Todos los capítulos de ป๋าหนูเป็นมาเฟีย: Capítulo 21 - Capítulo 30

“ทำไมจะต้องทำตาขวางใส่ผมขนาดนั้นด้วยล่ะ เจ๊...”ไทเอ่ยเสียงอ่อย ๆ เมื่อได้อยู่กันตามลำพังในห้องของเขาอีกหน ตอนนี้มู่น้อยอิ่มนมอิ่มกล้วย นอนหลับปุ๋ยไปแล้วเรียบร้อย มู่น้อยเป็นขวัญใจของพี่สาวอย่างแนตตี้และปู่ย่ารวมถึงอาทั้งสองไปแล้ว เมื่อเจ้าหล่อนพยายามจะคืบคลานวันนี้ จึงมีเสียงลุ้นเสียงเชียร์กันกรี๊ดกร๊าด คืบไปได้สองกระดึบ ก็ทำท่าจะพุ่งหลาวอย่างใจร้อน ยิ่งทำให้ปู่เทิดหัวเราะชอบใจ บอกว่าเหมือนไทตอนเด็ก ๆ ที่บ้าพลัง ริจะคลานทั้งที่ยังคว่ำได้ไม่คล่องเลยด้วยซ้ำ ​บ้านของไทวันนี้คึกคัก และพรุ่งนี้จะมาสมทบอีกสามคน คือน้องสาวคนโตของเขาและสามี รวมถึงหลานอีกคน คงจะยิ่งคึกครื้นมากกว่านี้ เธอกับเขาคงจะหาเวลาส่วนตัวได้ยากมากขึ้นไปอีก ชำระความกันวันนี้แหละ ชลันดาคิดในใจ​“ก็...ดูสิ มันวุ่นวายไปหมดแล้วอะ เรื่องการเล่นละครของนายนี่ นายทำให้ฉันกลายเป็นคนบาป 2019”​“โธ่...” ไทหัวเราะอย่างอดไม่ได้ ​“เจ๊คิดมาก...ไม่มีอะไรหรอกน่า”​“แล้วถ้าแม่กับพ่อนาย น้อง ๆ นายรู้ว่าฉันกับนายโกหก มันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ” ชลันดาทำเสียงแหว ไทค่อยกระเถิบไปใกล้เธอ ก่อนจะจุ๊ปาก​“ชูว์...ลูกหลับ”เขาบุ้ยใบ้ไปทางมู่น้อย ที่กำล

​“ฮั่นแน่” เคนทำกระแอมกระไอเมื่อเห็นลูกพี่ออกมาจากห้องน้ำที่เข้าไปอาบน้ำเมื่อครู่ ไทมองลูกน้องก่อนจะเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ก่อนจะใช้ผ้าขนหนูที่คล้องคอไว้เช็ดผม​“อะแฮ่ม”​“ตีนติดคอหรือวะไอ้เคน”นั่น...มาแรงขนาดนี้ เคนจำต้องเลิกกระแอมกระไอ ล้อหยอกชั่วคราว แล้วหัวเราะเหะหะ​“หยอก ๆ น่าลูกพี่”​“มึงจะล้ออะไรกู”ไทเลือกเสื้อยืดมาสวม ก่อนจะหวีผมยาวเคลียไหล่หยักศกของเขาแล้วมัดมันขึ้นสูง เขาหันมามองลูกน้องตาขวาง ๆ ทว่าโหนกแก้มกลับมีสีเรื่อแปลก ๆ ​แน่ะ...เหล้าก็ไม่ได้กิน อายแน่ละลูกพี่กู...​“ไปทำอะไรไว้ล่ะลูกพี่ อื้อหือ...ไลฟ์สดบ้าง รูปแท็กบ้าง มากันรัวเลย เจ๊ดาของผมเสียหายไปหมดแล้ว ลูกพี่จะรับผิดชอบยังไงล่ะนั่น คนเค้ารู้กันหมดละว่าเจ๊กับเฮียเป็นอะไรกัน”​“ก็รับผิดชอบไปละไง” ไทว่ากำกวม ตาของเขาวับ ๆ เปล่งประกายเจ้าเล่ห์ ขณะที่ลูกน้องหัวเราะชอบใจ เขาหันไปทำทีเป็นคุยกับมู่น้อย ที่หมู่นี้กำลังมุ่งมั่นกับการพยายามหัดคลานกระดุบ ๆ อยู่มาก แม่หนูทำเสียงฮึด ๆ เขย่าแขนขาไปด้วย ​“มีแม่ละมู่น้อยเอย...แล้วแบบนี้จะพาเข้าบ้านเมื่อไหร่น้า แต่งไปแล้วด้วย เจ้าสาวอยู่ทางเจ้าบ่าวอยู่ทาง”​“กูคงจะต้องหาโล่

