All Chapters of บ่วงเสน่หา พ่อสามี: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11: ความลับบนโต๊ะทำงานและรสชาติของความปรารถนาทันทีที่การประชุมออนไลน์สิ้นสุดลง หน้าจอแล็ปท็อปถูกพับปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของท่านประธานใหญ่ ธนินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงสุดอีกครั้ง ทว่าใต้โต๊ะทำงานนั้น ร่างบอบบางของพิมพ์ลดายังคงคุกเข่าอยู่ หญิงสาวใช้หลังมือเช็ดคราบความคาวปร่าที่มุมปาก ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู หอบหายใจรวยรินจากการทำหน้าที่เลขาฯ ส่วนตัวอย่างสุดความสามารถ"ขึ้นมานี่ พิมพ์"เสียงทุ้มเอ่ยสั่งเจือความแหบพร่า ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้รักแร้แล้วช้อนร่างอรชรให้ลุกขึ้นยืน พิมพ์ลดาเซเล็กน้อย ขาของเธออ่อนแรงจากการคุกเข่าและเกร็งตัวลุ้นระทึกมาเป็นเวลานาน ธนินทร์ไม่รอช้า เขาใช้ท่อนแขนแกร่งกวาดแฟ้มเอกสารและอุปกรณ์เครื่องเขียนบนโต๊ะกระจกตัวใหญ่ให้ร่นไปกองรวมกันอยู่มุมหนึ่งจนเกิดเสียงดังสวบสาบ เคลียร์พื้นที่ตรงหน้าให้ว่างเปล่า"ขึ้นไปนอนบนโต๊ะ"หญิงสาวเบิกตากว้าง มองพื้นผิวโต๊ะกระจกที่เย็นเยียบสลับกับใบหน้าคร้ามคมของผู้เป็นนาย "คะ? แต่คุณธนินทร์... พิมพ์ว่าเราพักก่อน...""ฉันบอกให้ขึ้นไปนอน... แล้วถอดกางเกงในออกซ

ตอนที่ 13: ความปรารถนาใต้เงาจันทร์และพันธนาการแสนหวานท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้มสนิทเมื่อรถสปอร์ตยุโรปคันหรูแล่นผ่านรั้วอัลลอยด์เข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์หลังใหญ่ ธนินทร์ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะหันไปมองคนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ พิมพ์ลดาหลับสนิท คอพับคออ่อนซบอยู่กับพนักพิง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าขั้นสุดจากการถูกเขา ‘ใช้งาน’ อย่างหนักหน่วงมาทั้งวันชายวัยสี่สิบห้าลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ปลดเข็มขัดนิรภัยออกอย่างเบามือ แล้วสอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลัง ช้อนร่างบอบบางที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อสูทตัวใหญ่ของเขาขึ้นมาแนบอก หญิงสาวครางอื้ออึงในลำคอเล็กน้อย ขยับใบหน้าซุกเข้าหาไออุ่นจากแผงอกกว้างโดยสัญชาตญาณ ท่อนแขนเรียวตวัดกอดรอบคอหนาอย่างคนละเมอธนินทร์อุ้มเลขาฯ ส่วนตัวกึ่งลูกสะใภ้เดินเข้าบ้านตรงไปยังห้องอาหารใหญ่ แม่บ้านที่เตรียมมื้อค่ำไว้รอต่างก้มหน้าหลบสายตาดุดัน ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามถึงสภาพของนายหญิงที่ถูกอุ้มเข้ามา เขาวางร่างอรชรลงบนเก้าอี้บุนวมตัวนุ่ม ลูบแก้มเนียนเบาๆ เพื่อปลุกให้สติที่หลุดลอยกลับมา"พิมพ์... ตื่นมากินข้าวก่อน เดี๋ยวปวดท

