All Chapters of ป๋าหนูเป็นมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

"โอ๊ย! เจ๊ดา ขออีกขวดสิคร้าบบบ"เสียงยานคานดังขึ้น หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเจ๊ดา ปรายตามองคนเรียก จริง ๆ แล้วเธออายุเพียงแค่ยี่สิบเก้าด้วยซ้ำ คนเรียกหน้าแก่กว่าเธอ แถมยังอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี! ฟังแล้วก็ให้เคืองนิด ๆ แต่ก็ชินเสียแล้วกับคำเรียกพวกนี้"ตีหนึ่งแล้วย่ะ เกินเวลาแล้ว ประตูร้านฉันจะปิดแล้ว ไม่ขาย!""โธ่ ๆ ๆ ๆ ประตูปิดแต่ข้างในยังเปิดนี่เจ๊จ๋า มะ ๆ ๆ ขออีกขวดน้า กำลังสนุกเลย" ชลันดาส่ายหน้าน้อย ๆ พร้อมกับค้อนให้กับลูกค้าขาประจำของเธอ เมื่อทำงานกลางคืน การเจอะเจอกับคนเมาแบบนี้ก็ต้องทำใจ เพราะพอคนเราเมาแล้วก็มีสารพัด ตั้งแต่เกรียน กวนประสาท จีบ หาเรื่อง และมึนใส่ เธอทำร้านเหล้ามานาน ฉะนั้นจึงมีวิธีรับมือแบบเจ๊ดา...ที่ทำเอาลูกค้าไม่ค่อยจะกล้าหือกับเธอมากนัก"สองเลยก็ดี"เสียงทุ้มอีกเสียงดังสำทับ พร้อมกับเงินที่วางบนเคาน์เตอร์ ชลันดามองหน้าเจ้าของเสียงคนที่สอง เขากับลูกน้องคนสนิท มักจะมาดื่มกินที่ร้านเธอแทบเป็นประจำ จนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี "วันนี้อารมณ์ไหน เฮียไทถึงสั่งเพิ่ม อยากเมาเหรอ เมาเดี๋ยวก็อ้วกคาร้านอีกหรอก" แนะ...คนเมาที่มักจะปฏิเสธกันเสียงลั่นว่าไม่เมาไว้ก่อน ถึงกับหรี่

"เฮ้ย...ตายห่าแล้ว"เสียงอุทานของลูกน้องที่เปิดประตูมาเห็นลูกพี่ขอบตาดำปื๋อ กำลังพยายามทำให้เด็กน้อยในอ้อมแขนหยุดร้อง ไทมองหน้าลูกน้องสีหน้าของเขากึ่งเบลอ กึ่งอยากจะร้องไห้ยังไงพิกล แม้อยากจะขำ แต่ถ้าจะมาขำนาทีนี้คงไม่ดีแน่ ๆ "ใกล้จะตายแล้วกู ทำยังไงให้แม่ตัวจิ๋วนี่หยุดร้องไห้ดีวะ""เอามานี่ลูกพี่ เอ้า ๆ ดู๊ ๆ ค่อย ๆ" เคนส่งเสียงตวาดลูกพี่อย่างลืมตัว เมื่อไททำท่าเก้ ๆ กัง ๆแล้วจะทำแม่หนูหลุดมือ "โอ๋ ๆ ลูกใครวะเฮีย หิวนมหรือเปล่าลูก โอ๋ ๆ"เขาหยอกล้อคนในอ้อมแขน นัยน์ตามองแม่หนูที่หน้าตาน่าเอ็นดูเหลือเกินด้วยสายตาอ่อนโยน "เอ่อ...ทำไมกูลืมคิดไปว่า ลูกกูอาจจะหิวนม นมอยู่ไหนวะ นมชงยังไงวะ ห่า...เกิดมาไม่เคยเลี้ยงเด็ก" ลูกพี่วิ่งเร็ว ๆ เข้าไปในห้องนอน เคนที่กำลังอุ้มแม่หนูอยู่ถึงกับชะงัก อ้าปากหวอ มองดูลูกพี่ที่กำลังวิ่งไปวิ่งมา เหมือนทำอะไรไม่ถูก"หะ!" เขาถูกปลุกตั้งแต่หกโมงเช้า ด้วยโทรศัพท์รัว ๆ จากไท จำต้องมาด่วนผละจากสาวคู่ขาเมื่อลูกพี่บอกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตายรึนี่จะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย...เขาก้มลงมองแม่หนูอีกหน ตอนนี้เจ้าหล่อนหยุดร้องไห้แล้ว กำลังเอามือเข้าปากทั้งกำปั้น แล้วดู

