All Chapters of LOVE ME PLEASE ได้โปรดรักฉัน: Chapter 11 - Chapter 20

"มาแล้วค่าาา" เสียงมา แต่ตัวยังไม่ถึง"มาแล้วๆๆ!! แฮ่กๆๆ" ร่างบางนั่งลงพร้อมกับกองหนังสือขนาดมหึมา พลางหอบหายใจไปด้วยความเหนื่อย"หัดออกกำลังกายซะบ้างนะ...""หื้อ??" คิ้วสวยเลิกขึ้นอย่างสงสัย ติวหนังสือเกี่ยวอะไรกับการออกกำลังกายเหรอ"ดูสภาพ วิ่งเข้าห้องไปเอาหนังสือแค่นั้น..." นิ้วเรียวชี้ให้ร่างบางมองเงาสะท้อนภาพตัวเองในกระจก ที่มีเหงื่อท่วมตัว"...กลับมานั่งลิ้นห้อย เหมือนหมาหอบแดด" พายุกระตุกยิ้มที่เห็นเธอทำหน้าไม่พอใจ หลังจากที่เขาพูดจบ"พี่พายุ! ชิ! ฝากไว้ก่อนเถอะ" แสงเหนืองอแงเล็กน้อย เนื่องจากเธอทำอะไรเขาไม่ได้"หึ! พูดแบบนี้กี่ครั้งละ เคยเอาคืนไปบ้างยัง?" คิ้วหนากระตุกขึ้นอย่างท้าทาย เพราะคิดว่ายังไงเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้"ฮึ้ม! อยากให้เอาคืนใช่มะ? ด๊ายย!~" หน็อย~ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังท้าทาย ยั่วยุ หรือดูถูกเธอกันแน่ แต่คนอย่างแสงเหนือไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ!พรึ่บ! ร่างบางโน้มตัวไปข้างหน้าหวังจะคว้ามือหนาขึ้นมาเพื่อจะกัดสั่งสอน แต่ติดโต๊ะกระจกที่กั้นระหว่างทั้งสองคนไว้ เพราะมือเขายังอยู่ห่างเกินที่เธอจะเอื้อมถึงได้ ทำให้เธอกะระยะพลาด ทั้งตัวทั้งของแสงเหนือคะมำไปข้างหน้าโดยไม่ทั

ตอนที่13 ขอโทษ"ถ้าใกล้ถึงแล้ว คุณเรียกฉันด้วยนะคะ" แสงเหนือบอกกับคนที่ขับรถอยู่ในขณะที่ยังหลับตา"......." เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ จึงลืมตาขึ้น แต่กลับพบว่าบริเวรด้านนอกที่รถขับผ่านมีแต่ป่าและต้นไม้ใหญ่ เป็นที่ที่เธอไม่คุ้นเคยเลยสักนิด"นะ นี่จะพาฉันไปไหน" แสงเหนือเห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยถามเสียงสั่น"หึ! ตื่นแล้วเหรอ" เสียงนุ่มนวลก่อนหน้า บัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นเสียงเย็นยะเยือก"แกเป็นใคร จะพาฉันไปไหน!" ร่างบางถามอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบที่ต้องการ"ฉันก็จะทำให้เธอไม่ต้องทรมานอยู่บนโลกนี้ไง! มันเจ็บปวดใช่ไหม กับการโดนทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว""แต่ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะช่วยปลดปล่อยเธอเอง~"ผู้ชายคนนี่เป็นใคร ทำไมถึงรู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกยังไง"จอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้จอดรถไง!!!""หุบปาก!! จะรีบไปไหนล่ะ อีกเดี๋ยวก็ถึงที่ที่ทำให้เธอไปสบายแล้ว" นะ นี้เธอจะต้องตายจริงเหรอ ไม่นะ เธอจะตายไม่ได้แสงเหนือล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบจับวัตถุสี่เหลี่ยมคล้ายพาวเวอร์แบงค์ออกมา ก่อนจะนำไปจี้ที่คอของคนขับรถเปรี๊ยะๆๆ!!"อ๊ากกกก!!" เอี๊ยดด โครม! กระแสไฟฟ้าถูกช็อตเข้าที่ลำคอของชายคนนั้น ทำให้การบังคั

KH university"เฮ้ย แสงเหนือ! ทำไมสภาพแกเป็นอย่างงี้เนี่ย!" ร่างบางของแสงเหนือเดินมาที่โต๊ะด้วยท่าทางอิดโรย ก่อนจะนั่งลงก็ถูกโลกันตร์ทักขึ้น"ทำไม สภาพกูมันทำแมะ!" แสงเหนือหันไปถามโลกันตร์"ยังจะถามอีก ก่อนออกจากบ้านมึงไม่ดูกระจกบ้างรึไงห้ะ!""ก็แล้วสภาพกูมันทำไมเล่า!" เมื่อเช้าเธอรีบมากเพราะกลัวว่าจะมาสอบไม่ทัน เลยไม่ได้ตรวจดูความเรียบร้อยก่อนออกจากห้อง เรียกได้ว่าหน้าก็ไม่ได้แต่ง นับว่านี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอออกมาข้างนอกโดยไม่ได้แต่งหน้า"อ่ะ! มึงเอาไปดู" คริสตัลที่นั่งอยู่ข้างน้ำหนาวก็ยื่นกระจกให้เพื่อนส่อง"เหี้ย!!! นี่มึงเป็นใครวะ!?" แสงเหนือถึงกับร้องอุทานด้วยความตกใจที่เห็นภาพสะท้อนในกระจก ถึงว่า ตั้งแต่เดินเข้ามาในมหาลัยมีแต่คนมองมาที่เธอแปลกๆ"ก็มึงนั่นแหละค่ะ! ถามจริงเหอะมึงไปทำอะไรมาวะ""ทำไมสภาพมึงถึงได้แย่ขนาดนี้ หน้าโทรม ขอบตาดำคล้ำ ไหนจะปากบวมเจ่อนั้นอีก" คริสตัลถามอย่างสงสัย แต่ที่ถามก็เพราะเป็นห่วง เผื่อเพื่อนมีปัญหาเธออาจจะได้ช่วยได้"เอ่ออ ไม่มีอะไรหรอก ก็กูไม่ได้แต่งหน้าไง! สภาพก็เลยเป็นอย่างที่พวกมึงเห็น" แสงเหนือรู้สึกกระอักกระอวนไม่รู้ว่าจะตอบเพื่อนอย่างไรดี เพ

