All Chapters of กว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน): Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันนั้น ห้องทำงานของดวินทร์อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของชาจัสมินและขนมปังปิ้งทาเนย แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างบานสูงหลังโต๊ะทำงาน อาบไล้ชายหนุ่มที่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ผู้หญิงซึ่งกำลังรินชาใส่ถ้วยอย่างระมัดระวังอลินดาดูสงบนิ่ง รอยยิ้มของเธอไม่ได้กว้างนัก แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ห้องนี้ดูอบอุ่นขึ้นกว่าปกติ"แค่นี้พอไหมคะ" เธอถามขณะวางถ้วยชาลงข้างจานของดวินทร์เขาพยักหน้าสั้นๆ "อืม""ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้ชงกาแฟให้ เมล็ดกาแฟที่คุณชอบน่าจะหมดแล้ว เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันจะออกไปซื้อมาให้ค่ะ"ดวินทร์พยักหน้ารับสั้นๆ อีกครั้งทั้งสองคนกินมื้อเช้ากันเงียบๆ มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเบาๆ แต่ถ้าถามว่าอลินดารู้สึกอย่างไร... มันอธิบายยาก เธอไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมดวินทร์ถึงอยากมากินข้าวที่นี่ แยกตัวออกมาจากคนอื่น แต่พอได้มาอยู่ในห้องที่เงียบสงบและมีแสงแดดสาดส่องร่วมกับเขา... มันกลับรู้สึกใกล้ชิดและอ่อนโยน จนเธอเผลอยิ้มออกมามากกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว"เป็นอะไรของคุณ" ในที่สุดดวินทร์ก็ทำลายความเงียบขึ้นมา"หมายความว่าไงคะ""คุณเอาแต่ยิ้ม" เขาวางถ้วยชาลง "มีเรื่องอะไรให้ดีใจนั

"ทำไมถึงขึ้นมาด้วยล่ะ" ดวินทร์ถาม ท่าทางแปลกใจกับพฤติกรรมของวนิสราอย่างเห็นได้ชัด ปกติหล่อนจะให้เขาแวะส่งที่อื่นก่อนเขาจะเข้าออฟฟิศแต่วันนี้หล่อนกลับทำตรงกันข้าม"ไม่ได้เหรอคะ" วนิสราตอบเสียงหวานหยดย้อย "คุณรังเกียจเหรอ"พูดตามตรง ดวินทร์ไม่เคยบ่นเรื่องที่หล่อนทำเลย เขาชินแล้วกับการที่วนิสราทำอะไรตามใจตัวเอง และอาการออเซาะแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่"ฉันแค่อยากเดินมาส่งว่าที่สามีที่ห้องทำงานนี่คะ" หล่อนเสริมพร้อมรอยยิ้มสดใส คล้องแขนแล้วเอนตัวเข้าหาเขาอย่างเป็นธรรมชาติ หล่อนไม่แคร์เลยว่ากำลังถูกจับตามอง พนักงานเริ่มทยอยกันมาทำงาน บางคนหันมาซุบซิบและลอบมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นแน่นอนอยู่แล้ว วนิสรา โดดเด่นจนมองข้ามไม่ได้หล่อนไม่ได้มีดีแค่สวย แต่ยังเป็นนางแบบคิวทองของแบรนด์ชั้นนำ แถมยังเคยเล่นหนังจอเงิน... แม้จะเป็นแค่บทสมทบก็ตาม หน้าตาของหล่อนคุ้นตาคนทั่วไป และมักเป็นจุดสนใจเสมอปกติวนิสราเกลียดการตกเป็นเป้าสายตาในที่สาธารณะแบบนี้ พาดหัวข่าวผิดๆ หรือรูปถ่ายหลุดๆ อาจส่งผลเสียต่อหล่อนได้ แต่คราวนี้หล่อนกลับยินดี หล่อนอยากให้คนเห็น อยากให้รู้ให้เข้าใจตรงกันว่าดวินทร์ คณาสิริเป็นขอ

"อืม... น่าจะพอแล้วล่ะ" อลินดามองถุงช้อปปิ้งเป็นครั้งสุดท้าย ทบทวนรายการของในใจ เธอได้กาแฟยี่ห้อที่ดวินทร์ชอบมาด้วยซ้ำ ถือว่าการออกมาซื้อของวันนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดีเธอขับรถเข้ามาจอดในทางวิ่ง แดดยามบ่ายอุ่นๆ อาบไล้ใบหน้าขณะเธอเปิดประตูรถและเอื้อมไปหยิบถุง เธอเดินตามทางเดินหินไปยังประตูหลังครัว แต่ก็ต้องเจอกับลีน่าที่รีบวิ่งออกมาช่วย"คุณผู้หญิงคะ ให้ดิฉันช่วยถือนะคะ" ลีน่าเสนอตัว พลางเอื้อมมือมาหยิบถุง"มันไม่หนักหรอกลีน่า" อลินดาตอบอย่างอ่อนโยน ยิ้มให้พร้อมกับยึดถุงไว้ไม่ปล่อยลีน่าทำหน้างอ ไม่เห็นด้วยอย่างชัดเจน "คุณผู้หญิงทำเองแบบนี้ตลอดเลยนะคะ แล้วจะมีพวกดิฉันไว้ทำไมล่ะคะถ้าไม่ให้ช่วย"อลินดาหัวเราะเบาๆ "เธอทำอะไรตั้งเยอะแยะแล้วนะลีน่า ของแค่นิดเดียวเอง ฉันเก็บเองได้"เธอรู้ว่าพวกคนรับใช้อาจจะไม่ได้รับอนุญาตให้ยอมรับเธอในฐานะนายหญิงของบ้านอย่างเต็มที่ แต่พวกเขาก็ปฏิบัติต่อเธอด้วยความเคารพเงียบๆ แค่นั้นก็ทำให้เธอไม่อยากทำให้พวกลำบากใจแล้ว... โดยเฉพาะการให้พวกเขามาช่วยเธอ ซึ่งคนอื่นในบ้านอาจจะมองว่าเป็นการข้ามหน้าข้ามตาเธอหยิบของสดและของแห้งออกจากถุงทีละชิ้น แล้วจัดเรียงเข้าต

