All Chapters of กว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน): Chapter 11 - Chapter 20

"คืนนี้คุณจะกลับดึกไหมคะ"แม้จะรู้สึกประหม่า แต่อลินดาก็ยังร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับดวินทร์ เธอไม่ได้พูดอะไรมากนัก แค่คอยดูแลให้เขาทานให้อิ่ม จากนั้นก็เดินไปส่งเขาที่รถ ซึ่งมีคนขับรถสตาร์ทเครื่องรอพาดวินทร์ไปทำงานอยู่แล้ว"ถามทำไม" ดวินทร์ปรายตามองและเห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าเธอ เขาไม่ได้ห้ามตอนที่เธอสวมบทภรรยาผู้แสนดี คอยจัดแจงเสื้อผ้าให้เขาดูก่อนไปทำงานราวกับเป็นเรื่องคุ้นเคย"เนกไทคุณเบี้ยวไปนิดนึงค่ะ วิน" เธอบอกเสียงนุ่ม พลางใช้มือลูบจัดทรงเบาๆ ตรงแผงอก ดวงตาสีน้ำตาลช้อนมองเขาชั่ววินาที แววตาที่มั่นคงและอ่อนโยนนั้นทำเอาเขาชะงัก ความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวแปลกๆ"ขอบใจ" ดวินทร์รีบตอบพร้อมกับเบือนหน้าหนี "แล้วก็... ใช่ คืนนี้ผมคงกลับดึก"อลินดาพยักหน้าเหมือนเผื่อใจไว้แล้ว "เอ่อ... ถ้าตอนเที่ยงฉันแวะไปหาคุณ จะได้ไหมคะ"ดวินทร์ขมวดคิ้ว "ไปทำไม""เอาข้าวกล่องไปให้คุณไงคะ" เธอเสนออย่างลังเลนิดๆ "ถ้าคุณไม่รังเกียจนะคะ""อยากทำอะไรก็ทำ" พูดจบเขาก็ขึ้นรถไป ทิ้งให้อลินดายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิมจากที่นั่งในรถ ดวินทร์เหลือบเห็นเธอกำลัง

แต่ก็นะ เคยอยู่ติดบ้านกันซะที่ไหน พวกหล่อนเอาแต่ออกไปข้างนอก ช้อปปิ้ง ออกงานไร้สาระ ผลาญเงินเล่นเป็นเบี้ย"หวังว่าจะยังไม่สายเกินไปนะ" อลินดาพึมพำ เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามสิบนาทีกว่าจะเป็นเวลาพักเที่ยง เธอสูดหายใจลึก ก้าวเดินเข้าไปด้วยความมั่นใจเงียบๆ แม้จะมีปัญหาติดขัดกับพนักงานต้อนรับนิดหน่อย แต่ในที่สุดเธอก็ขึ้นมาถึงชั้นผู้บริหาร ซึ่งแยกตัวออกมาจากส่วนอื่นๆ ของออฟฟิศอย่างชัดเจน"ขอโทษที่ทำให้ลำบากนะคะ คุณอาวินทร์" เธอเอ่ยอย่างสุภาพเมื่อไปถึง"ไม่เลยครับ ผมแค่แปลกใจที่เห็นคุณ คุณนายอลินดา"อาวินทร์ถึงกับทำตัวไม่ถูกตอนที่พนักงานต้อนรับโทรมาบอกว่ามีผู้หญิงอ้างตัวว่าเป็นภรรยาของดวินทร์ คณาสิริมาขอพบ ไม่มีใครเคยแนะนำอลินดาในฐานะภรรยาของดวินทร์เลย โดยเฉพาะในออฟฟิศแห่งนี้งานแต่งงานของพวกเขามีคนเข้าร่วมเพียงหยิบมือ เป็นงานส่วนตัวที่ปิดเป็นความลับจากสายตาสาธารณชน ไม่อนุญาตให้แม้แต่จะโพสต์ลงโซเชียลมีเดียเลยสักโพสต์เดียวโชคดีที่อาวินทร์ยังจำเธอได้"เชิญทางนี้ครับ" อาวินทร์ผายมือเชิญอลินดาเข้าไปในห้องรับรอง ซึ่งปกติเป็นจุดที่ลูกค้าของดวินทร์ใช้นั่งรอก่อนเข้าประชุม "

"ฉันขอแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ดวินทร์ แค่เดือนเดียวที่จะได้เป็นภรรยาของคุณ... จริงๆ" เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ไร้ซึ่งความลังเลดวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขาจิบกาแฟช้าๆ อย่างชั่งใจ ราวกับต้องการความเงียบเพื่อซึมซับคำขอของเธอให้ถี่ถ้วน"ถ้าคุณต้องการแบบนั้นจริงๆ งั้นผมขอพูดให้ชัดอีกครั้งนะ"เขาวางแก้วลงอย่างแรง เสียงกระทบโต๊ะดังเกินกว่าที่ควรจะเป็น กดทับหน้าอกอลินดาราวกับคำเตือน ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่สะดุ้งสะเทือน ถ้าจะว่าไปแล้ว เธออาจสมควรได้รับคำชมสักนิดที่ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงดวินทร์จึงตัดสินใจว่า... ถ้าเธออยากเล่นเกมนี้ เขาก็จะเล่นในแบบของเขา"คุณไม่มีสิทธิ์ถอยหลังกลับนะ""ฉันเคยพูดตอนไหนว่าจะถอยล่ะคะ" อลินดาสวนกลับ เสียงเรียบนิ่งแม้ในใจจะปั่นป่วน แม้ดวินทร์จะจ้องมองเธอด้วยสายตาแผดเผา แต่เธอก็ยังยืนกรานคำเดิม เธอจะไม่หนี ไม่ใช่ครั้งนี้แน่ปล่อยให้โลกตราหน้าว่าเธอเป็นพวกสิ้นหวัง น่าสมเพช เป็นคนโง่ที่สุดในสามโลกไปเลยเธอไม่สนหรอก ขอแค่—"เตรียมตัวไว้ให้ดี เพรา—"เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นเสียงขัดจังหวะดังแทรกคำพูดของเขา และแน่นอน... เขาหยิบมันขึ้นมาดู ในโลกของดวินทร์ โทรศัพท์ไม่

คงจะโกหกถ้าบอกว่าอลินดาไม่รู้สึกประหม่าเธอแค่ลุกมาหาน้ำกิน จากนั้นก็ลงเอยด้วยการทำมื้อค่ำเบาๆ ให้เพราะดวินทร์ดูเหนื่อยและหิว แล้วตอนนี้... ตอนนี้เธอมาอยู่ที่นี่ในห้องนอนของดวินทร์ห้องที่เธอไม่เคยย่างกรายเข้ามาเลยแม้แต่ครั้งเดียว"พระเจ้า ทำไมฉันถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้เนี่ย" เธอสบถในใจ แต่ไม่ว่าจะพยายามทำเป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน คืนนี้ก็คือคืนนั้น คืนที่เธอเฝ้ารอ คืนที่ในที่สุดเธอก็จะได้ใช้ร่วมกับดวินทร์... ไม่ใช่แค่ในฐานะผู้อยู่อาศัย แต่ในฐานะภรรยาของเขาคืนที่ควรจะเป็นของพวกเขามาตั้งแต่หนึ่งปีก่อน"อย่าทำอะไรโง่ๆ เชียวนะ อลินดา" เธอกระซิบกับตัวเอง "แค่ตามเขาให้ทัน เธอทำได้น่า" เธอกำผ้าชุดนอนไว้แน่น "นึกถึงนิยายโรแมนติกที่เคยอ่านเข้าไว้ เธอทำได้"ตอนแรกที่เข้ามาในห้องของดวินทร์ เธอสัมผัสได้ถึงแสงสลัวๆ และพื้นที่เรียบง่ายเงียบสงบ โทนสีเทาและขาวครอบคลุมทุกพื้นผิว ดูเป็นระเบียบและไร้ชีวิตชีวาเหมือนห้องสวีทในโรงแรมดวินทร์บอกให้เธอรอ... เขาขอตัวไปอาบน้ำก่อนตอนนี้มีเพียงเสียงนาฬิกาเดินคอยเป็นเพื่อน พร้อมกับเสียงน้ำไหลเบาๆ จากห้องน้ำ แต่เมื่อเสียงนั้นหยุดลงในที่สุด... หัวใจของเธอก

อลินดาหลงใหลภาพตรงหน้า ทันทีที่ลืมตาขึ้น... หลังจากเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น... เธอเลือกที่จะเก็บความทรงจำนั้นซุกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยในใจ มันเป็นสิ่งที่มีค่าเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ เป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในชีวิต ยิ่งสวยงามมากขึ้นไปอีกเมื่อได้มีโอกาสชื่นชมผู้ชายที่ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ตัวว่ารักเขาหมดหัวใจ"ฉันโชคดีจังเลยนะ" เธอกระซิบกับตัวเอง ปลายนิ้วเอื้อมออกไป ลอยอยู่เหนือขมับของดวินทร์ เกือบจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากเขาอยู่แล้ว แต่เธอก็หยุดชะงัก ไม่กล้าพอ การได้นอนเคียงข้างเขาตลอดทั้งคืนก็เกินกว่าที่เคยฝันไว้มากแล้ว และตอนนี้ การได้มองเขานอนหลับอย่างสงบก็ยิ่งทำให้ความปวดร้าวในอกลึกลงไปอีก... เป็นความรู้สึกสุขปนเศร้าที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว"ขอบคุณนะคะ... ที่ทำให้คำขอของฉันเป็นจริง" เธอกำมือแน่น พลางกระซิบแผ่วเบา "ขอโทษนะคะถ้าฉันเห็นแก่ตัวไปหน่อย"เธอขยับผ้าห่มคลุมตัวดวินทร์อย่างเบามือ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะนอนหลับอย่างอบอุ่นและสบายตัว จากนั้นก็ค่อยๆ ย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ... ระวังไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของเขา**ฟ้ายังไม่ทันสางดีตอนที่อลินดาเข้าไปง่