​“เธอยังไม่พร้อมจะพบใคร”ราฟาเอลกรอกเสียงลงไป เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยเพราะความสะเทือนใจ​“การที่เธอต้องเสียลูกมันทำให้เธอ...สะเทือนใจมาก ตอนนี้ฉันต้องหาหมอมาดูแลเธอ”​“แล้วถ้าเราบอกกับคารินว่า เฟย่าไม่ได้ตายล่ะ” ​“หืม?” ​“คลิปวีดีโอคือการจัดฉาก ตัวจริงของเฟย่ายังไม่ตาย” ข่าวดีนั้นทำให้ราฟาเอลถึงกับมือสั่นเลยทันที​“เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ใช่ไหม อิกนาซิโอ”​“จริง...ฉันช่วยเฟย่าไว้เหมือนกับที่ช่วยพาคารินมาส่งให้นาย” ปลายสายเอ่ยเสียงขรึม“ฉะนั้น...นายจะต้องพาเธอมาหาฉัน ราฟาเอล ออกจากที่ซ่อนของนายเสีย”​“คารินจะต้องได้รู้ข่าวดีนี้”​“ใช่...ทุกคนจะได้รับรู้ข่าวดี เอาแบบนี้ตอนนี้ฉันอยู่แถว ๆ หัวหิน เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปนายสะดวกมาเจอฉันไหม?”​“ขอฉันคุยกับคารินก่อนนะ”​“นายไว้ใจฉันได้ อย่าลืมนะราฟาเอล ฉันเป็นคนทำให้นาย...ได้ดูแลคาริน และเป็นคนทำให้คารินกับลีโอนาโดเกลียดกันจนแทบจะฆ่ากันได้ไปข้างหนึ่ง”​“นายยังคิดเรื่อง...ลีโอนาโดอยู่ใช่ไหม?”เขาละคำบางคำไว้ ทางนั้นหัวเราะเบาๆ ​“หึ ๆ ฉันคิดอยู่เสมอทุกลมหายใจ ถ้าไม่มีเขาเสียคนหนึ่ง พวกเราทุกคน ก็จะมีความ

​“เดี๋ยวไปจัดการให้ แล้วก็จะนัดวันเอาสูติบัตรอีกทีหนึ่งนะ”ปาณีย์เก็บรวบรวมเอกสารใส่ซองพลาสติก ก่อนจะยิ้มให้กับเพื่อนของเธอ เลยเผื่อรอยยิ้มนั้นมายังไทด้วย นัยน์ตาของหล่อนมองจ้องไทนานเป็นพิเศษนิดหน่อย อย่างจะเก็บรายละเอียดผู้ชายคนใหม่ของเพื่อน... ​เธอเป็นเพื่อนสมัยเรียนของชลันดา ตอนนั้นเคยเห็นอดีตสามีของชลันดา ซึ่งเป็นนายทหาร เพื่อนในคณะหลาย ๆ คนแอบล้อเลียน บ้างก็แอบเม้าท์ว่าชลันดาเป็นเด็กเลี้ยงของนายทหารอายุคราวพ่อ แต่เมื่อชลันดาเรียนจบและมีงานแต่งงานอย่างสมเกียรติ คำเม้าท์พวกนี้ก็ตกลงไป ​ต่อมาเมื่อสามีของชลันดาเสียชีวิต เพื่อนของหล่อนก็ครองตัวเป็นหม้าย ไม่สนหนุ่ม ๆ หน้าไหนสักคน เพื่อนเก่าบางคนสนใจชลันดาอย่างออกนอกหน้า มีบางคนไปเทียวไล้เทียวขื่อถึงร้าน แต่ก็ต้องล่าถอย ไม่มีใครทำลายกำแพงของชลันดาได้เลย​แต่พ่อหนุ่มหน้าคมคนนี้มาแรงแซงทางโค้ง ถึงขั้นไปยกน้ำชากันมาแล้วที่บ้านของฝ่ายชาย เธอเห็นแท็กในเฟซบุ๊กของชลันดาเมื่อวานนี้ ตกใจอยู่เหมือนกัน ส่งข้อความไปหยอกเพื่อนแล้ว แต่ดูท่าว่าชลันดาจะยังไม่ได้อ่าน คงเพราะมัวแต่เลี้ยงลูกสาวให้กับสามีสินะ​“ขอบคุณมาก ๆ ครับที่กรุณาช่วยเหลือเรา นี่ครั

พบชายต่างชาติเสียชีวิตปริศนา ที่บริเวณเขตพื้นที่สน. ...​ภาพข่าวที่รายงานทางโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ แม้จะเป็นภาษาไทยที่เขาฟังไม่ออกนัก แต่ก็ทำให้ อิกนาซิโอรีบกดรีโมทเพื่อเปลี่ยนช่อง เขาลอบปรายตาดูว่าจะมีใครสนใจกับสิ่งที่เห็นเมื่อครู่ไหม แต่ก็นึกโล่งใจที่ลูกน้องของเขาไม่มีใครสนใจกับภาพเมื่อครู่สักคน​ข่าวการตายของลูกน้องของลีโอนาโด...เขาจำหมอนั่นได้ อิกนาซิโอมีพรสวรรค์เรื่องการจดจำผู้คนในระดับดีมาก เห็นเพียงหนสองหนเขาก็จำได้ทั้งชื่อและหน้าอย่างแม่นยำ​และมันทำให้หัวเสียมาก!​“นายครับ ปิเอโรมาถึงแล้วครับ”​“บอสใหญ่ล่ะ” เขาถามถึงพี่ชายของตนเองทันที หากคนมารายงานสั่นหน้า อิกนาซิโอได้แต่พ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะโบกมือไล่ แล้วบอกให้ไปเรียกปิเอโรมาหาเขาโดยด่วน​รอสักพัก ชายร่างสูง ใบหน้านิ่งเฉย ท่าทางเย็นชาอันเป็นบุคลิกประจำตัวของมือขวาของพี่ชาย ก็เดินเข้ามาหาเขา อิกนาซิโอให้ทุกคนออกไป ให้ในห้องเหลือเพียงแค่ตนและปิเอโร​“บอสใหญ่ไปไหน?”​“ผมไม่ทราบครับ”ปิเอโรตอบ เขาเงยหน้าขึ้นและสบตากับอิกนาซิโอ ที่มองจ้องยังเขาด้วยนัยน์ตาสำรวจ ​“ไม่ทราบ...ได้ด้วยหรือ? นายเป็นมือขวาและก็คนสนิทข