บ่วงเสน่หา พ่อสามี

ตอนที่ 1: วิวาห์หรูและบุรุษผู้ทรงอำนาจ

เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงแผ่วพลิ้วจากวงออร์เคสตราวงใหญ่ ไม่อาจกลบเสียงซุบซิบนินทาที่ดังแว่วมาเป็นระยะได้ โคมระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับ ทอแสงทาบทับลงบนเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนเรือนร่างของบรรดาแขกเหรื่อระดับวีไอพีในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาว ทว่าศูนย์กลางของงานในค่ำคืนนี้ กลับเป็นหญิงสาวผู้มีพื้นเพธรรมดาสามัญที่สุดในห้อง

‘พิมพ์ลดา’ ยืนนิ่งอยู่หน้าซุ้มดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอก มือเล็กที่สวมถุงมือลูกไม้ฝรั่งเศสกำช่อดอกไม้แน่นจนสั่นสะท้าน ชุดเจ้าสาวฟูฟ่องราคาหลักล้านที่ตัดเย็บอย่างประณีตดูราวกับจะเป็นเกราะกำบังเดียวที่เธอมี ท่ามกลางสายตาประเมินค่าจากบรรดาคุณหญิงคุณนายที่จ้องมองมา รอยยิ้มหวานถูกปั้นแต่งขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้ม แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงลูกนกหลงฝูงที่พลัดตกลงมาในกรงทองคำ

“หนูตกถังข้าวสารชัดๆ ได้ยินว่าเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่มีหัวนอนปลายเท้าด้วยซ้ำ”

“นั่นสิคะคุณพี่ ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน ตาคินถึงได้หลงจนหัวปักหัวปำ ดึงดันจะแต่งงานให้ได้ ทั้งที่ผู้หญิงระดับไฮโซที่คู่ควรมีตั้งเยอะแยะ”

เสียงกระซิบกระซาบเหล่านั้นลอยมากระทบโสตประสาท พิมพ์ลดาเม้มริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีพีชบางเบา นัยน์ตากลมโตไหวระริก เธอพยายามสูดลมหายใจลึก ข่มความประหม่าและความเจียมตัวเอาไว้ใต้ท่าทีสงบเสงี่ยม เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีอะไรคู่ควรกับ ‘คิน’ ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์หมื่นล้าน ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีเงินทอง มีเพียงสองมือที่ดิ้นรนส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ และหัวใจที่รักเขาอย่างบริสุทธิ์ใจเท่านั้น

“อย่าไปสนใจคำพูดพวกนั้นเลยนะพิมพ์”

ความอบอุ่นแผ่ซ่านลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบ เมื่อฝ่ามือหนาของเจ้าบ่าวเอื้อมมากุมเอาไว้ คินบีบมือเธอเบาๆ รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาเปรียบเสมือนแสงสว่างที่ช่วยปัดเป่าความมืดมิดในใจของเธอเสมอ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดใบหู “พิมพ์คือผู้หญิงที่คินเลือก คือคนที่คินรัก และจะเป็นภรรยาคนเดียวของคินตลอดไป ใครจะพูดยังไงก็ช่างเขา แค่เรารักกันก็พอแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้กระบอกตาของพิมพ์ลดาร้อนผ่าว เธอช้อนตามองผู้ชายที่แสนดีที่สุดในชีวิต พร้อมกับพยักหน้าช้าๆ “ขอบคุณนะคะคิน พิมพ์จะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด จะไม่ให้ใครมาว่าคินได้ที่เลือกพิมพ์”

คินยิ้มกว้าง รั้งเอวบางเข้ามากอดหลวมๆ อย่างแสนรัก ในสายตาของเขา พิมพ์ลดาคือเพชรเม็ดงามที่ซ่อนอยู่ในตม ความอ่อนโยน กิริยามารยาทที่งดงาม และความเข้มแข็งของเธอ คือสิ่งที่ถมเต็มรอยโหว่ในจิตใจของเขา รอยโหว่ที่เกิดจากการถูกทอดทิ้งมาตั้งแต่ยังเด็ก

