All Chapters of Comeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน: Chapter 41 - Chapter 50

1 สัปดาห์ต่อมาบ้านหลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงา กลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาเมื่อมีเสียงหัวเราะของเด็ก ทั้งพ่อทั้งปู่ต่างก็ทั้งรักทั้งหลงแม่หนูน้อยหมดใจเอวาริณก็อยู่กับลูกด้วยความสุข ถึงแม้พ่อของลูกจะเมินเฉย แต่เธอก็คิดแค่ว่าทุกอย่างมันก็เพื่อลูก เธออยู่ที่นี่กับลูกได้ก็ดีแล้ว และไม่เคยนิ่งดูดายเลยสักวัน กลับมาจากทำงานก็เข้าครัวทำอาหาร ทั้งเสื้อผ้าของลูกทุกชิ้นเธอก็เป็นคนซักให้เอง ถึงแม้บ้านนี้จะมีแม่บ้านอยู่หลายคน แต่เธอที่เป็นผู้อาศัยก็อยากทำหน้าที่ในส่วนของตัวเอง เพื่อเขาจะได้ว่าอะไรเธอไม่ได้“คุณกรีน ไม่เป็นไรค่ะป้าทำเอง” แม่บ้านวัยกลางคนที่เห็นเธอกำลังวุ่นวาย ทำความสะอาดที่ครัว ก็ต้องรีบเดินเข้ามาห้าม“ไม่เป็นไรค่ะป้ายุ กรีนทำได้”“ไม่ได้หรอกค่ะ หน้าที่ป้าป้าทำเองดีกว่า เด็กในบ้านก็ตั้งเยอะ คุณกรีนไปรอดูคุณหนูเถอะ”“ค่ะ” ถึงแม้จะตอบแบบนั้น แต่เธอก็ยังช่วยหยิบจับอย่างอื่นต่อ เพราะหน้าที่ในตอนเช้าตอนนี้ คนเป็นพ่อก็รับอาสาดูแล จนเธอแทบไม่ได้ทำอะไรให้ลูกเลย ตลอดสองสามวันที่ผ่านมาหลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ว คนในบ้านก็เดินไปส่งหนูน้อย เพื่อจะไปโรงเรียนต่อ แล้วเสียงเจื่อยแจ้วน่ารัก ก็ทำเอาทุกคนยิ

“มันถึงเวลาที่เธอต้องไปแล้ว ไปจากลูกเถอะเอวาริณ”“ทำไม...ทำไมฉันต้องไปจากลูก”“เพราะเธอมันกระจอก เธอดูแลลูกให้สุขสบายไม่ได้” ชวินทร์แผดเสียงใส่ เพราะความคลั่งแค้นที่อยู่ในใจ มันกำลังระเบิดออกมา“ก่อนหน้านี้เธอขโมยเวลาจากฉันไป เพียงเพราะฉันกระจอกในสายตาเธอ แต่วันนี้ไม่มีอะไรที่เธอเทียบฉันได้เลย แม่ที่ไม่มีปัญญาทำให้ลูกสุขสบาย ไม่แม้แต่จะซื้อของดี ๆ ให้ลูกกินได้อย่างเธอ จะอยู่ต่อไปทำไมกัน หน้าที่ความเป็นแม่ของเธอ มันบกพร่องยิ่งกว่าอะไรอีก”เอวาริณชาไปทั้งตัวเมื่อได้ยินข้อกล่าวหาที่รุนแรง เธอหลุดสะอื้นแล้วมองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตา“ฉันอาจจะทำให้ลูกสุขสบายไม่ได้ แต่ฉันก็ทำดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้นะ รักมากที่สุดเท่ากับที่ฉันมี” เอวาริณก็แผดเสียงใส่เช่นกัน ถึงแม้จะทำให้ลูกสุขสบายแบบเขาไม่ได้ แต่หน้าที่แม่ของเธอก็ไม่เคยบกพร่อง“เหรอ! ตอนฉันเธอไม่เคยให้โอกาสเลย เธอไม่ให้โอกาสฉันได้ทำหน้าที่พ่อที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าฉันจะทำมันได้หรือเปล่า แต่เธอมีโอกาสนั้นและตลอดเวลาที่ผ่านมา ก็พิสูจน์แล้วว่าเธอทำไม่ได้!”“ฉัน...ฮึก...”“ฉันกับคุณลินจะช่วยกันเลี้ยงน้องเกลอย่างดี ถ้าเธออยากให้ลูกสุขสบายมีทุกอย่า

