ซุนเจี้ยนเจี้ยนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาคู่งามฉ่ำรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้างดงามดูซูบซีดและไร้สีเลือด นางกำหีบไม้เปล่าในมือแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยราวกับกิ่งหลิวโอนเอียงยามต้องลมพายุ โดยมีลู่เซียนตัวน้อยนั่งกอดขานางอยู่ข้างๆ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและตื่นกลัว“เกิดอะไรขึ้น?ข้าได้ยินบ่าวข้างนอกบอกว่าเจ้าไม่ยอมออกจากห้องนี้ นี่ไม่ใช่เวลานอนของเซียนเอ๋อร์หรือ?”ซางอันอวี๋ถามเสียงเรียบ พยายามรักษาท่าทีเย็นชา แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับบรรยากาศซุนเจี้ยนเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านโหนกแก้มลงมาอย่างประจวบเหมาะ นางรีบใช้แขนเสื้อเช็ดออกอย่างลนลาน ทำทีเป็นพยายามเข้มแข็ง “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านพี่ ข้าแค่... แค่ตรวจนับสินเดิมของข้าเท่านั้น”“สินเดิม?” ซางอันอวี๋ขมวดคิ้ว สายตามองไปยังสมุดบัญชีและหีบไม้ที่ว่างเปล่าลู่เซียนได้ที รีบสูดน้ำมูกเสียงดัง ฟืด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักว่า “ท่านพ่อ ท่านอย่าว่าท่านแม่เลยนะขอรับ! ท่านแม่ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ ท่านแม่แค่เสียใจ... สินเดิมที่ท่านตาและท่านยายทิ้งไว้ให้ก่อนตาย หายไปตั้งมากมาย ตั๋วเงินก็ไม่เหลือ เ
Last Updated : 2026-11-05 Read more