Lahat ng Kabanata ng Senin Kumar Fişin Değil: Kabanata 1 - Kabanata 10

Daha gelen yolcu salonundan çıkmamıştım ki Julian beni art arda aramaya başladı.Telefonu açar açmaz öyle bir bağırdı ki kulak zarım patlayacak sandım:"Chloe! Sen aklını mı kaçırdın?! Sohbet grubuna öyle bir mesaj yazıp bir de kendi üzerine bahis oynamak ne demek?! Kimi küçük düşürdüğünün farkında mısın sen?!"Olduğum yerde durup soğuk bir kahkaha attım. "Kimi küçük düşürmüşüm? Beni önce sen bir kumar fişi gibi ortaya sürmedin mi?""Bunu aile için yaptım!" diye sözümü kesti. Kendini sonuna kadar haklı görüyor, sesindeki kibri ve küçümsemeyi gizleme gereği bile duymuyordu. "Üç yıl sevgiliydik, sen de Avrupa'da bir yıl boyunca hiçbir halt etmeden oturdun. Ben bir kez olsun şikâyet ettim mi? Don Valenti bu gece poker masasındaydı. Seni ona vermeseydim gelecek dönemin silah anlaşmasını nasıl garantileyecektim? Artık gerçekleri gör! Baban öleli üç yıl oldu. Hâlâ benim korumama ihtiyaç duyan o şımarık mafya prensesi olduğunu mu sanıyorsun?!""Yani yıllar önceki fotoğrafımı sırf beni küçük d

Davet günü öğleden sonra şifreli sohbet grubunda ortalık bir anda karıştı. Julian, özel yaptırılmış, normalden çok daha geniş demir bir sandalyenin fotoğrafını paylaştı. Altına da aşağılayıcı bir not ekledi: 'Rossi Hanım için özel yaptırıldı. Oturunca mobilyalarımızın ayaklarını kırmasın diye.'Camilla da hemen ardından domuz kafası şeklinde devasa bir pastanın fotoğrafını paylaştı: 'Bu gecenin tatlısı! Umarım Chloe'ciğimiz bayılır.'Ekrana bakarken dudaklarımda soğuk, alaycı bir gülümseme belirdi."Beyinsiz şerefsizler!" Sienna, öfkeden titreyerek makyaj fırçasını masaya sertçe vurdu. "Chloe, bu gece hepsi seni görebilmek için önünde diz çökecek!"En iyi saç ve makyaj uzmanlarından oluşan ekip beni hazırlamak için tam üç saat uğraştı. Keskin kuyruklu, dumanlı göz makyajı gözlerimi daha çekik gösteriyordu. Yüksek yırtmaçlı, simsiyah kadife gece elbisesi vücudumu kusursuzca sarıyor, incecik belimi ve uzun, biçimli bacaklarımı ortaya çıkarıyordu. Belirgin omuz hatlarım ve porselen gibi p

"N... Ne dedin sen?!" Julian yıldırım çarpmış gibi donakaldı.Salona ölüm sessizliği çöktü. Bir an sonra kalabalıktan şaşkın sesler ve alaycı kahkahalar yükseldi."Yok artık! Bu kızı kesin birileri tutmuş!""Hey, güzelim! O sana ne kadar ödediyse ben iki katını veririm! Kimi taklit ettiğinin farkında mısın? O kız bu gecenin ödülü! Şakayı bırak!""Aynen! Dark webde paylaşılan fotoğraftaki kız doksan kiloluk bir balinaydı! İkinci adam, rezil olmamak için en pahalı eskortlardan birini mi tuttun?!""Aynen! Onun yerine başka birini getirip bizi kandırmaya mı çalışıyorsunuz? Güzel kadın görmedik mi biz hiç?"Telaşa kapılan birkaç mafya fedaisi, şifreli grupta paylaşılan eski fotoğrafları göstererek telefonlarını sallıyor, bir yandan da bağırıp çağırıyordu. Sahtekârlığımı ortaya çıkarmak için hışımla üzerime yürüdüler. Yüzümü yakından inceleyip estetik müdahale ya da sahtecilik izi ararlarken en öndeki silahlı adamın gözleri birden faltaşı gibi açıldı. Nefesi kesilmişti."Durun... Sol gözünün

"On beş, on dört, on üç..."Kalabalık şaşkınlıkla bağırıp geri sayarken Lucian beni tek koluyla hiç zorlanmadan tutuyordu. Yüzüm göğsüne sımsıkı yaslanmıştı. Kalbinin düzenli atışları kulaklarımda yankılanıyordu.Julian beni onun kollarından çekip almak için delirmiş gibi üzerimize atıldı. "Onu bana geri ver!"Lucian ona bakma zahmetine bile girmedi. Hafifçe dönüp geniş sırtıyla Julian'ın önünü kesti. Beni öyle sıkı koruyordu ki Julian bana dokunamıyordu bile."Bırak onu! O üç yıldır benim kadınım!" diye haykırdı Julian. Gözleri öfkeden kan çanağına dönmüştü."Üç yıl birlikte olduğun kadını bir bahiste teminat olarak mı kullandın?" Lucian'ın sesi alçaldı. Sözleri bıçak gibi keskin ve soğuktu. "Üç yıl, Julian. Senin gözünde bu üç yılın değeri bu kadar mıydı?"Bu sözler Julian'a balyoz gibi indi. Yüzü bembeyaz kesildi. Ağzı açık, olduğu yerde kalakaldı. Tek kelime bile edemiyordu."Üç, iki, bir! Süre doldu!" diye bağırdı korumalardan biri.Tam on beş saniye. Ne eksik ne fazla.Lucian ben

"Chloe! Beni bekle!"Lastiklerin tiz çığlığı, aramızdaki o sıcak anı bozdu. Julian, spor arabasının anahtarlarını avucunda sıkarak kulüpten koşarak çıktı. Kan ter içindeydi. Üstü başı dağılmıştı; gözlerinde yalvaran, çaresiz bir ifade vardı."Chloe! Lütfen bana bir şans ver! Bırak seni eve bırakayım! Konuşup halledebiliriz—"Ben daha ağzımı açamadan Lucian yana doğru bir adım attı. Uzun boyu ve geniş omuzlarıyla arabanın kapısının önüne aşılmaz bir dağ gibi dikildi.Çelik gibi soğuk bakışlarla Julian'ı süzdü."Gerek yok. Bu geceden itibaren Rossi ailesinin asıl patronu o. Sana gelince..."Lucian bir an durdu, ardından dudaklarında soğuk bir gülümsemeyle son darbeyi indirdi."Senin gibi acınası bir pislik, onun yanında durmaya bile layık değil.""Chloe! Lütfen telefonu aç! Hata ettim, yemin ederim!"Telefonumun tiz sesi bütün sabah susmak bilmedi.Gece yarısından beri New York'un yeraltı dünyası tek bir dedikoduyla çalkalanıyordu: "Patronun sağ kolu, üç yıldır birlikte olduğu süpermodel