Todos los capítulos de ป๋าหนูเป็นมาเฟีย: Capítulo 11 - Capítulo 20

"บอสครับ...เราได้ข่าวแล้วครับ"คำตอบที่ได้รับในเช้าวันนี้ ทำให้ชายที่นอนนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้พักผ่อน ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที เขาปรี่เข้ามาหาคนรายงาน แล้วจับสองแขนของลูกน้องคนสนิท เขย่าอย่างลืมตัว "เจอแล้วใช่ไหม? เจอคารินกับลูกแล้วใช่ไหม""ใจเย็น ๆ ครับบอส" เขาหัวสั่นหัวคลอนไปหมดเมื่อถูกเขย่าแบบนั้น ลีโอนาโดสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะปล่อยลูกน้องหนุ่มลงแต่โดยดี"เล่ามา ว่าได้เรื่องอะไรบ้าง""คุณหนูกับคุณคารินถูกพวกมันจับพาไปที่เมืองไทยครับ ทั้งสองถูกจับแยกกัน"ปิเอโรก้มหน้า เขาเหลือบมองเจ้านายแล้วค่อยถอยฉากออกมาอย่างนกรู้"แล้ว?"ใบหน้าคมเข้มแบบหนุ่มเม็กซิกันเลือดผสมนั่น ดูนิ่ง แต่ปิเอโรรู้ ว่าตอนนี้ใจของเจ้านายเขากำลังเดือดคลั่ก "เราได้เบาะแสของคนทำแล้วครับนาย มันคือคนที่นายสงสัย""มันอยู่ไหน?" น้ำเสียงของเขาฟังแล้วชวนให้ขนลุกยิ่งนัก ปิเอโรกลืนน้ำลาย พลางตอบเสียงสั่น"อยู่ที่เมืองไทยครับ""จัดเครื่องบินส่วนตัวให้ฉันด่วน เราจะบินกลับเมืองไทย" ลีโอนาโดสั่งเสียงเรียบ ปิเอโรรีบขยับทำตามนายสั่งทันที ร่างสูงเดินก้าวยาว ๆ ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน แต่ก่อนที่เขาจะจับราวบันไ

"กูว่าจะพามู่น้อยไปกราบแม่...เป็นหนสุดท้าย" ไทว่า หลังจากที่ตัดสินใจอยู่พักหนึ่ง ว่าจะทำอย่างไรดี ใจหนึ่งเขาเริ่มกลัวว่าถ้าญาติของจุ๋มรู้อาจจะอ้างสิทธิ์ในตัวเด็กน้อย เพียงไม่กี่วันที่ต้องสวมบทบาทเป็นพ่อของแม่ตัวจ้อย ไทก็ตกหลุมรักและผูกพันจนเกรงความสูญเสีย"ก็ดีนะลูกพี่" เคนเองก็มีสีหน้าสลด และเป็นกังวลใจไม่ต่างจากลูกพี่ พวกเขานิ่งกันไปจนถึงร้านของชลันดา ไทยื่นของที่เธอสั่งซื้อให้ แถมท้ายด้วยกับข้าวจากร้านของป้าส้มตำลูกหนี้ของเขา "เอ้า...อร่อยดีนะ ลูกค้าผมเจ้านี้ทำแซ่บมาก"ชลันดามองดูถุงบรรจุอาหารที่เขายื่นให้ ก่อนจะมองหน้าคนให้ ที่ยิ้มยิงฟันขาวส่งให้กับเธอ"ไปไถเค้ามาหรือเปล่า?"แนะ...เคยมองกันในแง่ดีบ้างไหมนะแม่คุณ"เปล่า จ่ายเงินสิ การค้าส่วนการค้า นี่เจ๊เห็นผมเป็นคนยังไงกันนะ" คำพูดของเขาทำให้ชลันดากลั้นยิ้ม แต่ก็แสร้งทำหน้านิ่ง เขาอ้าแขนออกจะหาลูกสาว ที่เริ่มอยู่ไม่สุขเมื่อเห็นไท"ไปล้างมือ แล้วนายเอาเสื้อมาเปลี่ยนด้วยหรือเปล่าน่ะ ออกข้างนอกมาทั้งวัน เดี๋ยวลูกแพ้ฝุ่นที่ติดเสื้อนายนะ ท่อไอเสีย สารพิษสารพัดอะ ที่อยู่กับตัวนาย""โธ่...เจ๊ดา ไม่เป็นไรหรอก อะไรมันจะอนามัยขนาดนั้นอะ

ราฟาเอลมองดูหญิงสาวที่นั่งเหม่อลอยราวกับไร้ชีวิต เธอนั่งมองภาพวิวของสระบัวตรงหน้าก็จริง มีหนังสือเล่มหนึ่งวางบนตัก หากนัยน์ตาเธอมองไปข้างหน้า เขามองเสี้ยวหน้าที่เห็นด้วยนัยน์ตาที่อ่อนเชื่อมไปด้วยความรู้สึกภายใน คาริน...ผู้หญิงลูกครึ่งญี่ปุ่น-ไทย หล่อนกระชากหัวใจเขาไปตั้งแต่แรกเห็นหน้า นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลหวานฉ่ำ รอยยิ้มที่ทำให้แม้แต่จอมวายร้ายยังต้องยอมสยบกับความน่ารักสดใสนั่น และ...ไม่ได้มีแต่เขาคนเดียว ที่ตกเป็นทาสของรอยยิ้มนั่นลีโอนาโด...เสี้ยนตำหัวใจชิ้นใหญ่ของเขา แม้ว่าราฟาเอลจะทอดอาลัยไปบ้างทั้งแต่เห็นงานวิวาห์ของคนทั้งสอง ที่เป็นงานใหญ่โตงานหนึ่งของอิตาลีเลยก็ว่าได้ ลีโอนาโดเป็นอดีตมาเฟีย ที่หันมาจับธุรกิจสะอาด ล้างภาพความดำมืดของตนเหลือเพียงแค่สีเทาๆ ทว่า...มีบางคนที่ไม่อยากให้เขาวางมือ และหมายจะก้าวขึ้นมาแทน อำนาจ เงินทอง บางทีก็หอมหวาน จนทำให้เกลือเป็นหนอน และบ่อนทำลายได้แม้กระทั่งสายเลือดของตนเองเขารู้สึกเจ็บวูบขึ้นมา เมื่อเห็นว่ายอดดวงใจกำลังก้มหน้าลงซับน้ำตากับผ้าเช็ดหน้า เขาเดินสาวเท้ายาว ๆ ตรงเข้าไปหาเธอ วางมือลงบนบ่ามน คารินสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ควา

