Alle Kapitel von บ่วงเสน่หา พ่อสามี: Kapitel 1 – Kapitel 10

ตอนที่ 2: รอยร้าวในกรงทองและคำสั่งของประมุขเข็มยาวของนาฬิกาตั้งพื้นเรือนโบราณในห้องนั่งเล่นขยับบอกเวลาสองทุ่มตรง เสียงฟันเฟืองทองเหลืองที่ขบกันดังสะท้อนไปทั่วบริเวณโถงกว้าง ยิ่งตอกย้ำความเงียบงันที่โรยตัวอยู่รอบข้าง พิมพ์ลดาในชุดเดรสเปิดไหล่สีโอรส ชุดที่คินเคยเอ่ยปากชมว่าเธอสวมแล้วสวยราวกับเจ้าหญิง นั่งประสานมือวางไว้บนตัก นัยน์ตากลมโตเหม่อมองแสงเทียนบนโต๊ะอาหารที่เริ่มละลายหยดลงบนเชิงเทียนเงินแท้ อาหารมื้อค่ำที่เธอตั้งใจเข้าครัวทำสุดฝีมือเพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานสองปี บัดนี้เย็นชืดจนหมดรสชาติความกระวนกระวายก่อตัวขึ้นเป็นริ้วๆ ในอก ปกติคินไม่เคยผิดสัญญา ยิ่งเป็นวันสำคัญแบบนี้เขายิ่งให้ความสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด มือเรียวที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนบนโต๊ะขึ้นมากดโทรออกเป็นรอบที่สิบ ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงระบบอัตโนมัติที่ไร้หัวใจครืด... ครืด...หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นกะทันหันพร้อมกับชื่อของสามีที่โชว์หรา พิมพ์ลดาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก รอยยิ้มหวานจุดขึ้นบนริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีอ่อน นิ้วเรียวรีบสไลด์หน้าจอกดรับสายแทบจะในทันที“คินคะ พิมพ์รอจนอาหารเ

ตอนที่ 4: เลขาฯ ส่วนตัวกับบทเรียนบนตักท่านประธานเช้าวันจันทร์ที่ควรจะเร่งรีบและวุ่นวายตามประสาคนวัยทำงาน กลับกลายเป็นเช้าที่พิมพ์ลดาในวัยยี่สิบสี่ปีรู้สึกว่าสองขาของตัวเองหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ความปวดร้าวบริเวณสะโพกและต้นขาด้านในยังคงย้ำเตือนถึงบทรักอันหนักหน่วงและมาราธอนที่ลากยาวมาตั้งแต่คืนวันศุกร์จนถึงเช้าวันอาทิตย์... บนเตียงกว้างในห้องนอนของพ่อสามีร่างอรชรในชุดเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาวเนื้อดีที่พอดีตัวจนเน้นให้เห็นหน้าอกอวบอิ่ม คาดทับด้วยกระโปรงทรงดินสอสีดำสนิทที่รัดรูปและผ่าหลังสูงถึงกึ่งกลางต้นขา เธอก้าวเดินตามหลังร่างสูงใหญ่ของธนินทร์เข้ามาในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ท่ามกลางสายตาของพนักงานหลายสิบชีวิตที่ลอบมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่มีใครกล้าตั้งคำถามถึงตำแหน่ง ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ที่ถูกแต่งตั้งขึ้นมากะทันหัน เพราะรังสีความน่าเกรงขามและอำนาจเด็ดขาดที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวท่านประธานวัยสี่สิบห้านั้น คุกคามจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆประตูไม้บานใหญ่ของห้องผู้บริหารระดับสูงสุดบนชั้นสี่สิบถูกเปิดออกและปิดลงพร้อมกับระบบล็อคอัตโนมัติ ภายในห้องกว้างขวางโอ่อ่าและเก็บเสี

