เข้าสู่ระบบ"Chloe! Beni bekle!"Lastiklerin tiz çığlığı, aramızdaki o sıcak anı bozdu. Julian, spor arabasının anahtarlarını avucunda sıkarak kulüpten koşarak çıktı. Kan ter içindeydi. Üstü başı dağılmıştı; gözlerinde yalvaran, çaresiz bir ifade vardı."Chloe! Lütfen bana bir şans ver! Bırak seni eve bırakayım! Konuşup halledebiliriz—"Ben daha ağzımı açamadan Lucian yana doğru bir adım attı. Uzun boyu ve geniş omuzlarıyla arabanın kapısının önüne aşılmaz bir dağ gibi dikildi.Çelik gibi soğuk bakışlarla Julian'ı süzdü."Gerek yok. Bu geceden itibaren Rossi ailesinin asıl patronu o. Sana gelince..."Lucian bir an durdu, ardından dudaklarında soğuk bir gülümsemeyle son darbeyi indirdi."Senin gibi acınası bir pislik, onun yanında durmaya bile layık değil.""Chloe! Lütfen telefonu aç! Hata ettim, yemin ederim!"Telefonumun tiz sesi bütün sabah susmak bilmedi.Gece yarısından beri New York'un yeraltı dünyası tek bir dedikoduyla çalkalanıyordu: "Patronun sağ kolu, üç yıldır birlikte olduğu süpermodel
"H-Hayır... Bunlar gerçek değil! Sahte! Bu belgeleri sen uydurdun!" Julian'ın belgeleri tutan elleri zangır zangır titriyor, gözleri yuvalarından fırlayacak gibi oluyordu."Yaşlı Don'un imzaladığı, Uluslararası Noterlik ve Beş Aile'nin mühürleriyle onaylanmış resmî bir ek belge." Lucian'ın buz gibi sesi, sessiz VIP odasında yankılandı. "Yaşlı Don senin ne kadar açgözlü ve işe yaramaz olduğunu çoktan anlamıştı. Rossi ailesinin tüm mal varlığı, silah deposu ve şirketlerin kontrolünü sağlayan hisseler Chloe'ye kalıyor. Bunları ele geçirmeye kalkışan herkesin unvanı elinden alınacak ve aileden kovulacak!"Odadaki herkes şaşkınlıktan donakaldı."Vay be... Demek başından beri asıl patron Chloe'ymiş!""Yaşlı Don, özel işlerini ve silahlarını Valenti ailesine emanet etmiş... Meğer Chloe'nin reşit olmasını bekliyormuş!""Yani Julian, mirasçının emrinde çalışan biriyken kendini aileden biri gibi mi gösteriyormuş?! Patron falan değilmiş; şimdi her şeyini kaybetti!"Giderek yükselen fısıltılar Jul
"On beş, on dört, on üç..."Kalabalık şaşkınlıkla bağırıp geri sayarken Lucian beni tek koluyla hiç zorlanmadan tutuyordu. Yüzüm göğsüne sımsıkı yaslanmıştı. Kalbinin düzenli atışları kulaklarımda yankılanıyordu.Julian beni onun kollarından çekip almak için delirmiş gibi üzerimize atıldı. "Onu bana geri ver!"Lucian ona bakma zahmetine bile girmedi. Hafifçe dönüp geniş sırtıyla Julian'ın önünü kesti. Beni öyle sıkı koruyordu ki Julian bana dokunamıyordu bile."Bırak onu! O üç yıldır benim kadınım!" diye haykırdı Julian. Gözleri öfkeden kan çanağına dönmüştü."Üç yıl birlikte olduğun kadını bir bahiste teminat olarak mı kullandın?" Lucian'ın sesi alçaldı. Sözleri bıçak gibi keskin ve soğuktu. "Üç yıl, Julian. Senin gözünde bu üç yılın değeri bu kadar mıydı?"Bu sözler Julian'a balyoz gibi indi. Yüzü bembeyaz kesildi. Ağzı açık, olduğu yerde kalakaldı. Tek kelime bile edemiyordu."Üç, iki, bir! Süre doldu!" diye bağırdı korumalardan biri.Tam on beş saniye. Ne eksik ne fazla.Lucian ben
