All Chapters of Comeback เมื่อรักหวนคืน | ซันxกรีน: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันต่อมาเมื่อตื่นเช้ามาก็ต้องรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ที่ตอนนี้เขากำลังกอดร่างเธอไว้แน่น มันทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายกับตัวเองไม่ถูกเอวาริณปล่อยน้ำตาให้ไหลจนเปียกหมอนเป็นวงกว้าง สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือไม่ได้ขัดขืนเขาจนสุดกำลัง ความโหยหาที่ถูกซ่อนเอาไว้มันแสดงออกมาอย่างห้ามไม่ไหว สุดท้ายเธอก็ยอมโอนอ่อนร่วมมือกับเขาจนได้ ทั้งที่เขายังไม่ได้เปิดใจเลย ว่าเรื่องของเรามันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้“ฮึก ๆ ๆ”ดวงตาคู่คมมองแผ่นหลังบอบบางที่สั่นเทา ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้สึกผิดแต่ลึก ๆ กลับพอใจในสิ่งที่ทำลงไป เพราะมันได้พิสูจน์บางอย่างให้เขารู้ เธอไม่เคยมีใครเลยนอกจากเขาคนเดียว แต่พอเห็นเธอร้องไห้กลับเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกมือหนาค่อย ๆ ปล่อยร่างกายที่เขากอบกุมเอาไว้ ด้วยความเสียดายแต่ก็ไม่อาจอยู่ตรงนี้ได้นาน“สายแล้วหิวหรือยัง”นั่นคือประโยคแรกที่เขาเอ่ยถาม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ จึงเข้าใจว่าตอนนี้เอวาริณคงไม่อยากพูดคุย“ฉันจะไปดูมื้อเช้าให้”เขาเลือกที่จะถอยออกไป เพื่อที่ให้เธอมีเวลาได้คิดอะไรคนเดียว ซึ่งพอเสียงประตูห้องปิดลง เอวาริณก็สะ

พอขึ้นถึงฝั่งชวินทร์ก็โทรติดต่อลลินทันที คนอย่างเขาถึงจะเจ็บ แต่ก็ไม่ยอมดูน่าสมเพชในสายตาใคร ในเมื่อเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เขารู้สึกแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ต้องอาลัยอาวรณ์กับเธออีกต่อไปเอวาริณได้แต่มองเขาด้วยแววตาที่วูบไหว ทุกอย่างที่อยู่บนเกาะ ช่วงเวลานั้นมันทั้งดีใจ เสียใจ และผิดหวังในเวลาเดียวกัน“คุณซันอะ นี่ลินกำลังจะข้ามไปเลยค่ะ” ความจริงที่เธอยังอยู่ที่นี่เพราะงานที่ยังเคลียร์ไม่ลงตัว แล้วก็มีนักธุรกิจหนุ่มอีกคนที่มาจีบเธออยู่ตอนนี้ นัดพบและได้สานสัมพันธ์กันพอดี“ผมก็ห่วงคุณลิน เลยตัดสินใจกลับก่อนกำหนด” สายตาคมเบนไปมองคนข้างกาย ก่อนจะพูดกับลลินอย่างเอาใจเอวาริณรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ ในใจเมื่อรู้เหตุผลจริง ๆ ที่เขากลับก่อนกำหนด แต่แล้วก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง เพราะไม่ว่าเขาจะกลับเพราะอะไร มันก็ทำให้เธอได้เจอลูกเร็วขึ้น“ลินโทรหาคุณไม่ติดเลยค่ะ”“คงเป็นเพราะสัญญาณน่ะครับ ที่เกาะไม่ค่อยมีสัญญาณ”เอวาริณรู้ดีว่านั่นเป็นคำโกหก เพราะโทรศัพท์ของเธอใช้ได้ตลอด แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะโกหกลลินแบบนั้นไปเพื่ออะไร“ผมอยู่ทางโน้นก็ห่วงคุณลิน อยากจะข้ามกลับมาหาก็ข้ามไม่ได้ นี่ยังกลัวเลยว่าคุณลินจะหนีกลับไป

เมื่อนึกไปถึงตอนนั้น... 4 ปีที่แล้วในวันที่เขาได้รับจดหมายตอบกลับอีเมล ว่าพรุ่งนี้ให้เข้าไปพรีเซนต์งาน โปรแกรมของเขาจะถูกซื้อในราคาที่สูงมาก แล้วลูกค้าก็เป็นชาวต่างชาติ ที่เสนอราคาให้ได้ไม่อั้น มันทำให้เขาใจจดใจจ่อ และรอเธอกลับห้อง เพื่อที่จะได้คุยเรื่องนี้กัน แต่จนแล้วจนรอด เธอก็ยังไม่กลับมาสักทีจนเขาต้องโทรตามอย่างร้อนรน“กรีน ตอนไหนจะกลับ”“อืม...” เสียงเนือย ๆ จากปลายสายตอบรับ“วันนี้กรีนกลับดึ.../ ซันมีเรื่องจะพูดด้วย”เขาและเธอพูดออกมาพร้อม ๆ กันก่อนที่ต่างคนต่างชะงักไป“คือ...กรีนพอจะมีเงินให้ซันยืมสัก 3,000 ไหม ซันจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ ใส่ไปพรีเซนส์งานวันมะรืนน่ะ”“ซัน!”“เอ่อ...” ชวินทร์ยังจำได้ดีว่าใบหน้าเขาร้อนผ่าว อกแกร่งก็เหมือนมีอะไรมาทุบให้จุก เพราะความละอายที่ต้องรบกวนเธอ แต่เพราะมั่นใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีจึงต้องเดินหน้าต่อ“ว่าไงกรีน ให้ซันยืมได้ไหม”“ซัน! เราถามจริง ๆ เหอะ ว่าซันเคยห่วงเราบ้างปะ! ทุกวันนี้ภาระที่เราแบกอยู่ยังไม่มากพออีกเหรอ ซันรู้บ้างปะว่าเราเหนื่อยจนแทบจะก้าวขาไม่ออกอยู่แล้ว!” เธอไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่น้ำเสียงสั่นเครือบ่งบอกว่าเธอกำลังร้องไห้ นั่นจ

