All Chapters of ประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

ซูหร่านเริ่มคุ้นชินกับความกวนหน้าตายของลู่จิ่งซิงเสียแล้วทว่าได้ออร์เดอร์ชิ้นใหญ่มาก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย ดังนั้นจึงยอมทนฟังเขากวนประสาทก็ถือว่าคุ้มค่าผ่านไปครู่ใหญ่ หัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็เดินนำกัปตันตรงดิ่งมาหาลู่จิ่งซิงและหวังเย่ พวกเขาเอ่ยต้อนรับอย่างนอบน้อมพร้อมกับแนะนำตัวลู่จิ่งซิงเพียงพยักหน้ารับเรียบ ๆ เอ่ยกลับสั้น ๆ ว่า “ลำบากแล้วครับ” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอานิสงส์ของการนั่งชั้นเฟิร์สคลาสหรือเป็นเพราะเดินทางมาพร้อมกับลู่จิ่งซิงกันแน่ ทำให้หัวหน้าพนักงานต้อนรับใส่ใจดูแลซูหร่านดีเป็นพิเศษตลอดการเดินทาง ซูหร่านจึงแกล้งทำเป็นปิดตานอนพักผ่อน แต่หูทั้งสองข้างกลับคอยเงี่ยฟังบทสนทนาระหว่างลู่จิ่งซิงกับหวังเย่สองผู้ทรงอิทธิพลพูดคุยแลกเปลี่ยนมุมมองกันตั้งแต่ทิศทางตลาดซื้อขายถั่วเหลืองล่วงหน้า ไปจนถึงทางตันของปัญญาประดิษฐ์ ทุกประโยคมีแต่เรื่องเงินทองและธุรกิจทั้งสิ้นไม่มีคำไร้สาระเลยซูหร่านลอบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไปออกทริปทำงานร่วมกับฟ่านซีเหนียนสบายใจกว่าเยอะเลยทันใดนั้น กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์ก็โชยเข้าแตะจมูก “แกล้งหลับแบบนี้คงเมื่อยน่าดูสินะ?”ซูหร่านลืมต

ซูหร่านกลับคิดว่าประโยคว่า “ผมติดค้างคุณอยู่แล้ว” เป็นเพียงคำพูดประชด เธอจึงไม่ได้คิดอะไรมากนัก “งั้นเดี๋ยวคืนนี้ฉันทำขนมชดเชยให้ก็แล้วกันนะคะ”ดวงตาคมกริบของลู่จิ่งซิงไหววูบเล็กน้อย “ได้สิ งั้นทำพายดอกท้อก็แล้วกัน”แพขนตาของซูหร่านสั่นไหวเล็กน้อย เธอหันไปมองหน้าเขา “ได้ค่ะ พายดอกท้อเป็นเมนูที่ฉันถนัดที่สุดเลยค่ะ”เมื่อกลับมาถึงโรงแรม หวังเย่ยังคงงุ่นอยู่กับงานในมือ ลู่จิ่งซิงจึงเดินเข้าไปช่วยจัดการงานให้เขาส่วนซูหร่านยืมใช้ห้องครัวเพื่อลงมือทำขนมหลายอย่างเธอจัดแบ่งขนมแต่ละชนิดไว้ชนิดละสามชิ้น ส่วนที่เหลือทั้งหมดก็นำออกไปเสิร์ฟให้ทางฝ่ายจัดซื้อ เพื่อเป็นการทดรสชาติหลังเซ็นสัญญาผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อหยิบขนมเข้าปากติดต่อกันหลายชิ้น “ผู้อำนวยการซูครับ พายดอกท้อถือเป็นเมนูซิกเนเจอร์ของโรงงานคุณหรือเปล่าเนี่ย รสชาติไม่เหมือนกับของที่วางขายตามท้องตลาดทั่วไปเลย แถมในตัวอย่างสินค้าที่ประธานลู่เคยส่งคนเอาไปให้ผมดูก่อนหน้านี้ก็ไม่มีเมนูนี้ด้วยนี่นา”ซูหร่านชะงักไปเล็กน้อย ที่แท้ลู่จิ่งซิงแอบสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลังตั้งมากมายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย จากการพูดคุยกับทางเจิ้นหัวในวันนี้ ดูเหมือน