Lucian'ın çelik gibi sert göğsüne çarptım. Sedir ağacını andıran ferah kokusu bir anda burnuma doldu."Vazgeçmek istemediğine emin misin?" Lucian belimi biraz daha sıkı kavradı. Kulağımın dibinde konuşurken tok sesi kısık ve hafif boğuktu. "Bir sözün yeter, bahsi iptal ederiz.""Şaka mı yapıyorsun, Don?" Başımı hafifçe geriye yatırdım. Kırmızı dudaklarım çenesine usulca değdi. "Ben verdiğim sözü tutarım. Gösteri daha yeni başlıyor."Salondaki herkes nefesini tutmuştu.Lucian'ın gözlerinde bir anlık arzu parıltısı belirdi. Masadan gümüş bir çatal alıp bol çikolatalı pastadan bir parça kesti ve ağzıma uzattı.Hiç duraksamadan dudaklarımı aralayıp pastadan bir lokma aldım. Dilimin ucu hafifçe parmak uçlarına değdi. Lucian'ın bedeni bir anda kaskatı kesildi. Gözleri daha da koyulaştı.Gümüş çatalı elinden aldım, pastadan küçük bir parça daha kesip dudaklarına uzattım. "Şimdi sıra sende, Don."Lucian gözlerini gözlerimden ayırmadan hafifçe eğildi ve çataldaki pastayı ağzına aldı. Koyu renk
"N... Ne dedin sen?!" Julian yıldırım çarpmış gibi donakaldı.Salona ölüm sessizliği çöktü. Bir an sonra kalabalıktan şaşkın sesler ve alaycı kahkahalar yükseldi."Yok artık! Bu kızı kesin birileri tutmuş!""Hey, güzelim! O sana ne kadar ödediyse ben iki katını veririm! Kimi taklit ettiğinin farkında mısın? O kız bu gecenin ödülü! Şakayı bırak!""Aynen! Dark webde paylaşılan fotoğraftaki kız doksan kiloluk bir balinaydı! İkinci adam, rezil olmamak için en pahalı eskortlardan birini mi tuttun?!""Aynen! Onun yerine başka birini getirip bizi kandırmaya mı çalışıyorsunuz? Güzel kadın görmedik mi biz hiç?"Telaşa kapılan birkaç mafya fedaisi, şifreli grupta paylaşılan eski fotoğrafları göstererek telefonlarını sallıyor, bir yandan da bağırıp çağırıyordu. Sahtekârlığımı ortaya çıkarmak için hışımla üzerime yürüdüler. Yüzümü yakından inceleyip estetik müdahale ya da sahtecilik izi ararlarken en öndeki silahlı adamın gözleri birden faltaşı gibi açıldı. Nefesi kesilmişti."Durun... Sol gözünün
İçeri girmeden hemen önce durup yanımdaki adama fısıldadım: "Önce ben girsem sakıncası var mı, Don? Yüzlerinin alacağı hâli görmeyi çok isterim.""Önden buyurun," dedi Lucian, ipek gibi yumuşak bir sesle. Adamlarına ağır kapıları açmalarını işaret etti ve son derece doğal bir nezaketle geri çekildi.Ona anlamlı, kendinden emin bir gülümseme attım. Ardından başım dik, gösterişli adımlarla ana salona girdim.Kapılar ardına kadar açılır açılmaz kahkahalar, birbirine çarpan kadehlerin sesi ve alaycı bağırışlar bir anda kesildi. Salondaki onlarca kişi, birazdan yaşanacak rezaleti görmeyi umarak gözlerini kapıya dikti.Kapının yakınında duran iki mafya babası, dudaklarının arasında pahalı purolarıyla oldukları yerde donakaldı."Vay anasını..." diye mırıldandı biri. Elindeki viski bardağını neredeyse düşürüyordu. Şaşkınlıktan gözleri yerinden fırlayacak gibiydi."Bu afet nereden çıktı böyle? Yoksa bir mafya prensesi yolunu mu şaşırdı?" Diğer adam sandalyesini öyle hızlı geriye itti ki sandaly