นัชชาที่เห็นแบบนั้น ก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้ ทั้งคู่ไม่ได้ดีกันซะทีเดียว และดูจากสายตาของชวินทร์แล้ว เพื่อนรักของเธอต้องมีเรื่องเดือดร้อนเข้ามาอีกแน่นอน“เอ่อ...กรีน...”“เดี๋ยวฉันโทรหานะ” เอวาริณก็รีบหันมาหาเพื่อนรัก แล้วบอกด้วยสีหน้าที่กังวล“โอเค ๆ” นัชชาก็ได้แต่ยิ้มบาง เพื่อส่งกำลังใจให้เพื่อนรัก“พวกเรา น้องเกลมีพ่อจริงด้วย” เมื่อเห็นแบบนั้น เด็กหลายคนก็ต่างมารุมล้อมกัน และพูดถึงเรื่องนี้กันต่อ“ก็ลิลลี่นั่นแหละ ที่ชอบล้อน้องเกล เห็นไหมล่ะ พ่อน้องเกลหล่อกว่าพ่อลิลลี่อีก”“ไม่จริง พ่อเราหล่อกว่าตั้งเยอะ แม่เราบอกว่า ยัยมิเกลไม่มีพ่อ”“มีสิ พวกเราทุกคนก็เห็นกัน”“ใช่ ลิลลี่นิสัยไม่ดีเลย เราไม่เล่นกับลิลลี่แล้วดีกว่า” แล้วเพื่อนทั้งห้องก็พากันรุมว่า เด็กหญิงตัวน้อย ที่ชอบกลั่นแกล้งเพื่อนเป็นที่สุด“ฮือ ๆ ๆ ไม่นะ เล่นกับลิลลี่เหมือนเดิมเถอะนะ” เด็กหญิงที่ชอบแกล้งเพื่อน ก็ร้องไห้เสียงดัง เมื่อไม่มีเพื่อนคนไหนอยากเล่นกับตัวเอง“เด็ก ๆ คะ ไม่เอาแล้วนะคะ ต่อไปห้ามพูดถึงใครไม่ดี ไม่ว่าเพื่อนจะมีพ่อหรือไม่มีแม่ ก็ต้องรักเพื่อน แล้วก็ดีกับเพื่อนให้มาก ๆ เข้าใจไหมคะ ถ้าเราทำนิสัยไม่ดี ก็จะ

เมื่อเห็นว่าแม่ยังไม่พร้อม เด็กหญิงที่ต้องการแม่มากกว่าอะไร ก็ไม่ต้องการจะอยู่ที่นี่ถ้าไม่มีแม่อยู่ด้วย เลยเลือกที่จะกลับไปนอนที่ห้องเดิมก่อน“งั้นวันนี้น้องเกลกลับไปนอนกับแม่ก่อนค่ะ ไว้แม่เอาเสื้อผ้ามาค่อยนอนที่นี่”คำตอบนั้นบอกชัดเจนเลย ว่าเด็กหญิงไม่อาจขาดแม่ได้ คุณชาติชัยจึงเริ่มพูดชักชวน“นอนด้วยกันที่นี่เถอะหนูกรีน เสื้อผ้าให้แม่บ้านซักอบแป๊บเดียวก็เสร็จ”“คือ...”“พ่อขา ขอให้แม่มานอนอยู่ที่นี่ด้วยได้ไหมคะ” เด็กหญิงเอ่ยขอราวกับรู้ว่าพ่อไม่ชอบแม่เท่าไรนัก และเมื่อได้ยินคำขอของลูกชวินทร์ก็ปฏิเสธไม่ได้“ลูกอยากนอนที่นี่เธอก็นอนกับลูกเถอะ แล้วเดี๋ยวฉันจะพาไปเก็บของ”“เก็บของทำไมคะ”“ก็มาอยู่ที่นี่ลูกจะได้อยู่ด้วย”ในใจเอวาริณก็รู้สึกชื้นขึ้นมา ยิ่งเห็นดวงตากลมแป๋วของลูกมองมาที่เธอ ด้วยความรู้สึกที่ดีใจมาก นั่นก็ทำให้ยิ้มออกมาได้ อย่างมีความหวัง เผื่อว่าความใกล้ชิดอาจจะทำให้เขารู้สึกดี และเปลี่ยนใจให้ครอบครัวเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้“มาอยู่ด้วยกันที่นี่เถอะหนูกรีน บ้านก็ออกจากกว้างใหญ่ มาอยู่กับลูกซะที่นี่จะได้อบอุ่น”“เราย้ายมาอยู่ที่นี่กันเถอะค่ะแม่ จะได้อยู่ด้วยกัน มีพ่อ มีคุณปู