ยิ่งได้ยินแบบนั้น เด็กหญิงยิ่งร้องไห้มากกว่าเดิม ไม่ว่าจะอะไรก็แล้วแต่ในตอนนี้ เธอไม่ต้องการทั้งนั้นนอกจากแม่“ไม่เอา! ฮึก ๆ น้องเกลจะไปหาแม่”“น้องเกล อยู่กับพ่อเถอะนะลูก ถ้าหนูอยู่กับพ่อหนูจะมีทุกอย่าง มีห้องนอนสวย ๆ มีตุ๊กตา มีชุดสวย ๆ ใส่ไงคะ” ชวินทร์พยายามบอกลูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่พอได้ยินอย่างนั้น ยัยหนูกลับวิ่งหนีขึ้นชั้นบนทันที“น้องเกล!”“ตามไปดูลูกไป” คุณชาติชัยถอนใจแล้วบอกกับลูก ชวินทร์จึงรีบตามขึ้นไป และภาพที่เห็นก็ทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับอึ้ง“นะ...น้องเกลทำอะไรลูก”“เอาของคืนพ่อค่ะ ตุ๊กตากับชุดสวยน้องเกลคืนให้ ฮึก ๆ” เด็กหญิงพูดพลางยัดเสื้อผ้าชุดเก่า ใส่กระเป๋านักเรียนของตัวเอง ตอนนี้ไม่อยากได้อะไรแล้ว ขอแค่ได้อยู่กับแม่ได้อยู่กับพี่เหมียว“น้องเกลเก็บแต่ชุดที่เอามานะคะ ถ้าไม่เชื่อพ่อดูสิคะ”“หนูจะเก็บไปไหนลูก”“น้องเกลจะกลับไปอยู่ที่ห้องเช่ากับแม่ค่ะ ฮึก ๆ ของพ่อน้องเกลคืนให้ น้องเกลไม่เอาอะไรแล้วค่ะ”“ทุกอย่างเป็นของลูก น้องเกลต้องอยู่กับพ่อนะลูก” คนเป็นพ่อก็พูดเสียงสั่น ทุกอย่างทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้“ไม่! น้องเกลไม่เอาของ ๆ พ่อ น้องเกลอยากได้แม่! น้องเกลจะเอาแม่ ฮือ ๆ”

ด้วยความคับแค้นใจทั้งหมด นัชชาก็ต้องน้ำตาไหลออกมา เมื่อพูดถึงเรื่องอดีตของเพื่อนรักกับผู้ชายตรงหน้า“ฮึก นายลองคิดดี ๆ เถอะซันว่าใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว ใครกันแน่ที่ทำร้ายใคร”“เราขอโทษ ตอนนี้กรีนอยู่ที่ไหน” เขาถามเสียงสั่น“ฉันไม่รู้!”“บอกเรามาเถอะ เรา...”“ฉันไม่รู้!”นัชชาตัดบทด้วยการเดินเข้าบ้านไปหาน้องเกลแล้วพูดคุยกับหลาน ส่วนชวินทร์ก็ได้แต่ยืนคอตก เพราะกำลังถูกความจริงฆ่าให้ตายช้า ๆจากสิ่งที่เขาได้รับรู้มันทำให้เขาคิดได้ ในตอนนั้นเอวาริณคงต้องอดทนกับเขาเท่าไรกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกมา เธอต้องกล้ำกลืนแค่ไหน เธอคงจะหนักจนเกินรับไหวที่ต้องแบกภาระรอบด้านคนเดียวโดยที่เขาสนใจแค่เป้าหมายของตัวเอง ตอนที่กำลังทุ่มเททุกอย่างให้กับงาน เขาไม่ได้สังเกตเห็นความทุกข์ของเธอด้วยซ้ำ คิดมาถึงตอนนี้ชวินทร์ก็ต้องยอมรับโดยไร้ข้อโต้แย้ง ว่าเขาเองคือคนที่เห็นแก่ตัวคนนั้น1 เดือนต่อมาเด็กหญิงที่เคยมีรอยยิ้มสดใส และคุยเจื้อยแจ้วกลายเป็นคนเลื่อนลอย กินน้อยจนผอมโซซูบซีด ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากร้องไห้หาแม่ ยิ่งตอนนี้โรงเรียนปิดแล้วก็ยิ่งลำบากเพราะไม่มีเพื่อน“น้องเกล...พ่อเขากำลังตามหาแม่อยู่นะลูก หนู

เอวาริณนั่งกุมมือแม่จนหลับไป เพราะฤทธิ์ยา จึงเดินออกมาด้านนอก พอดีกับที่โทรศัพท์ส่งสัญญาณเตือนว่ามีเสียงเรียกเข้า ซึ่งคนที่โทรเข้ามาก็คือชวินทร์ เอวาริณจึงเดาว่าเขาคงเห็นเธอกลับดึกผิดปกติเลยโทรตาม รอยยิ้มที่เศร้าหมองก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้าได้“กรีน ตอนไหนจะกลับ”“อืม...”“วันนี้กรีนกลับดึ.../ ซันมีเรื่องจะพูดด้วย”เขาและเธอพูดออกมาพร้อม ๆ กันก่อนที่ต่างคนต่างชะงักไป“คือ...กรีนพอจะมีเงินให้ซันยืมสัก 3,000 ไหม ซันจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ ใส่ไปพรีเซนส์งานวันมะรืนน่ะ”หัวใจที่บอบช้ำของเธอมันยิ่งย่ำแย่ไปกว่าเดิม ชวินทร์ ไม่มีสักคำถามที่ว่าทำไมเธอถึงกลับดึก หรือเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่มีน้ำเสียงห่วงใยอย่างที่เธอคิดว่าจะได้ยิน มีเพียงคำพูดทวงถามถึงแต่เรื่องของตัวเองเท่านั้น“ซัน!”ความผิดหวังอย่างรุนแรงทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอีกอย่างกลั้นไม่อยู่ ความเหน็ดเหนื่อยที่เธอแบกรับอยู่ทุกวันมันไม่หนักหนา หากเทียบเท่ากับการที่ไม่ถูกใส่ใจเลย“เอ่อ...” เอวาริณกลั้นสะอื้นแต่น้ำตายังคงไหลไม่หยุด“ว่าไงกรีน ให้ซันยืมได้ไหม”“ซัน! เราถามจริง ๆ เหอะ ว่าซันเคยห่วงเราบ้างปะ! ทุกวันนี้ภาระที่เราแบกอยู่ยังไม่มากพออีกเเ