรียมตัวไปคุยเรื่องงานกับคุณลุลาต่อ“นี่ ๆ นานะเห็นหรือยัง ?” ระหว่างที่กำลังหยิบเอกสารอยู่เพื่อนร่วมงานที่นั่งคุยกันเมื่อตะกี้ก็รีบเดินมาสอบถามฉันทันทีที่เห็นฉัน“เห็นอะไรเหรอ ?” ฉันถามพวกเธออกไปอย่างไม่เข้าใจกับคำถาม“มีผู้ชายมาหาคุณลุลาน่ะ แถมยัง...หล่อมากเลย!” เธอพูดพร้อมกับบิดตัวไปมาและมีใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นผู้ชาย ? คงจะลูกค้าละมั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจเพราะฉันได้ทำการลางานช่วงเช้าไปเนื่องจากต้องไปจัดการปัญหาบางอย่างก่อนและก็เพิ่งจะกลับเข้างานมาตอนนี้นี่แหละ“ลูกค้าเหรอ ? แบบนี้ก็ต้องรีบแล้วสิ” ฉันพึมพำออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องรีบไปหาคุณลุลาเพื่อช่วยงานได้แล้ว“อ้าว! นี่!นานะ!” เสียงของเพื่อนร่วมงานตะโกนเรียกฉันตามหลัง เมื่อเห็นว่าฉันรีบวิ่งออกไปทันที่ที่พวกเธอพูดจบกร๊อก ๆ ~“ขออนุญาตค่ะ” ฉันรีบจัดการกับอาการเหนื่อยของตัวเองหน้าห้องทำงาน ก่อนที่จะลงมือเคาะประตูเพื่อขออนุญาตจากคนด้านในและรอสักห้าวิฉันจึงเปิดประตูเข้า

บทที่ 13คอนโดของลุลาติ๊ด ~“เฮ้อ ~ ยังมีหน้ามาส่งข้อความหาฉันอีกไอ้ตัวเฮงซวยเอ๊ย!” ฉันพูดสบถออกอย่างหงุดหงิดใจเมื่อกำลังจะแตะคีย์การ์ดเพื่อเข้าห้อง แต่ดันมีเสียงแจ้งเตือนจากมือถือดังขึ้นมาซะก่อนและพอหยุดทุกอย่างเพื่อทำการดูว่าใครเป็นคนที่ส่งข้อความเข้ามา ก็รู้สึกว่าเสียเวลาที่หยิบขึ้นมาดูเสียจริง เพราะคนที่ส่งเข้ามาก็คือไอ้มิกซ์ไงมันว่างหนักเหรอ ตั้งแต่เกิดเรื่องที่ทำให้ฉันกับพ่อต้องซวยเพราะมัน มันก็หายหน้าหายตาไปเลยติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ~รอบนี้เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่หยุดเพื่อให้ฉันกดดูให้ได้ ก่อนหน้านี้พอเห็นว่าเป็นใครฉันก็ไม่คิดจะกดดูแล้วก็เก็บมือถือลงดังเดิม จนมันส่งมาอีกครั้งและส่งไม่หยุดนี่แหละ“แม่ง!” ฉันกำมือถือด้วยความโมโหและก็กดเข้าไปอ่านข้อความเพื่อที่จะพิมพ์ด่ามันไปทว่า...“เอ๊ะ ?” ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อใจความที่ถูกส่งเข้ามาเป็นภาพของคนที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดีทำไม ? ทำไมมันถึงมีรูปนี้“ถ้าอยากรู้มากกว่านี้ก็มาที่นี่สิ” และอีกฝ่ายก็คงเห็นแล้วว่าฉันกำลังอ่านอยู่มันจึงส่งข้อความมาเพิ่มอีกพร้อมกับปักมุดที่อยู่มาให้กับฉันฉันไม่ตอบอะไรมันกลับไปแต่เลือกที่จะคว้ากุญแจรถอี