​“ไท ไหน ๆ หลานปู่ ไหน ๆ ๆ”ชายร่างสูงหน้าตาคล้ายกับไทมาก จนชลันดาคิดว่าถ้าเขาแก่ตัวลง คงจะหน้าตาแบบนี้แน่นอน ไทยกมือไหว้บิดา ซึ่งตอนนี้แทบจะไม่สนใจจะรับไหว้ลูก ตาของเทิด มองจ้องไปยังแม่ตัวเล็ก ที่อยู่กับอกไทในเป้อุ้ม เมื่อเห็นหน้า ‘หลานปู่’ ชัดๆ เทิดถึงกับอุทานออกมา​“น่าชังเหลือเกินอีหนูเอ๊ย มา ๆ ขอป๊ะอุ้มหน่อยไอ้ไท น่ารักตะพรรค์นี้ แม่เอ็งหวิบ(โกรธ)อย่างแรง หวิบเรื่องนี้หลาว แต่เห็นหน้าหลานแล้วคงจะหายอย่างแรงตะ”​ฟังสำเนียงภาษาใต้ที่พูดเร็ว ๆ ชลันดาก็ยืนมองคนนั้นคนนี้ที เพราะไม่ค่อยจะเข้าใจนัก ฟังออกเป็นบางคำ เทิดมัวแต่อุ้มชูสนใจหลานคนใหม่ เพราะตื่นเต้นดีใจเรื่องไทมีลูก ลูกชายคนโตที่เขากับภรรยากังวลกันนักเรื่องจะเป็นหนุ่มเทื้อ แต่ดั้นจู่ ๆ มีลูกมีเมียโผล่มา เขานั้นโกรธนิดหน่อยไม่ได้อะไรมาก แต่ตัวเหมยนี่โกรธหนักหนาเลยล่ะ จนถึงกับไม่สบายเพราะความเครียด น้อยใจบุตรชายว่าทำอะไรไม่เห็นหัวพ่อแม่ ไปลักไปขโมยลูกสาวใครมาหรือเปล่า? ถึงไม่กล้าตบแต่ง พาหนีหรือเปล่า? ถึงต้องแอบไว้ขนาดนั้น สารพัดจะคิด สารพัดจะเคือง ลูกสาวคนเล็กมาหามารับลูกที่ฝากไว้ให้เลี้ยงไปเที่ยว พอรู้เข้า ทิศาก็อาสาไปจัดการเฉ่

ลีโอนาโดมองดูภาพของตนที่สะท้อนกลับมาทางกระจก ก่อนจะยกมือลูบหน้า เขาผอมลง หนวดเคราขึ้นรกเรื้อไปหมด อย่างไม่สนใจจะดูแลตัวเอง ชายหนุ่มยังคงตาแดงก่ำ และผะอืดผะอมเพราะฤทธิ์ตกค้างของแอลกอฮอล์ ตั้งแต่ที่คารินและเฟย่าจากไป เขาก็นอนไม่หลับเลยสักคืน ต้องพึ่งยาหรือไม่ก็ต้องอาศัยเหล้าดื่มให้เมาจนหลับ ​บางทีถ้าเขาใส่ใจเธอและลูกมากกว่านี้...​บางทีถ้าเขาจะละจากงานมาให้เวลาเธอและลูกบ้าง...​ถ้าเขาพูดคุยกับเธอบ้างเรื่องของคามิเลีย อะไร ๆ อาจจะดีกว่านี้​และถ้าเขาไม่ไว้วางใจใครบางคนจนมากเกินไป?​ชายหนุ่มขบกรามกรอด เขาตั้งใจจะเดินทางมาเมืองไทยอย่างเปิดเผย เพื่อจะดักใครบางคนให้ตกลงในหลุมที่ตนตั้งใจจะขุดไว้ล่อดักเขา ​เขาไม่อยากทำให้ทุกอย่างบานปลายหรือเด็ดขาด เพราะสายเลือดที่ผูกพัน...เขาทำไม่ลง แต่ถ้าเกิดว่า ลูกหรือเมียเขาเป็นอะไรไป ก็ไม่แน่...​เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ลีโอนาโดตื่นจากภวังค์ เขาขานรับให้ทางนั้นรอ เปิดก๊อกน้ำแล้ววักน้ำเย็นเข้าล้างหน้า เพื่อจะให้มันเรียกสติให้เขาสดชื่นขึ้น ​“ว่าไง...”เขาเปิดประตู และทักทายลูกน้องคนสนิท ปิเอโรยืนเอามือกุมกันไว้ พลางโค้งให้กับนายอย่างนอบน้อม​“ข่าวว