ในร้านของเจ๊ดาวันนี้ ดูเหมือนว่าแขกจะโดนไล่ไปสูบบุหรี่นอกร้านกันเกือบหมด แถมเธอทำท่าจะไล่ลูกค้าประจำอย่างไทและเคนกลับบ้านก่อนสามทุ่มเสียด้วย สองหนุ่มตอนนี้โดนยึดเบียร์คืน ให้ไปแต่กับแกล้ม โดนเจ้าของร้านบอกว่า...กลัวพวกเขาจะเมาจนเอาเกล้ากรอกแม่เทพธิดาตัวน้อยแทนนม...เอ๊อ....ยัยเจ๊ดานี่ยังไง เขาไม่ได้สิ้นคิดอย่างนั้นเสียหน่อย สองหนุ่มพากันเท้าคาง มองชลันดาอุ้มโอ๋ หยอกแหย่ยัยตัวเล็ก พร้อมกับแว้ด ๆ อบรมพวกเขาไปด้วย...ผู้หญิงอะไร ด่าเก่งเป็นบ้าไทจ้องไปที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มของเจ๊ดาที่ขยับขึ้นลง เจรจาฉอด ๆ ต่อว่าพวกเขา พร้อมกับอบรมสั่งสอนไปด้วยว่าจะต้องเลี้ยงลูกยังไง แนะ...ทำยังกับว่าเจ้าหล่อนเคยมีลูกมาแล้วอย่างนั้นแหละวันนี้ไม่มีแอลกอฮอล์เข้าไปในสายเลือดเหมือนทุกวัน แต่จะมีคำบ่นของยัยเจ๊ดานี่แหละ ที่เข้าไปทำให้เขากับไอ้เคนมันเมา...มึน..."เจ๊ น้องหลับแล้ว" แป้งจันทร์สะกิดชลันดา ที่บ่นคนทั้งสองจนแม่หนูหลับคามือ "พวกนายก็กลับกันได้แล้ว สามทุ่มแล้ว พาลูกเต้าไปนอน แล้วแม่เด็ก เมียนายไปไหนนะ"ชลันดาถามอย่างสงสัย เธอมองแม่หนูน้อยที่หลับปุ๋ยไปแล้วอย่างพินิจ ดูยังไงก็...สงสัยจะได้แม่มาแน่ ๆ แต่

"ลูกพี่ อย่าลืมอาบน้ำให้มู่น้อยสองครั้งนะ แล้วอาบเป็นแล้วนะ ประคองคอน้องไว้ดี ๆ ละ แล้วก็ค่อย ๆ ใช้น้ำลูบตัวน้องก่อนนะ ต้องเป็นน้ำอุ่นนะเฮีย ผสมน้ำอุ่นเอาห้ามเป็นน้ำเย็นนะ เอาออยใส่ด้วย ห้ามเอาแป้งเด็กโปะหน้าเด็กนะเฮีย ทาตัวพอ ที่เราไปซื้อกันมามันไม่มีไอ้สารทา ๆอะไรสักอย่างที่เค้าตื่นตัวกันว่าเป็นพิษ นี่หาข้อมูลแล้วเรียบร้อยว่าต้องเป็นแป้งที่ทำมาจากข้าวถึงจะปลอดภัยอุ่นใจดี แต่ยังไงเฮียก็ห้ามเอาโปะหน้าน้องนะ เช็กดูเวลาเปลี่ยนแพมเพิสด้วย ว่าขาหนีบแดงไหม แล้ว...""เอ่อ ๆ มึงสั่งกูเป็นรอบที่สี่แล้ว พูดเหมือนเดิมเป๊ะเลย" ไทหาว ตอนนี้ในอ้อมแขนเขามีมู่น้อยที่กำลังตื่นมากินนมรอบเช้า เจ้าหล่อนดูดนมท่าทางมีความสุข เคนมองคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนลูกพี่อย่างละล้าละลัง ว่าจะไปดี หรือจะอยู่ดี จะไปก็ไม่ค่อยไว้ใจลูกพี่ เพราะช่วยเลี้ยงมาสามวันเต็ม ๆ ละ ชักจะผูกพันกับแม่ตัวน้อย ยิ่งประวัติความเป็นมาของมู่น้อยแล้ว มันก็ทำให้เขายิ่งสงสาร ดีเท่าไหร่แล้วที่เฮียไทรับเลี้ยงไว้หนอ อีหนูเอ๊ย..."ห่วงนี่หว่าเฮีย ผมชงนมทิ้งไว้ให้ขวดหนึ่งนะ สักสิบโมงให้อีกทีนะ เดี๋ยวผมจะไลน์มาเตือนอีกที ลูกพี่ชงนมเป็นแล้วใช่หรื

"เอ..." ชลันดาค้นกระเป๋ากุกกัก พลางบ่นพึมเบา ๆ เมื่อควานหาสิ่งที่ตนต้องการไม่พบ "นี่เราลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านตาเฮียไทหรือเปล่านะ"เธอคิดลังเล ว่าจะกลับไปเอาดีหรือเปล่า มองนาฬิกาที่แขวนประดับอยู่ตรงผนังห้องบอกเวลาสี่ทุ่ม ก็ลังเลอยู่เล็กน้อย ชั่งใจว่าจะเอาอย่างไรดี แต่มันเป็นหนทางที่จะติดต่อหนทางเดียว เพราะเธอไม่ได้ติดตั้งโทรศัพท์บ้าน เนื่องด้วยส่วนใหญ่ก็คุยธุระสำคัญกันแต่ทางโทรศัพท์มือถืออยู่แล้วคิดวนไปมา สุดท้ายก็ตัดสินใจกลับไปเอา เธอย่นจมูกเล็กน้อยเพราะยังอยู่ในชุดเดิมที่ไปดูแลแม่หนูมู่น้อย กลิ่นเด็กอ่อนยังหอมติดตัวเธออยู่ด้วยซ้ำ คิดถึงแม่ตัวเล็กแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ดีเหมือนกัน เธอจะได้ไปแอบหอมแก้มคนตัวเล็กอีกสักที แล้วก็ดูว่านายไทดูแลลูกสาวได้เรียบร้อยดีไหม?จากการที่ขลุกอยู่กับเขามาตลอดวัน ความคิดของเธอเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้ เริ่มเปลี่ยนไป เขาอ่อนโยนกว่าที่เธอคิด ใจดียิ่งกว่าที่เธอคาด แล้วก็มีมุมที่...น่ารักอย่างไม่น่าเชื่อน่ารัก...เอ...เธอเห็นผู้ชายหนวดเคราดกเฟิ้ม ตัวล่ำบึกผิวสีแทนสูงล่ำยังกับตึก ตาดุวับชนิดมองแล้วเด็กร้องยังน้ำตาหมาดหยุดสะอื้น ว่าน่ารักได้ยังไงหว่า อาจจะเพร