ตอนที่ผมเดินกะเผลกไปถึงบ้านยาย ฟ้าก็มืดสนิทแล้วตอนที่ยายมองดูสภาพเนื้อตัวเปื้อนเลือดของผม ก็ไม่ได้ประหลาดใจเลยสักนิดยายหยิบกล่องยาใบเล็กออกมาทำแผลให้ผมอย่างคุ้นมือ จากนั้นก็ลวกบะหมี่ใส่ผักกวางตุ้งให้ผมหนึ่งชามถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงจะกินบะหมี่ด้วยสีหน้าดุดัน พร้อมกับตะโกนโวยวายว่าพรุ่งนี้ผมจะไปเอาคืนให้สาสมแต่ครั้งนี้ ผมแค่มองน้ำซุปใสในชามแล้วเอ่ยถามยายเบา ๆ ว่า "ยายคะ หนูไม่ใช่ลูกของพ่อใช่ไหมคะ"ยายไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สายตาที่พลันเปลี่ยนเป็นปฏิเสธและรังเกียจนั้นอธิบายทุกอย่างชัดแล้วยายลุกพรวด แล้วใช้ผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ เช็ดถูโต๊ะตรงที่เพิ่งวางกล่องยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าดังนั้น ผมจึงเข้าใจแล้วว่า เลือดเนื้อในตัวผมมันสกปรกผมเป็นลูกของไอ้ผู้ชายข่มขืนไม่แปลกใจ แม่ถึงได้เกลียดผมความรู้สึกคลื่นไส้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อขึ้นมาจุกอก ผมวิ่งพรวดออกไปที่ประตู พิงกำแพงรั้วบ้านแล้วอาเจียนออกมาไม่หยุดสายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน บาดแผลบนใบหน้าของผมปวดแสบปวดร้อนไปหมดก่อนหน้านี้เวลาที่แม่ตีผม ผมรู้สึกว่าแผลพวกนี้คือสิ่งที่เธอติดค้างผม สักวันหนึ่งผมจะทวงคืนให้หมดแต่ตอนนี้ แค่จะมองหน้าเธอสั
Read more