ตอนที่17 สั่นไปทั้งตัวคอนโดตอนนี้ทั้งสองก็ได้กลับมาที่คอนโดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะกลับแสงเหนือก็ได้บอกร่างสูงว่าให้แวะซื้ออาหารกลับมาทานที่ห้องด้วย โดยให้เหตุผลว่าข้างนอกอากาศมันร้อน อยากกลับมากินที่ห้องมากกว่าแต่ทว่าเมื่อกลับถึงห้องเธอกลับไม่ได้สนใจอาหารที่ซื้อมาเลยสักนิด เอาแต่นั่งมองกำไลข้อมือด้วยความสงสัย พลางนึกถึงคำพูดปริศนาของหญิงชราผู้นั้นที่ได้พูดกับเธอไว้หลายอย่างก่อนจะจากไป"ทำไมยังไม่กินข้าว" เสียงทุ้มของพายุดังขึ้น ทำให้ร่างบางได้สติกลับมา จึงหันไปมองก็เห็นว่าพายุยืนกอดอกพิงประตูอยู่ด้านหลัง ความจริงเขายืนมองเธออยู่ตรงนี้มาตั้งนานแล้ว หากแต่เธอไม่ได้สังเกตเลย เพราะมัวมองแต่กำไล"พี่พายุ เอ่อออ ฉันรอพี่มากินพร้อมกันอ่ะ" เธอตั้งใจว่าจะรอเขามากินพร้อมกันนั่นแหละ แต่รอนานแล้วเขาก็ยังไม่ออกมาจากห้องสักที"เหรอ...ไม่ใช่มัวเหม่ออยู่รึไง?""ป่าวสักหน่อย...ฉันรอพี่จริงๆ นะ" แสงเหนือรีบแก้ต่าง"อืม งั้นเธอก็กินไปเถอะ ไม่ต้องรอฉัน" ร่างสูงพูดแค่นั้นก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้อง"เดี๋ยวสิ! แล้วพี่จะไปไหน? ทำไมไม่อยู่กินด้วยกันก่อน" เธอเรียกเขาไว้ก่อนที่จะปิดประตู"...ฉันจะไปอา

"ไม่ต้องกลัว แค่รุนแรงไม่ถึงกับซาดิสม์" มันก็ไม่ได้ทำให้ลดความกลัวลงเลย เพราะไม่รู้ว่าความรุนแรงของเขามันคือระดับไหน"หึ! ฉันพูดเล่น" พายุยกยิ้ม เมื่อเห็นร่างบางหน้าเหวอหนักขึ้นกว่าเดิมเข้าไปอีก...ความจริงเขาก็แค่อยากแกล้งยัยเด็กขี้ยั่วบ้างเท่านั่นแหละ แต่เมื่อทำแล้วเซ็กส์รุนแรงไหม นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง มันขึ้นอยู่กับจุดสูงสุดของอารมณ์...เมื่อเห็นว่าร่างบางไม่มีท่าทีขัดขืนแล้ว? เขาจึงถือโอกาสก้มลงไปจัดการร่างเปลือยเปล่าโดยทันที"อื้มม! อ้า~" ปากหยักดูดกินความหอมหวานในโพลงปากบาง โดยพยายามทำให้อ่อนโยนมากที่สุด แต่ก็มีบ้างที่บางครั้งฟันคมได้ขบลงที่ริมฝีปาก หากแต่ว่ามันไม่ได้สร้างความเจ็บมากนัก"อ๊ะ! อ๊าส์...พี่พายุ~" เสียงหวานครางกระเส่าเมื่อร่างสูงไล่ริมฝีปากลงมาไซซ์คอเรียว ทุกที่ที่ปากหยักผ่าน ไม่ลืมที่จะทิ้งร่องรอยสีแดงไว้ ก่อนจะลงมาที่หน้าอกอวบ"แสงเหนือ...ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว" พายุเลื่อนขึ้นไปพรมจูบปากบางอีกครั้ง ก่อนจะผลักขึ้นมาบอกแสงเหนือเสียงสั่น"ทนอะไรไม่ไหวคะ...?" มือบางยกขึ้นลูบใบหน้าคมอย่างหลงใหล พลางเอ่ยถาม"...ทนที่จะไม่รุนแรงกับเธอไม่ไหว!" พายุหลับตาลงพร้อมกับหายใจแรง แล้วเอ