All Chapters of กว่าจะรู้ว่ารัก (อดีตสามีขอทวงคืน): Chapter 1 - Chapter 10

30 Chapters

บทที่ 1

"ผมจะแต่งงานใหม่" ดวินทร์พูด "และจะไม่พูดซ้ำ แล้วก็ไม่ได้มาขออนุญาตคุณด้วย"เขากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เป็นการจบมื้อเช้าที่เขายังไม่ทันได้แตะด้วยซ้ำอลินดายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารหินอ่อนสีขาวทรงยาว มือที่จับตะหลิวเริ่มสั่น แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย เธอหลุบตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้คำพูดของดวินทร์ซึมลึกเข้ามา แม้มันจะเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินเธอจากข้างในอย่างเงียบเชียบก็ตาม"กับวนิสราเหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วเบาแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบดวินทร์ไม่ได้มองหน้าเธอ เขาเพียงสูดหายใจสั้นๆ ก่อนตอบอย่างเย็นชา "ใช่ จะเป็นใครไปได้อีก"ดวินทร์ คณาสิริ สามีของเธอไม่เคยรักเธอเลย หัวใจเขามอบให้วนิสราไปหมดแล้ว อันที่จริงการแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่อุปสรรคขวางทางรักของเขาเท่านั้น แต่อลินดาจะทำยังไงได้ ในเมื่อผู้ใหญ่ที่จัดการแต่งงานครั้งนี้มีพระคุณกับเธอเหลือเกินเอมิกา คณาสิริ คุณย่าของดวินทร์อลินดาเองก็ไม่ได้ต้องการการแต่งงานครั้งนี้ สิ่งเดียวที่เธออยากได้คืองานศพดีๆ ให้แม่ ส่วนเรื่องหลังจากนั้นเธอถือว่าเป็นโชคชะตา เธอยอมรับสภาพแม้ยิ่งเสียใจกับการจากไปของแม่ แต่เอมิกากลับไม่ยอมให้เรื่องจบแค่นั้น เธอส
Read more

บทที่ 2

"แกเสียสติไปแล้วหรือไง" เกศสินี คณาสิริ หรือที่รู้จักกันในชื่อเกศตวาดเสียงแหลม เสียงแหลมปรี๊ดของเธอทำลายความเงียบในสวนหลังบ้าน นิ้วที่ตัดแต่งเล็บมาอย่างดีจิกกระชากไหล่อลินดาแรงจนร่างบางเซถลา บัวรดน้ำพลาสติกน้ำหนักเบาที่เธอใช้รดน้ำกุหลาบขาวหลุดมือร่วงแตกกระจายเมื่อกระแทกกับแผ่นหินปูพื้นขอบคมอลินดาไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอแค่หลับตาปี๋เพราะเจ็บที่ถูกจิกไหล่ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอสบตาแม่สามีด้วยสายตาสงบนิ่ง สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อย ชุดกระโปรงใส่อยู่บ้านสีฟ้าอ่อนปลิวไสวเบาๆ ตามสายลมฤดูใบไม้ผลิ ยิ่งทำให้เธอดูบอบบางน่าทะนุถนอม ทว่าแววตากลับแน่วแน่ไม่หวั่นไหว"กล้าขอเรื่องหน้าไม่อายแบบนี้ได้ยังไง" เกศด่าต่อด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ดวงตาลุกวาว "แกรู้ดีอยู่เต็มอกว่าลูกชายฉันกำลังจะแต่งงานกับวนิสราไม่ใช่เหรอ รู้อยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังเสนอหน้ามาเรียกร้องความสนใจจากดวินทร์อีกนะ"อลินดายิ้มบางๆ กำลังจะอ้าปากพูด แต่เกศก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด เห็นได้ชัดว่าไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆ"สภาพแกตอนนี้เหมือนขอทานขาดความรักที่น่าสมเพชไม่มีผิด"อลินดาส่งยิ้มบางๆ ปนเศร้าให้แม่สามีอีกค
Read more

