All Chapters of Comeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน: Chapter 11 - Chapter 20

มาถึงตอนนี้เธอก็ยังจำรสชาติขมขื่น และโดดเดี่ยวในวันนั้นได้เป็นอย่างดี ถึงจะผ่านมาแล้ว 4 ปี แต่ชวินทร์กลับทำให้เธอเจ็บเจียนตายได้อีกครั้ง เขาฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็นครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่ไม่รู้ตัวสักนิดว่าทำอะไรลงไป มีแต่คนที่ถูกทารุณความรู้สึกอย่างเธอเท่านั้นที่รับรู้และถ้าหากการจากกันครั้งก่อน เป็นความผิดของเธอ เธอก็พร้อมที่จะยอมรับ แต่ยอมรับเพียงข้อเดียวคือเธอเชื่อมั่นในตัวเขาไม่มากพอ เธอเหนื่อยและท้อจนไม่อาจทนรอวันที่เขาสำเร็จ นอกจากนั้นเอวาริณมั่นใจว่าเธอทำดีที่สุดแล้วหลายวันต่อมาดูเหมือนเหตุการณ์วันนั้นจะทำให้ชวินทร์ เว้นระยะห่างจากเธอมากขึ้น แต่นั่นก็ถือเป็นเรื่องที่ดี เพราะเอวาริณจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่าโดนบีบคั้นอยู่ตลอด“ตอนบ่ายมีตารางนัดไหม” นั่นคือคำถามแรกหลังจากที่นั่งทำงานมาเกือบครึ่งวัน“ไม่มีค่ะ”“งั้นเตรียมตัวด้วย ตอนบ่ายต้องออกไปข้างนอกกับฉัน”“ไปไหนคะ”“เธอมีสิทธิ์ถามด้วยเหรอ” เขาถามอย่างยียวน แต่หญิงสาวเลือกที่จะเงียบ หลายคืนที่คิดมากจนเหนื่อยเธอก็ไม่อาจข่มตาให้หลับ เธอนอนพลิกซ้ายขวานึกถึงแต่เรื่องราวในอดีตจนแสงของวันใหม่มาเยือน วันนี้จึงไม่มีเรี่ยวแรงจะไปต่อปากต่อคำ

ดวงตาแดงก่ำไร้ซึ่งชีวิตชีวา มองเหม่อไปนอกหน้าต่างรถเมล์ วันนี้ชวินทร์มีทุกอย่างที่เคยวาดฝัน แต่เธอไม่ใช่คนที่เขาอยากทุ่มเทด้วยอีกแล้ว สายตาเขาตอนนี้มองเธอด้วยความดูแคลน คิดแต่ว่าเธออยากกลับมาเพราะต้องการสุขสบาย ทั้งที่ความจริงที่เธอยอมทนทุกอย่างไม่ใช่เพื่อตัวเอง...เพราะวันนี้กลับเร็ว เอวาริณจึงไปรอรับลูกสาวด้วยตัวเอง ซึ่งพอหนูน้อยเห็นหน้าแม่ก็ฉีกยิ้มด้วยความดีใจ และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้โลกที่หมองสดใสขึ้นทันที คำถามที่ว่าทนเพื่ออะไรก็ได้คำตอบชัดเจน ว่าเธอทนได้ทุกอย่างเพื่อคนที่เป็นยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ“แม่ขา...”ยัยหนูโบกไม้โบกมือ เธอจึงจุ๊ปากเพื่อไม่ให้ลูกสาว ส่งเสียงรบกวนเพื่อนที่กำลังเรียนอยู่“เดี๋ยวเด็ก ๆ ปั้นดินน้ำมันเพื่อฝึกกล้ามเนื้อมือกันไปนะคะ จะปั้นตามจินตนาการของตัวเอง หรือตามแบบที่คุณครูปั้นไว้ก็ได้ค่ะ”นัชชาสั่งเด็ก ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลก่อนจะกวักมือเรียกเพื่อนให้เข้าไปหา“ยังไงจ๊ะ”“ลางานมาน่ะเซ็ง ๆ”พอเห็นสีหน้าและแววตาที่ปราศจากความสุขของเพื่อน นัชชาก็ถึงกับถอนใจ“แกจะไหวไหมเนี่ยกรีน”“ฉันว่าคงไม่มีหวังแล้ว ซันเค้าไม่มีเยื่อใยแล้วจริง ๆ นีน่า”“ได้ยังไงแกแน่ใจแล้วใช่ไหม”

