Bölüm 3

Lucian'ın özel mesajına bakarken parmak uçlarım hafifçe titredi.

Daha cevap bile veremeden telefonum yeniden şiddetle titremeye başladı.

Bilinmeyen, şifreli bir numaradan arama geliyordu.

Telefonu açar açmaz Julian'ın alaycı ve düşmanca sesi hoparlörden yükseldi.

"Chloe, Lucian tek bir mesaj gönderdi diye senden gerçekten hoşlandığını mı sanıyorsun? Rüyanda görürsün!"

Soğuk bir kahkaha attım. Gelen yolcu salonundan çıkıp lüks otomobilimin kapısını açtım. "Julian Vance, ben seni engellemedim mi? Sırf beni arayıp saçmalamak için mi bu kadar uğraştın?"

"Sana iyilik yapıyorum!" Sesi sertti, konuşurken beni açıkça küçümsüyordu. "Beni engelledin diye bir şey değişecek mi sanıyorsun? Lucian sadece kibarlık etti. Sen kendini en tepedeki adama gerçekten layık mı görüyorsun? Avrupa'da bir yıl boyunca tıkınmaktan beynin mi çürüdü?!"

Onun utanmadan ettiği hakaretleri dinlerken son üç yılda yaşadıklarım kötü bir film gibi gözlerimin önünden geçti.

Sırf birlikte gün doğumunu izlemek istediğimi söyledim diye bir çete toplantısının ardından bütün gece araba sürüp yanıma gelmişti.

Tatlıya düşkün olduğum için İtalyan bir şeften el yapımı çikolata yapmayı öğrenmeye tam on beş gününü ayırmıştı.

Babam hayattayken maddi desteğini benden hiç esirgememişti. Ama kötü niyetli insanları nasıl tanıyacağımı bana hiç öğretmemişti.

Babam öldükten sonra bana prenses gibi davranan tek kişi Julian kalmıştı.

Ben de buna kanmıştım.

Bu yüzden ona körü körüne destek vermiş, güçlenmesine ve sadık adamların hepsinin yerine kendi adamlarını getirmesine izin vermiştim. Bunu aşk sanıyordum.

Ama bir yıl önce, ben Avrupa'ya giden uçağa bindikten hemen sonra Julian, en kilolu olduğum dönemden kalma bir fotoğrafımı tesadüfen bulmuştu.

Camilla da oradaydı. O kadın küçümseyerek, "Balina gibi kadınlardan hoşlandığını bilmiyordum," demişti. Julian'ın yüzü bir anda değişmişti. O zamanlar bana hakaret edildiği için sinirlendiğini sanmıştım. Şimdiyse anlıyordum: Camilla'nın o sözleri, Julian'ın zavallı ve kırılgan egosunu yerle bir etmişti.

O günden sonra bana soğuk davranmaya başlamıştı. Bu geceyse zirveye çıkmak için bu bahsi fırsat bilmiş, beni kendi elleriyle uçurumdan aşağı itmişti.

"Söyleyeceklerin bitti mi?" Sesim buz gibiydi, en ufak bir duygu bile belli etmiyordum.

"Ağırına mı gitti? Ama gerçek bu!" diye bağırdı Julian, kendini hiç tutmadan. "Senin o iğrenç numaralarını çoktan çözmüştüm, şişko! O zamanlar biraz olsun işime yaramasaydın yüzüne baksam kusardım!"

Artık maskesi tamamen düşmüştü.

Telefonu sımsıkı kavradım. Dudaklarımın bir köşesinde alaycı bir gülümseme belirdi.

Onun için döktüğüm bütün gözyaşları, ona bağladığım bütün umutlar o anda buz kesmişti.

"Madem benden bu kadar nefret ediyorsun..." Deri koltuğa yaslandım. Havadan sudan konuşur gibi rahat bir sesle devam ettim: "Umarım yarın gece de böyle gülebilirsin."

"Gülmek mi? Tabii ki güleceğim!" Julian iyice küstahlaşmış, sözlerine açık açık tehditler karışmaya başlamıştı. "Yarın gece Camilla'yla bütün gece kol kola dolaşacağım. Sen de büyük beden, askısız elbiseni giyip gel! Don'la dip dibe içki içersin, sonra da seni prenses gibi kucağında taşır! Senin gibi şişko bir domuzun Camilla'nın ve bütün New York mafyasının önünde bu rezilliğe nasıl dayanacağını görmek için sabırsızlanıyorum!"

Telefonu kapatıp ekranı kaydırdım. Profil fotoğrafı simsiyah olan hesaptan gelen özel mesajı yeniden açtım.

Parmaklarım klavyenin üzerinde hızla hareket ederken Lucian'a cevap yazdım:

'İlginiz için teşekkür ederim, Don Valenti. Yarın geceki davete tam vaktinde katılacağım.'

Cevabı neredeyse anında geldi. Yalnızca tek bir cümle yazmıştı:

Lucian Valenti: 'Güzel. Yarın gece seni bizzat karşılayacağım.'

Ekranı kilitleyip telefonu bir kenara bıraktım. New York'un gökdelenleri arasında yanıp sönen neon ışıklara bakarken gözlerimdeki soğukluk iyice derinleşti.

"Demek Camilla'yı koluna takıp gelecekmiş?"

"Julian, yarın gece sandığından çok daha eğlenceli geçecek." diye düşündüm.