บทที่ 3

คงจะโกหกถ้าบอกว่าอลินดาไม่เจ็บปวด และคงจะเสแสร้งเกินไปถ้าบอกว่าเธอไม่เศร้าหรือผิดหวังเลย แต่... เธอจะทำอะไรเพื่อหยุดยั้งเรื่องพวกนี้ได้บ้างล่ะ แม้แต่คนที่เธอเคยคิดว่าจะพึ่งพาได้กลับกลายเป็นคนแรกที่ทำให้เธอใจสลายอลินดาไม่ได้ตาบอด เธอเห็นชัดเจนว่าดวินทร์ไม่คิดจะปิดบังความสัมพันธ์กับชู้รักเลยสักนิด ทว่าต่อหน้าคุณย่า เขากลับสวมบทบาทสามีที่แสนดีและเอาใจใส่ได้อย่างแนบเนียน"พระเจ้าคะ" เธอกระซิบ หลับตาแน่นขณะที่ความมืดมิดของค่ำคืนโรยตัวโอบล้อม พรุ่งนี้เป็นอีกวันที่เธอต้องเผชิญหน้า "โปรดเมตตาลูกด้วยเถิด ขอความกรุณาแค่สักนิด ได้โปรด... ประทานพรข้อนี้ให้ลูกด้วยเถอะค่ะ"ตอนที่อลินดาบอกความต้องการของเธอไป เธอไม่คิดเลยว่าดวินทร์จะตกลงนั่นคือเหตุผลที่เธอทิ้งโอกาสนี้ไปไม่ได้ โอกาสที่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิตลูกอลินดาอยากมีลูก อยากมีเพื่อนคู่คิดในวันข้างหน้า ใครสักคนที่เธอจะรักได้อย่างไม่มีเงื่อนไข ใครสักคนที่จะเรียกเธอว่า "แม่" แม้นั่นจะเป็นคำที่อบอุ่นที่สุดเพียงคำเดียวที่เธอจะได้ยินในชีวิตก็ตามและเธอก็รู้ดีว่า... นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเธอเธอไม่เหลือใครในโลกนี้อีกแล้ว เธอจะไม่เรียกร
Read more

บทที่ 4

"นี่เธอ... เสียสติไปแล้วหรือไง"อลินดาเข้าใจดีว่าทำไมเพื่อนสนิทถึงมีท่าทีแบบนั้น ใบหน้าของลลิตานิ่งอึ้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ อลินดาเล่าทุกอย่างให้ฟังจนหมด แม้จะไม่มีน้ำตาสักหยด แต่ลลิตาก็รู้ว่าความเจ็บปวดและผิดหวังนั้นลึกซึ้งแค่ไหน ความเจ็บปวดไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยน้ำตาเสมอไปบางครั้งบาดแผลก็ลึกเกินกว่าจะมีเรี่ยวแรงร้องไห้ออกมา"เธอจะว่ายังไงก็ได้นะ" อลินดาตอบพร้อมยิ้มบางๆ "แต่ฉันคิดว่านี่คือโอกาสเดียวที่ชีวิตมอบให้ฉัน""เธอยังมีฉันนะอลินดา เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้" ลลิตาสวนกลับอย่างหงุดหงิด "ฉันบอกเธอตั้งหลายครั้งแล้วว่าครอบครัวคณาสิริไม่ใช่ที่สำหรับคนอย่างเธอ เธอใจดี... แล้วก็อ่อนโยนเกินกว่าจะต้องไปดิ้นรนเอาตัวรอดท่ามกลางคนพวกนั้น"อลินดาจ้องมองถ้วยชาที่ตอนนี้เย็นชืดไปแล้ว สองมือยังคงประคองถ้วยไว้ ราวกับหวังว่าไออุ่นที่หลงเหลืออยู่จะช่วยปลอบประโลมพายุที่โหมกระหน่ำในใจได้"ฉันรู้" เธอกระซิบเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ไม่อยากเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้นหรอก"รอยยิ้มขมขื่นผุดขึ้นบนริมฝีปาก เป็นรอยยิ้มที่มอบให้ตัวเอง ให้กับชีวิตที่เหมือนถูกคลื่น
Read more