ทั้งคู่พูดคุยอย่างเป็นกันเอง จนมีลูกค้าอีกคนเดินเข้ามาในร้าน ทำให้ต้องละสายตาจากกันไปมองผู้มาใหม่“อ้าว คุณชวินทร์”“ครับ” เขาตอบเสียงเรียบ เหมือนไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก“มาทานร้านนี้ด้วยเหรอครับ บังเอิญนะครับ มาทานร้านเดียวกันเลย”“ครับ บังเอิญมาก”“ครับ” ทศวรรษยิ้มให้ทั้ง ๆ ที่รู้แก่ใจว่ามันไม่ใช่ความบังเอิญ“อาหารมาแล้วค่ะคุณทศ น่าทานมากเลยค่ะ” เอวาริณแทรกขึ้น โดยไม่มองและไม่ทักทายเขา ในเวลางานเธออาจต้องยอมทุกอย่าง แต่ตอนนี้เป็นเวลาพัก จึงไม่จำเป็นที่จะต้องทำแบบนั้น“น่าทานจริงด้วยครับ สปาเกตตี้ผัดขี้เมาของคุณกรีนดูเข้มข้นมาก ชอบเหมือนกันเลย”“จริงเหรอคะ กรีนชอบรสจัดค่ะ” เดิมที่ก็ชอบกินเผ็ดจนปวดท้อง“เดี๋ยวก็ปวดท้องอีก” เป็นจังหวะที่แขกไม่ได้รับเชิญพูดแทรกขึ้นมา“...” เธอก็ยังคงทำท่าทางไม่สนใจ เพราะรู้ดีว่าปกติคนแบบเขา จะไม่ลงมาทานอาหารข้างนอกเด็ดขาด ถ้าไม่มีออกไปพบลูกค้า อาหารของเขา แวววรรณก็จัดเตรียมไว้ให้ทุกเที่ยง ดูจากท่าทางที่เหนื่อยหอบนั้น ถ้าเธอไม่ได้คิดไปเอง เขาก็คงเดินตามหาเธอในร้านแถวนี้มา“คุณชวินทร์สั่งอาหารหรือยังครับ” เมื่อเขาพูดแทรกมาแบบนั้น ทศวรรษจึงจำเป็นต้องหันไปพูด

ณ ร้านอาหารจีน“กรีน”เอวาริณหันมองตามเสียงเรียกที่คุ้นหู ก่อนจะพบว่าเป็นเพื่อนเก่าจากบริษัททัวร์ พวกเขามากันครบแกงค์ ทำเอาเธอยิ้มกว้างด้วยความดีใจ“มด”“เป็นไงบ้างเนี่ย” อีกฝ่ายเดินเข้ามาทักทาย แล้วสวมกอดด้วยท่าทางยินดี“พวกเราคิดถึงกรีนมากเลย โดยเฉพาะอาร์มแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ”“เวอร์”“แต่อาร์มก็คิดถึงกรีนจริง ๆ นั่นแหละ จะโทรหาก็กลัวว่าจะรบกวน” คนที่ถูกกล่าวหาขัดขึ้นแล้วเดินเข้ามาใกล้“คิดมากเกินไปแล้วอาร์ม” ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่ใบหน้าของเธอก็ยังยิ้มระรื่นชวินทร์ที่ยืนดูอยู่รู้สึกขัดใจไม่น้อย เขาเองก็เป็นผู้ชายทำไมจะมองผู้ชายด้วยกันไม่ออก ไอ้ผู้ชายหน้าหล่อคนนี้ มันต้องหวังอะไรกับเธอแน่นอน ถึงได้อยากสนิทสนมกันขนาดนี้“งั้นวันหลังถ้าอาร์มคิดถึง อาร์มโทรหาเลยนะ”“โทรมาได้ถ้ากรีนว่าง กรีนก็คุยอยู่แล้ว ละนี่มากับกรุ๊ปหรอ”“เปล่า พวกเรามากันเอง ถ้ากรีนไม่ติดธุระอะไร มากินกับพวกเราสิ ขอคุยให้หายคิดถึงหน่อย” “ใช่ ที่นี่มีร้านเค้กxxxด้วยนะ”“จริงเหรอ”“...” ท่าทางดีอกดีใจของเอวาริณ ขัดตาเขามากเหลือเกิน ด้วยที่อยากรู้เรื่องราวของเธอ เขาก็ทำเนียนยืนฟังอยู่ตรงนั้น ไม่เดินไปไหนซักที“จริ

6 เดือนต่อมาเอวาริณยังคงทำงานอยู่ภายใต้ความกดดันเหมือนเช่นเคย แต่ที่เธอคิดที่จะสู้ต่อเพราะชวินทร์แสดงความรู้สึกบางอย่างออกมา เขาหึงหวงจนบางครั้งระงับไม่ได้ จึงทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเขายังรู้สึกรัก และทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเธออยู่“วันนี้ฉันจะไปส่งเธอนะ”“คะ?”“ทำงานมาตั้งพักนึงแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าเธอพักแถวไหน” จู่ ๆ เขาก็พูดขึ้นหลังจากดูนาฬิกาแล้วเห็นว่าใกล้เลิกงาน“เมื่อก่อนไม่รู้ก็ยังทำงานมาได้ตั้งหลายเดือน ตอนนี้จะอยากรู้ไปทำไมล่ะคะท่านประธาน” เธอย้อนถามเสียงเรียบ เพราะไม่เข้าใจในจุดประสงค์ของอีกฝ่าย ซึ่งตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาชวินทร์ไม่เคยสืบเสาะชีวิตเธอเลยเขาได้แต่ชะงักไป พร้อมกับทวนความคิด ห้ามใจและเตือนตัวเองเอาไว้เสมอว่าเธอคือคนที่ไม่ควรยุ่งเกี่ยว และที่เขารับเธอมาก็เพื่อตอกย้ำให้เห็นความสำเร็จของเขาให้ชัด ๆ เท่านั้น“เมื่อก่อนไม่อยากรู้ แต่ตอนนี้ฉันอยากรู้ เธอไม่ต้องถามมากวันนี้กลับด้วยกัน”“คงจะ...”“เธอยังพักอยู่ที่เดิมหรือเปล่า” เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามในสิ่งที่อยากรู้“ไม่ค่ะ” เพราะเธอย้ายออกไป หลังจากที่เขาไม่อยู่กับเธอแล้ว ภายในหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ห้องนั้นเป็นความทรงจำ