บทที่ 14“เลิกปั่นหัวฉันสักที!” ฉันตะคอกใส่หน้ามันไปอย่างโมโหและเดือดพล่านมากเท่าที่คนหนึ่งคนจะแสดงออกมาให้เห็นได้ฉันไม่เชื่อกับคำพูดของมันหรอก“ยอมรับความจริงหน่อยลุลา ~ ว่ามึงเองก็สงสัยอย่างที่กูพูดใช่ม้า^^” มันก็ยังคงพูดด้วยท่าทางกวนอารมณ์ของฉันอยู่อย่างไม่จบไม่สิ้น“…” มันก็จริงอยู่ที่ฉันเองก็เคยสงสัยว่าทำไมพ่อถึงต้องทิ้งฉันเอาไว้ให้อยู่คนเดียวแบบนี้“ที่ผ่านมาคงโกรธพ่อของตัวเองมาตลอดสินะ โกรธโดยที่ไม่รู้เลยว่าพ่อของตัวเองกำลังลำบากเพื่อหนีเอาชีวิตให้รอดอยู่ในขณะเดียวกันลูกสาวเองก็กำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เป็นไง พอได้ฟังแบบนี้แล้วเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาเลยละสิ^^” จากนั้นมันก็บรรยายในสิ่งที่มันอยากจะพูดตั้งแต่แรกอยู่แล้วออกมาจนหมดแถมยังยิ้มเยาะเย้ยฉันอีกด้วย“ฉันไม่เชื่อ!” ฉันพูดตอบโต้มันออกไป ไม่มีเหตุผลเลยที่จะทำให้พ่อของฉันต้องหนีใครอย่างที่มันพูดออกมา“นี่ รู้ใช่ไหมว่าการที่คนเราจะประสบความสำเร็จได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อมันมีไม่กี่วิธีหรอกนะ” แล้วมันก็เริ่มพูดไปเรื่อย ซึ่งคำพูดของมันก็เริ่มทำให้ฉันคิดอะไรบางอย่างได้บางอย่างในอดีตที่เคยได้ยินมา...เมื่อหลายปีก่อน“ทำไมพ่อ

บทที่ 15ลุลา Talkคลืด ~ ซ่า ~ฉันนั่งมองบรรยากาศในตอนกลางคืนท่ามกลางแสงไฟจากตะเกียงอันเก่า ที่ถูกเปิดเอาไว้พร้อมกับนั่งฟังเสียงน้ำที่กระทบกับตัวเรือไปด้วยหมดหนทางแล้วสินะ...หนีก็ไม่ได้ออกจากห้องนี้ก็ไม่ได้แถมยังต้องมาถูกมัดเอาไว้อย่างนี้อีกตอนนี้ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ พร้อมกับเชือกขนาดใหญ่ที่พันรอบตัวฉันเอาไว้ เท่าที่สำรวจดูแล้วฉันคงถูกเอามาขังไว้ที่ไหนสักแห่งภายในเรือลำใหญ่นี้เพราะหลังจากถูกถอดผ้าคลุมหัวออกฉันก็มาโผล่ในห้องนี้ อีกอย่างเรือรำนี้ก็แล่นห่างออกจากถนนที่มองเห็นไกลมากขึ้นจนเกือบจะลับตาฉันพวกมันคิดจะทำอะไร จะพาฉันไปที่ไหนกันแน่“ต้องมาตายทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ ?” ฉันเอ่ยพูดกับตัวเองเหมือนคนบ้าพร้อมกับหัวเราะทั้งน้ำตาอย่างอนาถใจกับการตายของตัวเองที่ใกล้จะมาถึงนอกจากจะมีความรักที่ไม่สมหวังแล้ว ยังต้องมาตายเพราะผู้ชายเฮงซวยคนเดิมอีกชีวิตฉันคงผูกเวรผูกกรรมอะไรสักอย่างกับมันมาแต่ชาติปางก่อนหรือไงกัน ชาตินี้มันถึงได้ทำกับฉันแบบนี้“อยากเจอพ่อจัง...” ฉันพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง อีกอย่างทากะอะไรนั้นเขาคงจะไม่ได้ฆ่าพ่อฉันอย่างที่ไอ้มิกซ์มันพูด