"อืม... ทำไมมันนุ่มจัง" อลินดาพึมพำ น้ำเสียงแทบจะกลายเป็นกระซิบ เปลือกตาของเธอกะพริบเปิดขึ้นเมื่อแสงยามเช้าสาดส่องเข้ามา ช่วยให้สายตาค่อยๆ ปรับรับแสงเธอคลำหาของรอบตัวตามสัญชาตญาณ คาดหวังว่าจะเจอของที่คุ้นเคย... ตุ๊กตากระต่าย โทรศัพท์ที่มักจะวางไว้ใกล้ๆ เพื่อดูเวลาทันทีที่ตื่นแต่มีบางอย่างผิดปกติเดี๋ยวนะ..."นี่มัน... ไม่ใช่ห้องฉันนี่" เธอระบายลมหายใจ กะพริบตาถี่ๆ ด้วยความสับสน นี่เธอฝันไปหรือเปล่า ประสาทสัมผัสของเธอพยายามทำความเข้าใจกับทุกสิ่งอย่างลุกลี้ลุกลน... ทั้งสัมผัสของผ้าห่ม ความนุ่มของที่นอน และ... กลิ่นผู้ชายจางๆ ที่ชัดเจนเสียจนแยกไม่ออกคุ้นเคย อบอุ่น สะอาดดวินทร์ คณาสิริความตื่นตระหนกแล่นพล่านไปทั่วอก เธอมาทำอะไรที่นี่ แล้วที่สำคัญกว่านั้น... เขาอยู่ไหน"ตื่นแล้วเหรอ"เสียงของเขาทำเอาเธอสะดุ้งวาบไปถึงกระดูกสันหลังอลินดาหันขวับไปตามเสียง เขานั่งอยู่ตรงนั้น... นั่งสบายๆ อยู่บนโซฟาห่างจากเตียงไปเพียงไม่กี่ฟุต ดวินทร์ถอดแว่นตาและวางแท็บเล็ตทำงานลง ก่อนจะลุกขึ้นและเดินตรงมาหาเธอเธอไม่ขยับเขยื้อน ความคิดยังคงตามไม่ทัน ยังพยายามประมวลผลเรื่องที่ตื่นมาบนเตียงที่ไม่

"ฉันเป็นคนเลวร้ายจริงๆ" อลินดากระซิบ น้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงอื้ออึงเบาๆ ในคาเฟ่ เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับลลิตาลลิตาวางมือลงบนไหล่ของอลินดาอย่างอ่อนโยน ทั้งสองนั่งอยู่ที่มุมเงียบๆ ในคาเฟ่ใจกลางเมือง ปกติแล้วอลินดาไม่เคยโทรหาลลิตาแบบกะทันหัน... เธอมักจะวางแผนล่วงหน้า และบอกให้รู้ก่อนเสมอ แต่วันนี้ตอนที่ลลิตารับสาย เธอกลับได้ยินเพียงเสียงร้องไห้ของอลินดา และความตื่นตระหนกก็ก่อตัวขึ้นในใจทันทีตั้งแต่เจอกัน อลินดายังไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำ ใบหน้าของเธอซีดเผือด พวงแก้มมีสีแดงระเรื่อนิดๆ และดวงตาที่บวมเป่งก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอคงใช้เวลาร้องไห้มาหลายชั่วโมง"เกิดอะไรขึ้นเหรอ" ในที่สุดลลิตาก็ถามขึ้น พยายามรักษาน้ำเสียงให้อ่อนโยน เธอไม่อยากเซ้าซี้ แต่เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติร้ายแรง ลึกๆ แล้วลลิตารู้สึกไม่สบายใจมาตลอดที่อลินดาเข้าไปพัวพันกับครอบครัวนั้น เธออธิบายไม่ถูก... มันเป็นแค่ลางสังหรณ์ และตอนนี้ พอมาเห็นอลินดาในสภาพนี้ เธอก็ชักจะกลัวแล้วว่าสัญชาตญาณของเธอจะถูกต้องมาตลอดอลินดาพูดน้อยมาก แต่ความหม่นหมองในดวงตาและไหล่ที่ห่อลู่ลงก็บอกอะไรได้มากพอแล้ว ลล