บทที่ 5

"ฉันว่าเนกไทเส้นนี้เข้ากับคุณที่สุดนะคะ"อลินดาเลือกเนกไทเส้นหนึ่งจากคอลเล็กชันที่มีอยู่มากมายของดวินทร์ เธอรู้ดีว่าเขาแค่ทนให้เธออยู่ใกล้ๆ แต่เธอก็ปัดความอับอายทิ้งไป สิ่งที่เธอวางแผนไว้ต้องได้ผล... อย่างน้อยก็จนกว่าข้อตกลงจะสิ้นสุดลงถึงยังไงพวกเขาก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว สู้ทำเป็นว่ากำลังอยู่ในความฝันเสียยังดีกว่า แฟนตาซีโรแมนติกที่สามีสุดที่รักมีตัวตนอยู่เพื่อเธอเพียงคนเดียว และเมื่อความฝันจบลง เธอก็จะกลับไปสู่โลกความจริง เป็นผู้หญิงที่มีชะตาต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอลินดาสวมบทบาทอย่างสงบเสงี่ยมสง่างาม ไม่เคยเรียกร้องอะไรตอบแทน ตราบใดที่ดวินทร์ไม่ผลักไส เธอถือว่านั่นคือการยอมรับ... แม้จะฝืนใจก็ตาม แต่ทุกการกระทำ ทุกคำพูดของเธอ กลับทิ้งร่องรอยที่ดวินทร์ไม่อาจเพิกเฉยได้อีกต่อไปเขาเลิกคิ้ว "ผมแต่งตัวเองได้น่า""ทราบค่ะ" อลินดายิ้มบางๆ "แต่วันนี้ให้ฉันเลือกชุดให้คุณนะคะ"เธอวางชุดสูทกับเนกไทที่เข้าชุดกันไว้บนโซฟา"อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ" ดวินทร์พึมพำโดยไม่มองหน้าเธอ "งี่เง่าสิ้นดี... เอาเวลามาทิ้งกับเรื่องไร้สาระแบบนี้"อลินดาหันไปมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่เจ็บปวด ไม่โกรธเคือ
Read more

บทที่ 6

เสียงหัวเราะและเสียงแก้วไวน์กระทบกันเบาๆ ดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ของสถานทูตญี่ปุ่นขณะที่ทั้งสองก้าวเข้าไป โคมระย้าคริสตัลที่ห้อยจากเพดานสูงทอแสงนวลตาไปทั่วบริเวณ ขณะที่วงดนตรีคลาสสิกบรรเลงเพลงท่วงทำนองไพเราะอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องดวินทร์ในชุดสูทอาร์มานีสีดำสั่งตัดไร้ที่ติดึงดูดสายตาทุกคนทันทีที่ปรากฏตัว เพื่อนร่วมงานและบุคคลสำคัญหลายคนเดินเข้ามาทักทายและจับมือกับเขาอย่างอบอุ่น"คุณคณาสิริ! ประหลาดใจจริงๆ ที่ได้พบคุณที่นี่" เอกดนัย หนึ่งในคนรู้จักทางธุรกิจร้องทัก พร้อมกับตบไหล่ดวินทร์เบาๆ อย่างเป็นกันเอง"คุณเอกดนัย" ดวินทร์พยักหน้ารับ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้มบางๆตั้งแต่ก้าวลงจากรถ อลินดาก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ต่างออกไป อาจเป็นเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาออกงานทางการกับดวินทร์ คงจะโกหกถ้าบอกว่าเธอไม่ประหม่า ยิ่งตอนนี้ที่มีคนเข้ามาทักทายเขามากมายแม้จะยืนอยู่ข้างเขา ท่ามกลางบทสนทนาทางธุรกิจและเสียงหัวเราะตามมารยาท แต่อลินดากลับรู้สึกเหมือนเป็นคนนอก ทุกคำที่ผู้ชายเหล่านั้นคุยกันเต็มไปด้วยศัพท์เศรษฐกิจและเรื่องการควบรวมกิจการที่เธอแทบไม่เข้าใจ สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือกำกระเป๋าถ
Read more

