Senin Kumar Fişin Değil

CLAIRE

Gumigewang-gewang ang katawan ko na parang inflatable tube man (yung sumasayaw na may hangin sa labas ng tindahan) habang naglalakad sa kalye ng Ermita papunta sa inuupahan kong apartment.

Pagkarating sa gate ay tinulak ko ito pero nauna ang ulo ko kaya ito nakipag headbutt sa riles ng bakal. “Aray!” pumikit ako.

Pagkapsok, ay dumiretso agad ang mga paa ko sa hagdanan sa dulo ng gusali. Nakaakyat na ako sa gitna ng hagdanan nang maalala na may elevator pala sa baba.

Bumaba ako at pumasok sa elevator. Pagsara ng elevator, naalala ko na nasa first floor pala ang inuupahan kong kwarto.

‘Ano ba ‘to?’ bulong ko sa sarili. Parang naging muscle memory ko na ang pag-akyat ng hagdan at pagsakay ng elevator. Pinindot ko ang button para makaalis sa loob.

Ginawa ko na ang lahat ng balanse sa mundo para hindi matumba. Ang isang kamay ko ay nakakapit sa dingding habang tinutunton kung nasaan ang kwarto.

Pagdating ko sa kwarto,

“Sh*t ang susi.” Gumana ang ininom kong memory plus gold kaninang umaga.

Naiwan ko pala ito sa loob.

Lumagapak ang laptop bag ko at napaupo ako sa sahig. Ang masakit ko namang likod ay naka sandal sa pintuan. Sinipa-sipa ko ang aking paa na parang bata. Habang ang ulo ko ay nakalagay sa kamay ko.

‘POT*NGINAAAAA!’ sigaw ko sa sarili. ‘GUSTO KO NANG MAG RESIGN SA TRABAHO!’

Inangat ko ang tingin at nahagilap ng mala-agila kong mga mata ang duplicate ng susi sa apartment ko na nasa pot ng halaman. Agad akong napatayo at kinuha ito mula sa pot. ‘“Aray!” Sumakit na naman ang balikat ko kung saan naka sling ang bag sa biglaang pagtayo.

Pinasok ko ang susi sa butas gamit ang aking natitirang lakas. Sa wakas, makakapagpahinga na rin.

Binuksan ko ang ilaw at naaninag ang maliit pero comfortable kong bahay. ‘Hay, kailan kaya ako maka pundar ng malaking sariling bahay?’

Nilapag ko sa lamesa malapit sa p***o ang aking bag at mga bitbit. Higang higa na talaga ako pero kailangan ko pang maligo. Sa huli, nagbihis na lang ako at ‘di naligo.

Pero bago pa ako pwedeng matulog ay kailangan ko munang mag check ng mga messages at emails. Baka may emergency na naman ang boss ko at kailangan niyang isugod sa ospital. Sa puntong ito, baka ako pa nga ang masugod.

Nakahiga ako ngayon sa kama habang naka patong ang laptop sa tiyan ko. Titiklop na talaga ang mata ko sa bigat pero napakurap ako nang mag ring ang mga notifications ng email ko. Ang. Daming. Emails.

Hindi ko muna inisa-isa ang mga ito. Naisipan pa ng utak ko na mag-rant sa kaibigan ko na si Max. Kapangalan siya ng boss ko by the way.

Recipient: Max Villaluna

Subject: ANG BOSS KOMG PSYCHOPATH GRRRR!!!

Dear Max,

Gusto kong malaman mo na ang boss ko ay may ubo sa utak. Isa siyang naglalakad na p*tanginang naka-suit.

Tumigil ako sa pagta-type at binasa ang naisulat kong masterpiece.

Ang ganda, in fairness. Nagpatuloy ako.

May sinisante siyang consultant dahil mabilis itong nag-agree sa kanya. At inutusan akong maghanap ng bagong cardiologist dahil ang doktor niya ngayon ay nagsabing bawas-bawasan niya ang pag-inom ng kape.

Alam mo ba kung ilang tasang kape ang tinitimpla ko sa kanya araw-araw? WALO! Nangangalandakan nga akong mag fit ng schedule niya sa isang araw at mag book ng mga flights tapos dumagdag pa ang pagtimpla ko ng kape? Hello? Hindi man lang niya ako naisipan na bigyan ng bonus sa pag-OOT?

Inayos ko ang unan sa ulo.

Hay, my kind of therapy. Healing my inner adulthood. Charot.

Kung mabasa niya ‘to? Sure ako na masesesante ako agad-agad.

Hindi pa ako na kontento at nagdagdag pa ng paragraph.

Hindi lang pala ubo sa utak ang meron siya. Baka pneumonia na sa utak. STAGE 10. Alam mo kanina, 4 times kong ni re-scheduqle ang appointmenr niya sa dentist? Pero di ko din naman siya masisisi dahil LOADED talaga ang sched ng p*tangina. At alam mo ang mas masaklap? Matalino siya eh, so alam niya na ang mga kab*bohang pinanggagagawa niya. Akala niya siguro may rights na siya mang-api ng kapwa tao dahil matalino at mayaman siya?

Tapos tumalab na naman ang memory plus gold at naalala ko ang suggestion ko kanina na hindi niya sinunod!

Naku talaga ‘pag tumawag yun sa akin para i-solve ang mga problema na hindi ma-handle ng executive team niya, AKO TLAGA ANG MAG CALCULAATE SAB FINANCIAL LOST NG KANYANG KAYABANGAN AT I SESEND KO ZA KANYA ANG INVOICE! At pag nagka ulcer ako sa kanya ko icha-charge ang medical bills ko!

Period! Slay! Gaslight, Gatekeep, Girlboss. Sent.

Sinara ko ng malakas ang laptop dahil sa masakit ang ulo ko. Naparami ata ang red horse na nainom kanina. Hay, buti nalang at napalabas ko na ang sama ng aking loob.

Nag ring ang cellphone ko.

“Sino na naman ‘to?”

Tinarayan ko ang cellphone nang makita ang pangalang ‘Maxwell Rockefeller’ sa screen. Ang CEO ng Rockefeller Industries.

Sinagot ko ito at nilapit sa tenga.

“Maria Issabella speaking.”

“Are you drunk Miss Lopez?”

Nawala ang antok sa katawan ko.