ท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

“ฮูหยินเจ้าขา อย่ามัวแต่ยืนสงสัยสิ่งใดเลยเจ้าค่ะ คนตระกูลเล่อมาขอยืมเสบียงอีกแล้วเจ้าค่ะ คราที่แล้วมาขอไปก็ยังมิคืนเลยเจ้าค่ะ!!” นางกลับมายังเหตุการณ์ตรงหน้าอีกครา ก่อนจะหันไปมองเห็นคนสอง สามคนพร้อมเกวียน2เล่ม แล้วได้แต่ตบอก“ตระกูลเล่องั้นหรือ?” นางจำได้ว่าตระกูลเล่อคือตระกูลของบ้านสตรีที่คนลือว่าเป็นเมียน้อยของสามีนาง!! และเหตุการณ์นี้หากจำไม่ผิด ตัวละครที่นางมาอาศัยอยู่นี้จะไม่ยินยอมให้ยืมเสบียงอีก เพราะใกล้หนาวเต็มที นางกลัวคนในจวนจะอด สุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า…นางโดนคนพวกนั้นด่าว่าใจดำอำมหิต เรื่องถึงหูสามีที่อยู่ในค่ายทหารเขาถึงกลับมาจัดการนางด้วยตนเอง โดยการให้นางคุกเข่าขอโทษคนสกุลเล่อกลางลมหนาว!!“เช่นนั้น…ก็ให้พวกเขาไปเถอะ!!” นางหันไปตอบสาวใช้เบาๆ แต่สาวใช้คนสนิทที่แฝงตัวอยู่ข้างกายนางมาหลายปีกลับเบิกตากว้าง เพราะหากเป็นเช่นนี้มันคือการผิดแผน!! “ซางซวน เจ้าเองก็รู้จักมักจีกับคุณหนูเล่อที่เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของสามีข้ามิใช่หรือ? เรื่องแค่นี้ต้องให้ข้าบอกเจ้าด้วยหรือไง ว่าต้องทำสิ่งใดหน่ะ!!” นางเดินไปยืนอยู่ข้างหน้าคนบ้านเล่อ ก่อนจะยิ้มรับด้วยท่าทีเป็นมิตร“มาขอยืมเสบียงใช่หรือ

ทันทีที่นางพูดจบ คนทั้งสามต่างพาคนในครอบครัวที่มีท่าทีหิวโซวิ่งมาพร้อมตะกร้าใส่ของอย่างพร้อมเพียง คนในจวนแม่ทัพต่างไม่มีใครคาดคิดว่านางจะทำเช่นนี้“ฮะ ฮูหยิน เอ่อ ทำเช่นนี้…” สาวใช้ที่เป็นหนอนบ่อนใส้อยู่ข้างกายนางมาหลายปีรีบเข้ามาเอ่ยเตือนด้วยท่าทางระแวดระวัง คนสกุลเล่อต่างมีหน้าตาอิหลักอิเหลื่อ“หืมม ไม่เหมาะสมงั้นหรือ แต่ว่า…คนพวกนี้ต่างก็เดือดร้อน ท่านพี่…” นางเดินกลับไปหาซางอันอวี๋ด้วยแววตาใสซื่อ“ท่านมิได้บอกข้าหรือ? ว่าคนลำบากก็ต้องช่วย คนสกุลเล่อห่างจากจวนแม่ทัพเกือบๆ5ลี้ เรายังช่วยเหลือเขาได้ แล้วคนบ้านใกล้เรือนเคียงเล่าเจ้าคะ” นางใช้นิ้วมือดึงแขนเสื้อของสามีอย่างออดอ้อน แม่ทัพหนุ่มที่ไม่คาดคิดว่า นอกจากภรรยาจะไม่อาละวาดให้เขาขายหน้าแล้ว ยังใจบุญช่วยเหลือคนยากไร้อย่างใจกว้างอีก“ฮูหยิน…” เขาเอ่ยเสียงเรียบ นางจึงรีบปล่อยมือออก“ข้าเข้าใจแล้ว หลายปีมานี้ท่านไม่ชอบให้ข้าโดนตัว อีกอย่าง ท่านเคยต่อว่า…ว่าข้าใจแคบ วันนี้ข้าลองเปิดตา เปิดอกให้กว้างขึ้น ท่านก็ยังมองข้าไม่ดีอยู่อีก เช่นนั้นคงผิดที่เป็นตัวข้ากระมัง” ท่าทางแสนเสียใจทำแม่ทัพที่เคยหมางเมินนางวางสีหน้าไม่ถูก คนข้างจวนที่ถูก