บทที่ 7

ไม่นานทั้งคู่ก็มายืนอยู่ตรงหน้าชายสูงวัยท่าทางภูมิฐานในชุดแต่งกายแบบทางการของญี่ปุ่นดั้งเดิม เขากล่าวทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้าง"คุณคณาสิริ ยินดีต้อนรับครับ" ชายคนนั้นเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "และนี่คงจะเป็นภรรยาของคุณใช่ไหมครับ""เป็นเกียรติที่ได้พบครับ ท่านทูตซึกิมูระ" ดวินทร์ตอบพลางจับมือ "ใช่ครับ นี่อลินดา ภรรยาของผม"อลินดาโค้งคำนับอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยด้วยภาษาญี่ปุ่นสำเนียงไร้ที่ติ "สวัสดีตอนเย็นค่ะ ท่านทูตซึกิมูระ ขอแสดงความยินดีและขอบคุณสำหรับการต้อนรับที่ยอดเยี่ยมนี้ด้วยนะคะ"ท่านทูตกะพริบตาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างชื่นชม "คุณพูดภาษาญี่ปุ่นคล่องมากเลยครับ คุณนายคณาสิริ"ดวินทร์หันไปมองอลินดา นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ"คุณพูดภาษาญี่ปุ่นได้เหรอ" เขาถามเสียงเบา"ฉันเรียนตอนอยู่มหาวิทยาลัยน่ะค่ะ" เธอตอบเสียงเบา ยังคงส่งยิ้มสุภาพให้ท่านทูต "และฉันก็ชอบวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาตลอด"ซึกิมูระชวนคุยต่อเป็นภาษาญี่ปุ่น เห็นได้ชัดว่าพอใจกับความคล่องแคล่วและสง่างามของอลินดา ดวินทร์ยืนเงียบอยู่ข้างๆ คอยฟังและจับจ้องเธอ ดูเหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เขามองเห็นเธออย่างแท้จริงเ
Read more

บทที่ 8

"ดูท่าจะสนุกเชียวนะ"น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงความเชือดเฉือนอลินดาหันขวับด้วยความตกใจ "ดวินทร์—นี่คือ—""จริงหรือเปล่าล่ะ ภรรยาของผม" เขาพูดแทรก น้ำเสียงเย็นชาและทิ่มแทงผู้ชายที่ยืนอยู่ด้วยดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ... ผมเข้ามาขัดจังหวะหรือเปล่าครับ"ดวินทร์ปรายตามองเขาสั้นๆ "แล้วคุณคือ...?""อลงกรณ์ครับ" เขายื่นมือให้ "เจ้าของแม็กกรุ๊ป แล้ว... ผมคงจำไม่ผิดใช่ไหม คุณคือคุณดวินทร์ คณาสิริ"ดวินทร์ยิ้มบางๆ แล้วจับมือกับอลงกรณ์ "ใช่ครับ" ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "ผมอยากคุยด้วยมากกว่านี้นะ แต่เกรงว่าคงต้องไว้ทีหลัง ผมขอเวลาส่วนตัวกับภรรยาหน่อย"เขาจับแขนอลินดาโดยไม่พูดอะไรอีก ไม่ได้รุนแรงแต่แน่นหนา แล้วพาเธอเดินออกมาโดยไม่สนใจสายตาสอดรู้สอดเห็นที่มองตาม มือของเขาอุ่น แต่ก็จับแน่นจนเธอขัดขืนไม่ได้"ดวินทร์" อลินดาหอบเบาๆ พยายามเดินตามให้ทันเขาไม่ตอบ เอาแต่เร่งฝีเท้า ท่าทีของเขาทำให้อลินดาไม่กล้าถามอะไรต่อ เธอไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้เขาเป็นแบบนี้จนกระทั่ง..."ดวินทร์คะ"น้ำเสียงอ่อนหวานแต่หนักแน่นดังแทรกฝูงชนมา ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันผู้หญิงในชุดราตรีสีแดงเลือดห
Read more