ตอนที่ 15: ตัณหาซ่อนเร้นใต้โต๊ะทำงานและความตื่นเต้นที่คาดไม่ถึงการประชุมผู้ถือหุ้นในช่วงเช้าผ่านพ้นไปอย่างราบรื่น ภาพลักษณ์ของท่านประธานวัยสี่สิบห้ายังคงเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามและเด็ดขาด เด็ดขาดเสียจนไม่มีใครกล้าตั้งข้อสงสัยถึงรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะผุดขึ้นตรงมุมปากยามที่สายตาคมกริบตวัดไปมองเลขาฯ ส่วนตัวคนสวยที่นั่งจดบันทึกการประชุมอยู่ไม่ไกลพิมพ์ลดาในชุดเดรสสูทสีครีมทำงานได้อย่างไร้ที่ติ แม้ว่าภายใต้กระโปรงทรงสอบนั้น ขาทั้งสองข้างของเธอจะยังคงสั่นระริกจาก ‘บทเรียนยามเช้า’ ที่ถูกเจ้านายสั่งสอนอย่างหนักหน่วงบนเตียงคิงไซส์ก็ตามหลังจากมื้อเที่ยงที่ห้องอาหารส่วนตัวของบริษัทผ่านพ้นไป บรรยากาศในห้องผู้บริหารระดับสูงสุดก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แสงแดดบ่ายคล้อยสาดลอดมู่ลี่เข้ามาเป็นเส้นสาย พิมพ์ลดายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวกว้าง มือเรียวจัดเรียงแฟ้มเอกสารที่ต้องเซ็นอนุมัติ และสรุปวาระการประชุมช่วงเช้าอย่างตั้งใจธนินทร์นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ปลดกระดุมเสื้อสูทออกเพื่อความอึดอัด สายตาคมดุทอดมองเรือนร่างอรชรที่กำลังขยับเขยื้อนอยู่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ"พิมพ์... วางเอกสารไว้ตรงนั้นแหละ แล้วไ

ตอนที่ 17: เงาสะท้อนของความปรารถนาและค่ำคืนที่ไร้ปรานีปลายปากกาหมึกซึมด้ามทองตวัดลายเซ็นลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย แฟ้มเอกสารเล่มหนาถูกปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวของท่านประธานใหญ่ ปากการาคาแพงถูกโยนทิ้งลงบนโต๊ะกระจกอย่างไร้เยื่อใย ธนินทร์หมดความอดทนกับจังหวะเนิบนาบที่แสนทรมานนี้แล้วชายวัยสี่สิบห้าเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นัยน์ตาคมดุจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้ม ขย่มโยกอยู่บนหน้าขาของเขาด้วยความหลงใหล"หมดเวลาเล่นสนุกแล้วพิมพ์... งานของฉันเสร็จแล้ว ทีนี้ก็มาทำหน้าที่ของเธอให้เต็มที่สักที"สิ้นเสียงแหบพร่า มือหนาที่เคยวางโอบประคองบั้นท้ายกลมกลึงเปลี่ยนเป็นจับยึดสะโพกผายเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ธนินทร์ล็อกร่างอรชรไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะเริ่มเป็นฝ่ายคุมเกม เขาหยัดสะโพกสอบสวนกระแทกความใหญ่โตที่ฝังลึกอยู่ภายในขึ้นไปหาอย่างดุดัน รุนแรง และรัวเร็วแบบไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว!"อ๊า! คุณธนินทร์! อ๊ะ... อ๊ะ... อ๊า!"พิมพ์ลดาหวีดร้องลั่น ร่างบางหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงอัดกระแทกที่โหมกระหน่ำสวนขึ้นมาอย่างไร้ความปรานี จากจังหวะเนิบนาบแสนหวาน แปรเปลี่ยนเป็นพายุราคะที่บ้าคลั่ง หญิงสาวผวาเฮือก จิกเล็บล

ตอนที่ 19: บ่ายวันอาทิตย์อันแสนอบอุ่นและคำถามที่เปลี่ยนชีวิตแสงแดดยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสง บ่งบอกกาลเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบจะหมดวัน ทว่าภายในห้องนอนกว้างขวางของคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุกอย่างยังคงตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียง ของเครื่องปรับอากาศที่ทำหน้าที่ส่งไอเย็นฉ่ำ สวนทางกับอุณหภูมิความร้อนรุ่มใต้ผ้าห่มผืนหนาที่เพิ่งจะมอดดับลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้พิมพ์ลดาขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่โจมตีระบบประสาทคือความปวดเมื่อยร้าวลึกไปถึงกระดูก โดยเฉพาะช่วงสะโพกและเรียวขาทั้งสองข้างที่แทบจะไร้ความรู้สึก บทลงทัณฑ์แสนหวานรอบสุดท้ายที่เขาบอกว่าจะ ‘ค่อยๆ ทำ’ กลับกลายเป็นการเคี่ยวกรำที่เนิบนาบ ลึกซึ้ง และสูบเรี่ยวแรงของเธอไปจนหยดสุดท้าย ทว่าถึงแม้ร่างกายจะบอบช้ำเพียงใด แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดแกร่งที่กักขังเธอเอาไว้ในอ้อมอกตลอดทั้งคืนจนถึงบ่าย ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยพองโตอย่างประหลาดหญิงสาวนอนตะแคงซุกใบหน้าอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ท่อนแขนหนักอึ้งของธนินทร์พาดทับอยู่บนเอวคอด รั้งร่างเปลือยเปล่าของเธอให้แนบชิดกับเขาจนแทบไ