พอกลับมาถึงบ้านในยามค่ำคืน ซูหร่านเพิ่งก้าวเท้าผ่านประตูก็ได้กลิ่นสุราโชยมาเตะจมูก บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารโปรดของทุกคนในครอบครัวแม้กระทั่งซูรุ่ย น้องชายของเธอก็กลับมาบ้านด้วยเช่นกันซูเทียนเล่ยกวักมือเรียก ผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก สุขล้นเสียยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งคว้าเงินลงทุนมาได้เสียอีก “เสี่ยวหร่าน มาดื่มเป็นเพื่อนพ่อสักแก้วสิลูก”ความเหนื่อยยากทั้งหมดทั้งมวลที่ทุ่มเทลงไป ก็เพื่อให้พวกเขามีความสุขกันไม่ใช่หรือ ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็คุ้มค่าพอได้เห็นรอยยิ้มของพ่อกับแม่ ซูหร่านก็รู้สึกอิ่มเอมใจขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ เธอยกแก้วบนโต๊ะขึ้นมา แล้วดื่มเป็นเพื่อนซูเทียนเล่ยจนหมดไปครึ่งแก้วรวดเดียวซูรุ่ยดีใจจนเนื้อเต้นหน้าตาเบิกบาน “พี่ ผมกำลังจะได้ซื้อบ้านใหม่อีกหลังแล้วนะ คราวนี้ผมจะเลือกเอง”ซูเทียนเล่ยจิบเหล้าขาวเข้าปากอึกหนึ่ง “ไม่ต้องรีบร้อนไป รอให้สอบเสร็จแล้วค่อยว่ากัน รอบนี้เราค่อย ๆ เลือกกันให้ดี เอาบ้านสร้างเสร็จพร้อมเข้าอยู่เท่านั้นนะ”ซูหร่านค่อย ๆ วางแก้วลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล เตรียมเอ่ยเตือนสติแม้ว่าตอนนี้โรงงานจะกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ช่วงเวลานี้ก็เป็นจังหวะสำคัญที่บริษัทต้องใช

เพลิงโทสะของซูหร่านพุ่งพรวดขึ้นมา ที่แท้ก็ยังเป็นฝีมือของไอ้สารเลวคนนี้นี่เอง แล้วทำไมพ่อถึงยังหลงเชื่อคำพูดของมันได้ลงคออีกเซวียอี้เสียงหัวเราะเยาะเย้ยได้ใจ พร้อมกับเสียงตบโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ๆ นึกไม่ถึงเลยล่ะสิว่าพ่อเธอยังจะอุตส่าห์เชื่อใจฉัน หลงเชื่อว่าทำไปเพื่อหวังดีกับเขา ตอนที่ฉันบอกว่าเป็นแผนไถ่บาปขอแก้ตัวใหม่ แล้วบอกให้เขาเก็บเป็นความลับเพื่อเซอร์ไพรส์เธอ พ่อเธอเชื่อสนิทใจ แถมยังทำตามคำสั่งของฉันอีก ฮ่า ๆ ๆ ๆ โคตรโง่เลยว่ะ ครอบครัวเธอมันก็เป็นพวกโง่เง่าเต่าตุ่นกันยกครัวนั่นแหละ”ซูหร่านพยายามข่มกลั้นโทสะ เอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “เซวียอี้ เตรียมตัวรอรับหมายศาลจากฉันได้เลย”เซวียอี้อยากจะบินมาอยู่ตรงหน้าซูหร่านเสียเดี๋ยวนี้ เพื่อจะได้มองเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวจนแทบระเบิดของเธอให้เต็มสองตา “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยแค่นั้นเอง ในเมื่อฉันเป็นคนใจกว้างและไม่เคยถือสาหาความเรื่องเก่า ๆ อยู่แล้ว ถ้าเธออยากล้างเนื้อล้างตัวคลานมาหาฉัน ปรนเปรอฉันให้ถึงใจล่ะก็ บางทีฉันอาจจะหาทางช่วยเหลือเธอก็ได้นะ”แค่จะด่าทอสาปแช่งมัน ซูหร่านยังรู้สึกว่ามันเป็นการให้เ

มีหลายเรื่องที่ควรลงมือทำตั้งนานแล้วซูหร่านสาวเท้าก้าวยาว ๆ เดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอกทันที ฉีซินซินที่แอบหลบอยู่ตรงมุมประตูแกล้งทำเป็นเดินผ่านมาพอดี “เสี่ยวหร่าน จะไปไหนเหรอ?”“ไปสำนักทนายความ”ฉีซินซินส่ายหน้าเบา ๆ เปล่งเสียงพูดออกมาด้วยระดับพอดีในระยะที่ฟ่านซีเหนียนซึ่งกำลังเดินเข้ามาใกล้สามารถได้ยินพอดี “เธอยังลืมเซวียอี้ไม่ได้สินะคะ ที่แท้เวลาที่คนเรามีความรักเนี่ย พอเกิดความแค้นขึ้นมามันถึงได้รุนแรงขนาดนี้จริง ๆ ด้วย”“เซวียอี้คนนั้น ทำร้ายจิตใจเธอรุนแรงมากเลยงั้นเหรอ?”ฉีซินซินทำเป็นสะดุ้งตกใจหันขวับกลับมา ราวกับเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามีฟ่านซีเหนียนยืนอยู่ข้างกาย จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเสียดาย “ก็เพราะเซวียอี้มันแอบนอกใจ แถมเหมือนว่าเสี่ยวหร่านจะเคยหวาดระแวงด้วยซ้ำว่าตัวเองอาจจะติดโรคทางเพศสัมพันธ์มาจากเซวียอ...”ฉีซินซินรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ทำท่าทางตื่นตระหนกราวกับนึกเสียใจที่เผลอหลุดปากพูดเรื่องไม่ควรพูดออกไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของฟ่านซีเหนียน แล้วรีบพูดแก้ต่างแทนซูหร่านด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เพราะเซวียอี้ทำตัวสำส่อน เสี่ยวหร่านเป็นเหยื่อ”ฟ่านซีเหนียน