บทที่ 9

"ฉันไม่น่าหวังอะไรมากไปเลย" อลินดาพึมพำกับตัวเองขณะก้าวเข้ามาในคฤหาสน์คณาสิริฝีเท้าของเธอเลื่อนลอยไร้จุดหมายขณะเดินผ่านโถงทางเข้าใหญ่ของบ้านสามี ชุดราตรีสีทองอ่อนที่เคยทำให้ดวินทร์ตะลึง ตอนนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแค่ภาระที่กดทับบนบ่า"ขอให้ทุกคนหลับกันหมดแล้วเถอะ" เธอภาวนาในใจขณะเปิดประตูบ้านอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงขอบคุณสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับแต่โชคชะตาก็เล่นตลกเสมอ"ในที่สุดก็กลับบ้านสักทีนะ" น้ำเสียงเย็นเยียบดังมาจากห้องนั่งเล่นอลินดาหันไปมองช้าๆกานต์สินี คณาสิริ แม่สามีของเธอยืนวางมาดสง่าพร้อมแก้วไวน์ในมือ สายตาคมกริบ รอยยิ้มเยือกเย็นยิ่งกว่า"คนเดียวเหรอ" กานต์สินีเลิกคิ้ว "ดวินทร์ไม่ได้กลับมาด้วยหรือไง"อลินดาหลุบตาลง เลือกที่จะนิ่งเงียบแทนการอธิบาย"อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด" กานต์สินีแค่นหัวเราะเยาะ เธอเดินเข้ามาหาช้าๆ อย่างจงใจ ทุกก้าวเดินเต็มไปด้วยท่าทีเหยียดหยาม "วนิสราไปงานนั้นด้วยใช่ไหมล่ะ"อลินดายังคงไม่พูดอะไร"ถ้าแกยังพอมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างนะ อลินดา แกคงไม่กลับมาเหยียบบ้านหลังนี้หรอก แต่ก็นะ แกคงจะชินกับการเกาะคนอื่นกินไปแล้ว"มือของ
Read more

บทที่ 10

อลินดาหันไปอย่างใจเย็น "อรุณสวัสดิ์ กวินตรา"ศุภิสราเดินตามเข้ามา เสียงหัวเราะของเธอดังและจงใจเกินจริง "อรุณสวัสดิ์ แม่บ้านผู้ทรงเกียรติของพวกเรา หล่อนนี่ก็ไม่เบาเลยนะ ลุกมาทำอาหารแต่เช้า พยายามจะเอาใจดวินทร์ล่ะสิ"อลินดาไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่วางจานไข่ต้มกับขนมปังปิ้งลงก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า "นี่ไม่ได้เกี่ยวกับการเอาใจใครหรอกค่ะ มันเป็นวิธีแสดงความเคารพต่อครอบครัวที่ฉันอาศัยอยู่ด้วยต่างหาก"กวินตราแค่นเสียง "หลงตัวเองชะมัด มาเสิร์ฟอาหารเช้าทำเหมือนเป็นภรรยาจริงๆ ทั้งที่อีกเดี๋ยว—""พอได้แล้ว กวินตรา" เสียงเข้มงวดดังมาจากหน้าประตู กานต์สินี คณาสิริก้าวเข้ามา ท่าทางสง่าผ่าเผยในชุดกิโมโนผ้าไหมเช่นเคย "ปล่อยให้หล่อนสนุกกับบทบาทนี้ไปเถอะตราบที่ยังทำได้"อลินดาค้อมศีรษะอย่างสุภาพ "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแม่"กานต์สินีนั่งลงที่หัวโต๊ะ หยิบถ้วยกาแฟที่วางเตรียมไว้ขึ้นมา "อรุณสวัสดิ์เหรอ ฉันไม่แน่ใจนะ การเห็นแกอยู่ในครัว... ทำให้ฉันกินอะไรไม่ค่อยลง"ศุภิสราแสยะยิ้ม "จริงด้วยค่ะแม่ หนูเกรงว่าจะเบื่ออาหารไปเลย"อลินดายืนหลังตรง สายตาสงบนิ่ง แต่เบื้องหลังความนิ่งสงบนั้นคือความอดทนอันเงียบงัน...
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status