บนเวทีอันโอ่อ่า ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งเงาของ ‘แม่’ ที่จะมายืนเคียงข้างรับไหว้บ่าวสาว แม่ของคินหย่าขาดกับพ่อและทิ้งครอบครัวไปเสวยสุขกับรักใหม่ที่ต่างประเทศตั้งแต่คินยังจำความไม่ได้ ทิ้งให้เด็กชายตัวเล็กๆ เติบโตมาภายใต้การเลี้ยงดูของบิดาเพียงลำพัง บิดาผู้ซึ่งใช้เงินทองและอำนาจสร้างอาณาจักรให้ยิ่งใหญ่ เพื่อชดเชยความบกพร่องของคำว่าครอบครัว

“คุณพ่อมาแล้วครับ” คินกระซิบบอก พร้อมกับขยับตัวยืนตัวตรง

พิมพ์ลดาใจเต้นตึกตัก หันมองตามสายตาของสามี ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดไปชั่วขณะ

ท่ามกลางฝูงชนที่แหวกทางให้ราวกับจงใจ ปรากฏร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้เป็นเจ้าของทุกสิ่งทุกอย่างในตระกูล ‘ธนินทร์’ ในวัย 45 ปี ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและทรงอำนาจจนน่าครั่นคร้าม แม้อายุจะล่วงเลยเข้าสู่วัยกลางคน แต่กาลเวลาไม่อาจทำลายความสมบูรณ์แบบของเขาได้เลย รูปร่างที่สูงกว่าร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่เกิดจากการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วง ซ่อนรูปอยู่ใต้ชุดสูททักซิโด้สั่งตัดสีดำสนิท ไหล่กว้างผึ่งผายและช่วงขายาวก้าวเดินอย่างมั่นคง บ่งบอกถึงความเป็นผู้นำที่เด็ดขาด

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาราวกับรูปสลัก กรามแกร่งบดนูนเห็นสันชัดเจน นัยน์ตาสีรัตติกาลที่ทอดมองมานั้นทั้งดุดันและเยือกเย็นจนคนถูกมองต้องลอบกลืนน้ำลาย ธนินทร์ไม่ใช่แค่พ่อม่ายทรงเครื่อง แต่เขาคือมหาเศรษฐีหนุ่มใหญ่ที่ยังคงฟิตเปรี๊ยะและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอันล้นเหลือ ไม่น่าแปลกใจเลยที่รอบกายของเขาจะมีหญิงสาวระดับนางเอกแถวหน้าหรือเซเลบริตี้คอยทอดสะพานให้ไม่เคยขาด

เขาหยุดยืนตรงหน้าบ่าวสาว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นแผ่ซ่านออกมากดดันบรรยากาศรอบข้างจนพิมพ์ลดาต้องเผลอก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความเกรงบารมี

“ยินดีด้วยนะคิน พิมพ์” น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลังเอ่ยขึ้นสั้นๆ

“ขอบคุณครับคุณพ่อ” คินยิ้มรับ ขณะที่พิมพ์ลดายกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

“ขอบพระคุณค่ะคุณพ่อ... พิมพ์จะดูแลคินให้ดีที่สุดค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย

สายตาคมกริบของธนินทร์กวาดมองลูกสะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้า นัยน์ตาดุดันคู่นั้นนิ่งสนิทจนยากจะคาดเดาความรู้สึก เขาเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ

“ดูแลกันและกันให้ดี ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านแล้ว ขาดเหลืออะไรก็บอก... ฉันอนุญาตให้จัดสรรพื้นที่ฝั่งปีกซ้ายได้ตามใจชอบ”

พูดจบ เขาก็ยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปรวมกลุ่มกับบรรดานักธุรกิจระดับประเทศ ทิ้งให้พิมพ์ลดาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รังสีความน่าเกรงขามของพ่อสามีคนนี้รุนแรงจนเธอแทบจะทำตัวไม่ถูก

หลังจากงานวิวาห์สิ้นสุดลง ชีวิตหลังแต่งงานของพิมพ์ลดาก็เริ่มต้นขึ้นราวกับเทพนิยายที่ถูกเขียนเอาไว้อย่างงดงาม เธอย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังมหึมาใจกลางเมือง ทุกอย่างถูกตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่าราวกับพระราชวัง มีแม่บ้านและบริวารคอยรับใช้นับสิบคน