ตอนที่ 6: รางวัลของเด็กดีและมื้อค่ำแสนหวานเสียงหอบหายใจรวยรินดังก้องสะท้อนในห้องน้ำหรูหราแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ร่างบอบบางของพิมพ์ลดายังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ศีรษะเล็กซบซบลงบนลาดไหล่กว้างอย่างสิ้นเรี่ยวแรง นัยน์ตากลมโตฉ่ำปรือไร้โฟกัส สติสัมปชัญญะที่เตลิดเปิดเปิงไปไกลเพิ่งจะค่อยๆ ถูกดึงกลับมาเข้าร่างพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามที่ยังคงตกค้างอยู่ทุกอณูขุมขนธนินทร์กดจูบซับหยาดเหงื่อตามขมับเนียนอย่างทะนุถนอมผิดกับความป่าเถื่อนเมื่อครู่ มือหนาข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังบางเอาไว้ ส่วนอีกข้างค่อยๆ ถอนแก่นกายที่ยังคงตึงแน่นออกจากร่องสวาทที่บวมช้ำอย่างเชื่องช้า"อ๊ะ..." พิมพ์ลดาหลุดเสียงครางเครือในลำคอเมื่อความอุ่นวาบผละออกไป ความรู้สึกโล่งโหวงตีรวนขึ้นมาจนต้องขยับเรียวขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ"เก่งมากพิมพ์... เด็กดีของฉัน"น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชมชิดใบหู ชายวัยสี่สิบห้าอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของเลขาฯ สาวเข้าไปใต้ฝักบัวเรนชาวเวอร์อันใหญ่ เขากดเปิดน้ำอุ่นจัดให้สายน้ำชะล้างคราบน้ำรักและความเหนอะหนะที่เปรอะเปื้อนตามเรียวขาและหน้าท้องแบนราบ มือหยาบกร้านลูบไล้ทำความสะอาดผิวเนื้ออ่อนนุ่มอย่างเบ

ตอนที่ 8: ชำระล้างด้วยไฟราคะและอ้อมกอดที่กักขังรถสปอร์ตยุโรปคันหรูแล่นผ่านรั้วอัลลอยด์บานใหญ่เข้ามาจอดสนิทเทียบหน้ามุขของคฤหาสน์หลังโอ่อ่าในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด บรรยากาศภายในบ้านยังคงอ้างว้างไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟสลัวที่แม่บ้านเปิดทิ้งไว้ตามทางเดิน ธนินทร์ก้าวลงจากรถก่อนจะอ้อมไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ชายวัยกลางคนสอดท่อนแขนแกร่งเข้าช้อนอุ้มร่างอรชรของพิมพ์ลดาที่หลับสนิทมาตลอดทางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอมหญิงสาวในชุดเดรสที่ยับย่นจากการถูกรังแกมาทั้งวัน ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างโดยอัตโนมัติ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าความเหนื่อยล้าได้ดึงเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสมบูรณ์แบบ ธนินทร์กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก้าวยาวๆ ตรงไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขาทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูไม้สักของห้องนอนใหญ่ เขาก็วางร่างบอบบางลงบนปลายเตียงคิงไซส์สีเข้มอย่างเบามือ พิมพ์ลดาขยับตัวเล็กน้อย ครางอื้ออึงในลำคอเมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน"ตื่นก่อนพิมพ์ ไปอาบน้ำ"เสียงทุ้มเอ่ยปลุกชิดริมใบหู พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ลูบไล้พวงแก้มใสเบาๆเปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น นัยน์ตากลมโตปรือมอ

ตอนที่ 10: ความลับใต้โต๊ะทำงานและบททดสอบเลขาฯ ส่วนตัวหลังจากพายุอารมณ์ในยามเช้าสงบลง ร่างบอบบางของพิมพ์ลดาก็แทบจะแหลกสลายคามือชายวัยสี่สิบห้า ธนินทร์ต้องเป็นฝ่ายช้อนอุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอเข้าไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำอีกรอบ สายน้ำอุ่นจัดช่วยบรรเทาความปวดเมื่อยได้บ้าง แต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ยังคงทำให้ดวงตากลมโตปรือปรอยแทบจะลืมไม่ขึ้นตลอดเวลาที่เขาจัดการแต่งตัวให้เธอรถสปอร์ตคันหรูแล่นทะยานเข้าสู่ลานจอดรถวีไอพีของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศในเวลาสายกว่าปกติ ธนินทร์ในชุดสูทสีเข้มเต็มยศก้าวเดินอย่างสง่างามและทรงอำนาจ โดยมีเลขาฯ สาวสวยที่วันนี้สวมชุดเดรสสูทสีครีมเรียบหรูเดินตามหลังมาติดๆ ท่าทางของพิมพ์ลดาดูเชื่องช้าลงกว่าทุกวันจนคนเป็นเจ้านายลอบสังเกตเห็นทันทีที่ประตูห้องทำงานผู้บริหารระดับสูงสุดถูกปิดล็อคสนิท ธนินทร์ก็หมุนตัวกลับมาคว้าข้อมือเล็กของคนที่กำลังจะเดินไปเปิดคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงานส่วนตัว"ไม่ต้องทำแล้วงานน่ะ ไปนอนพักซะ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ พยักพเยิดหน้าไปยังโซฟาหนังอิตาลีตัวยาวที่มุมห้อง"แต่ว่า... วันนี้คุณธนินทร์มีประชุมบอร์ดบริหารออนไลน์ตอนสิ