“ฮูหยินใจร้ายเกินไปแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราทำงานให้สกุลซางมานับสิบปี ท่านจะมาตัดท่อน้ำเลี้ยงแล้วส่งคนกลับไปอดอยากที่เรือนสกุลเล่อได้อย่างไร!” แม่บ้านหลิวตะโกนโวยวาย นางเป็นคนของสกุลเล่อที่ถูกฝากฝังมา หากถูกขับไล่กลับไป มีหวังได้อดตายจริงๆ แน่!!“อยู่ไม่ได้... ก็ใส่นมไปขายเอาน้ำสิ!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนตบโต๊ะเสียงดังฉาด “ฉินหนิง! ยึดกุญแจห้องคลัง และนำตัวบ่าวที่มีรายชื่อยักยอกออกไปรอรับเงินชดเชยแล้วส่งตัวกลับสกุลเล่อทันที!” แม่บ้านหลิวเห็นท่าไม่ดี นางกัดฟันกรอด สะบัดหน้าวิ่งหนีออกจากเรือนหลัก มุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานปีกซ้ายของ ซางอันอวี๋ ทันที!“ท่านแม่ทัพเจ้าคะ! ช่วยพวกบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”แม่บ้านหลิวทุ่มกายลงแทบเท้าซางอันอวี๋ที่กำลังนั่งตรวจราชการอยู่อย่างกะทันหัน เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั่วเรือน “ฮูหยิน... ฮูหยินคุ้มคลั่งไปแล้วเจ้าค่ะ! นางไล่บ่าวเก่าแก่ ออกไปจนหมด แถมยังจะส่งบ่าวสกุลเล่อกลับไปอดตายที่เรือนเดิม นางใจดำเหี้ยมโหด ไม่เห็นแก่หน้าท่านแม่ทัพเลยสักนิด!”ซางอันอวี๋ขมวดคิ้วแน่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยและความหงุดหงิดเดิมที่มีต่อภรรยาอยู่แล้ว เมื่อได้ยินว่านางสร้างความวุ่นวายจนเรือนแทบ

ซางอันอวี๋ถึงกับตะลึงงัน! เบิกตาโพลงมองภรรยาอย่างไม่อยากเชื่อหู!สตรีตรงหน้าที่เคยร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนขอความรักจากเขาอย่างบ้าคลั่ง นกน้อยที่เคยเกาะแขนเสื้อเขาไม่ยอมห่าง... บัดนี้กลับเอ่ยคำว่า “ยินดีหย่าเงียบๆ” ออกมาจากปากด้วยท่าทีสงบนิ่งไร้ความอาลัยอาวรณ์ได้อย่างไรกัน?! ความรู้สึกเคียดแค้นและสะใจที่ควรจะมี กลับกลายเป็นความตื่นตระหนกและวูบโหว่งในอกอย่างประหลาด!“เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร!” ฮูหยินใหญ่ดุซุนเจี้ยนเจี้ยนเบาๆ แต่สายตากลับฉายแววเห็นใจ “ไม่มีการหย่าทั้งนั้น! เจ้าเป็นแม่ของลู่เซียน และเป็นฮูหยินแต่งเข้าอย่างถูกต้องของจวนนี้!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนยังคงอยากพูดหลายสิ่ง แต่คนเป็นสามีกลับลุกขึ้นยืนจนนางต้องรอดูท่าที“เรื่องนี้…ข้าจะถือว่าเห็นแก่ท่านแม่ หากเจ้าทำตัวไม่รู้ความอีก ก็เตรียมตัวหย่าขาดจากข้าได้เลย!!”หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียดผ่านพ้นไป ซางอันอวี๋สะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมความสับสน “ช่างหัวเขาเถอะ ว่าแต่เจี้ยนเจี้ยนทั้งวันมานี้ ลู่เซียนเอาแต่บ่นว่าอยากมาหาเจ้า แม่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบเด็กนัก แต่อย่างไร เขาก็เป็นสายเลือดของเจ้า ให้ความอบอุ่นเขาบ้างจะเป็นไรไป ใช่หรือไม่?” ได้ยินแม่สา

แสงแดดยามบ่ายทอดตัวผ่านยอดไม้ลงมายังเรือนหลักของจวนแม่ทัพ ทว่าบรรยากาศภายในกลับเงียบสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บรรดาบ่าวไพร่ที่เคยเดินขวั่กไขว่ คอยสอดส่องและส่งข่าวให้แก่เรือนอื่น บัดนี้ถูก ซุนเจี้ยนเจี้ยน สั่งขับไล่และปลดออกไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือไว้เพียงบ่าวรับใช้เก่าแก่ของแม่สามีและเด็กรับใช้ที่ไว้ใจได้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นลู่เซียน หรือเหยียนคังในร่างเด็กห้าขวบ ยืนกอดอกมองบรรยากาศอันโล่งโปร่งภายในเรือนพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“ทำได้ดีมากขอรับท่านแม่ สลัดพวกสายสืบออกไปได้ เรือนเราก็สะอาดขึ้นเยอะ จะทำอะไรหลังจากนี้ก็ไม่ต้องระวังหน้าพะวงหลัง”ซุนเจี้ยนเจี้ยนไม่ตอบ แต่นางกำลังนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าโต๊ะไม้แกะสลัก บนโต๊ะมีสมุดบัญชีสินเดิมของร่างนี้กางหรา พร้อมกับหีบไม้หลายใบที่ถูกเปิดออก ด้านในมีเพียงเครื่องประดับทองคำไม่กี่ชิ้น ผ้าแพรเนื้อดีเพียงไม่กี่พับ และตั๋วเงินจำนวนหนึ่งซึ่งน้อยกว่ารายการในสมุดบัญชีอย่างน่าใจหาย!“หนอย... พวกยัยจิ้งจอกเล่อนั่น!” ซุนเจี้ยนเจี้ยนตบโต๊ะดัง ปัง! จนชาเย็นชืดในแก้วกระฉอก “สินเดิมของข้า! สินเดิมที่พ่อแม่ของร่างนี้หามาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย หายไปเกือบครึ่ง!