พิมพ์ลดาปรับตัวเข้ากับบทบาทภรรยาและสะใภ้ใหญ่ของตระกูลได้อย่างไร้ที่ติ เธอตื่นแต่เช้ามาดูแลความเรียบร้อยของบ้าน จัดเตรียมอาหารให้สามีและพ่อสามีด้วยตัวเอง แม้ว่าธนินทร์จะไม่ค่อยได้ร่วมโต๊ะอาหารเช้าเพราะตารางงานที่รัดตัวและการตื่นเช้าตรู่ไปเข้ายิมที่คลับเฮาส์ส่วนตัวก็ตาม

ชีวิตในคฤหาสน์ดำเนินไปอย่างสงบสุข ธนินทร์เป็นผู้ชายเจ้าระเบียบ ดุดัน และเด็ดขาดในเรื่องงาน แต่เมื่ออยู่ในบ้าน เขากลับให้เกียรติและเว้นระยะห่างกับลูกชายและลูกสะใภ้อย่างพอดี เขามักจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงานหรือปีกขวาของคฤหาสน์ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว แน่นอนว่าพิมพ์ลดารู้ดีว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมและร่างกายกำยำอย่างเขา ย่อมไม่เคยขาดแคลนคู่นอน

หลายครั้งที่เธอเห็นรถสปอร์ตคันหรูมาจอดส่งหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มในช่วงดึกดื่น และพวกเธอเหล่านั้นก็มักจะกลับออกไปในตอนรุ่งเช้าก่อนที่ใครในบ้านจะตื่น ทว่าธนินทร์ก็ไม่เคยพาผู้หญิงเหล่านั้นเข้ามาก้าวก่ายหรือสร้างความวุ่นวายในพื้นที่ส่วนรวม เขาจัดการเรื่องบนเตียงของตัวเองอย่างเงียบเชียบและเป็นมืออาชีพสมกับเป็นผู้ใหญ่ที่เจนโลก

ส่วนคินก็ทำหน้าที่สามีที่แสนดีได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขามักจะกลับบ้านมาพร้อมดอกไม้ช่อโตหรือของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เพื่อเซอร์ไพรส์เธอเสมอ คืนแล้วคืนเล่าที่สองร่างตระกองกอดกันบนเตียงกว้าง มอบความรักและความอบอุ่นให้แก่กันจนพิมพ์ลดารู้สึกว่าชีวิตนี้เธอไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว เธอมีครอบครัวที่อบอุ่น มีสามีที่รักเธอสุดหัวใจ และมีพ่อสามีที่แม้จะเย็นชาแต่ก็เมตตาให้ที่พักพิงและอุปการะเธอเป็นอย่างดี

เวลาสองปีผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน

บ่ายวันศุกร์ปลายเดือนตุลาคม ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเริ่มมีแสงแดดทอประกาย พิมพ์ลดายืนรดน้ำต้นไม้อยู่ที่เรือนกระจกหลังบ้าน ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มเมื่อนึกถึงคำสัญญาของสามีเมื่อเช้า

‘เย็นนี้คินจะรีบเคลียร์งานแล้วกลับมารับพิมพ์ไปทานข้าวนะครับ ครบรอบแต่งงานสองปีทั้งที คินจองร้านอาหารที่พิมพ์ชอบไว้แล้ว แต่งตัวสวยๆ รอคินนะ’

เสียงรอยจูบอุ่นๆ ที่ประทับลงบนหน้าผากยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก หญิงสาวฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี พลางวางบัวรดน้ำลง แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวรอสามีสุดที่รัก

เธอไม่เคยรู้เลยว่า... มื้อค่ำที่เธอเฝ้ารอคอยจะไม่มีวันมาถึง และรอยจูบเมื่อเช้า จะเป็นสัมผัสสุดท้ายที่ผู้ชายที่ชื่อ ‘คิน’ จะมอบให้เธอตลอดกาล

กงล้อแห่งโชคชะตาที่แสนโหดร้ายกำลังจะบดขยี้เทพนิยายของเธอให้แหลกสลาย และโยนเธอลงสู่ห้วงเหวแห่งความเงียบเหงา ที่ซึ่งมีเพียง ‘เขา’... บุรุษผู้ทรงอำนาจและหิวกระหาย รอคอยที่จะกลืนกินเธออยู่เบื้องล่าง