Share

บทที่ 3

Author: แสงทองส่องขุนเขา
จังหวะที่ผมกำลังแสบร้อนปอด แรงมหาศาลก็ดึงแม่ให้ออกจากร่างผม

"แกมันบ้าไปแล้ว!" เสียงของยายทั้งแหบทั้งสั่น

"เพื่อผู้ชายคนนั้น แกจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งอีกเหรอ ไม่คุ้มเลยนะ! ครั้งเดียวก็น่าจะพอแล้ว…"

แม่ทรุดตัวลงในอ้อมอกของยาย ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างใจสลาย

"แม่คะ! แม่! หนูไม่ไหวแล้ว! เขาเลวเหมือนพ่อของเขาใช่ไหม"

ยายกอดแม่ไว้แน่น แต่สายตากลับมองมาทางผม

มีอยู่แวบหนึ่ง ที่ผมนึกว่ายายเห็นผมที่ลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้ว

แต่ยายกลับพึมพำเสียงเรียบ "กลับไปนอนซะ"

เสียงสะอื้นไห้ของแม่ค่อย ๆ ห่างออกไป

ผมนอนอยู่กับที่ หอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าแล้วพลิกตัวหันข้าง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ตอนที่ท้องฟ้าสลัวใกล้รุ่ง ยายเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วเคลือบใบใหญ่ไว้ในมือ

ในชามคือซุปไก่ที่ยังร้อนอยู่

การดื่มซุปไก่แต่เช้าตรู่เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมาก

แต่ยายแค่วางชามไว้บนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า

"ดื่มซะ"

ผมเข้าใจแล้ว

ผมอยากจะบอกว่าพวกเธอใจร้อนกันจริง ๆ ทั้งที่อีกแค่ไม่กี่วันผมก็จะได้ตายไปโดยไม่มีใครรู้ตัวอยู่แล้วแท้ ๆ

ถ้าเป็นแบบนี้ พอผมตายไปพวกเธอคงจะต้องเดือดร้อนขนาดไหนกัน

ผมไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น ผมเอื้อมมือไปหยิบชามหนักใบนั้น ผิวชามร้อนลวกมือจนแสบ

ผมเงยหน้าขึ้น ซดน้ำซุปไก่คำใหญ่ทั้งชาม

รสขมแปลก ๆ ในซุปไก่แผ่ซ่านจากปลายลิ้นลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

ชามว่างเปล่าแล้ว

ผมวางชามกลับลงบนโต๊ะ จากนั้นล้มตัวลงนอน ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง นอนรอจุดจบอย่างเงียบ ๆ

ยายหยิบชามเปล่าขึ้นมา ยืนมองผมอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วหันหลังเดินจากไป

ยาออกฤทธิ์เร็วมาก

อย่างแรกคือปวดท้องอย่างรุนแรง เหมือนมีมือจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังฉีกกระชากอยู่ในท้อง ตามมาด้วยความหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุด หนาวจนตัวสั่นไปทั้งร่าง ฟันกระทบกันกึก ๆ

สายตาเริ่มพร่ามัว การได้ยินก็เริ่มเลือนรางห่างไกล

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าของยายที่เดินเข้าออกห้อง และได้ยินเสียงคล้ายกับเธอกำลังโทรศัพท์

หลังจากนั้น ก็คือเสียงหวอรถพยาบาลที่แสบแก้วหู เสียงผู้คนโกลาหล แสงไฟที่บาดตา

ใต้แสงไฟสีขาวโพลนของโรงพยาบาล สายยางล้างท้องถูกสอดเข้ามาในลำคอแบบไม่อ่อนโยน ผมอาเจียนออกมาอย่างทรมานจนแทบขาดใจ น้ำตาน้ำมูกเลอะเต็มใบหน้า แพทย์หนุ่มคนหนึ่งมองผม สลับกับมองยายที่มีสีหน้าหม่นหมองไร้เลือดฝาดอยู่ด้านข้าง แล้วขมวดคิ้วแน่น

"เกิดอะไรขึ้น ในซุปนี่มัน…"

เขากดเสียงให้ต่ำเบาลง น้ำเสียงเจือความสงสัย

ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายคว้าชายเสื้อกาวน์สีขาวของคุณหมอ เปล่งเสียงที่แหบแห้งจนแทบไม่ได้ยิน

"เป็นเพราะผม...ผมกินยาเองครับ..."

คุณหมออึ้งไป มองผมด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ผมคลายมือออก นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียงผู้ป่วย พลางทอดสายตามองเพดาน

การดวงแข็ง อาจจะเป็นคำสาปชนิดหนึ่งก็ได้

ขนาดร้องขอความตาย ก็ยังกลายเป็นเรื่องเพ้อฝันไกลเกินเอื้อม

ยายยืนอยู่ข้างเตียง หลังค่อมงอ เส้นผมสีดอกเลาปลิวไหวอยู่ข้างแก้มที่แห้งผากของเธอ

ก่อนที่ผมจะหลับตาลง ผมเหมือนเห็นหยดน้ำตาขุ่นไหลร่วงจากหางตาที่แห้งผากของเธอ หยดลงบนพื้นเย็นเฉียบอย่างรวดเร็ว

บ้านของผมหลังออกจากโรงพยาบาล เหมือนกับหลุมศพที่เย็นเยียบ

ผนังยังขาวสะอาด โต๊ะเก้าอี้ยังเป็นระเบียบ แต่ทุกคนกลับดูซูบเซียวไร้เรี่ยวแรงเหมือนถูกสูบวิญญาณไป

ผมกลายเป็นคนเชื่อฟังคำสั่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

กินข้าวเงียบ ๆ ไปโรงเรียนและกลับบ้านอย่างเงียบๆ ทำงานบ้านอย่างเงียบ ๆ

ผมใช้ชีวิตให้กลายเป็นเงาที่ไร้เสียง พยายามไม่ยึดครองพื้นที่ใด ๆ ในบ้าน

ผมถึงขั้นเริ่มอบรมเจ้าน้องชายซื่อบื้อของตัวเอง

"ต้องทำตัวดี ๆ นะ" ผมช่วยเช็ดเศษข้าวที่มุมปากให้เขา น้ำเสียงสงบนิ่งหายาก "อย่าทำให้แม่โกรธ"

เขามองผมเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ในดวงตาฉายประกายพึ่งพิงที่ไร้เดียงสา

ส่วนน้องสาวที่ยังแบเบาะในห่อผ้า แม่คอยระแวดระวังผมเหมือนระวังโจร

แต่ผมก็ยังแอบเดินทางไปที่วัดเล็ก ๆ ในเมืองที่เขาว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์มาก

ใช้เงินเหรียญที่มีติดตัวไม่เยอะ ขอเครื่องรางคุ้มครองสีแดงชิ้นเล็ก ๆ มา

ผมฉวยโอกาสที่แม่เผลองีบหลับตอนบ่ายและกำลังเหม่อลอยอยู่ในห้องครัว

ผมแอบย่องเข้าไปเหมือนผี แล้วสอดเครื่องรางเบา ๆ อันนั้นเข้าไปในซอกห่อผ้าของน้องสาวอย่างระมัดระวัง

ขอให้เธอเติบโตมาอย่างปลอดภัย

จากนั้น ผมก็ตัดสินใจที่จะไปแล้ว

ก็ได้ ผมยอมรับก็ได้ว่าผมมันขี้ขลาด ในเมื่อไม่ตาย งั้นหายตัวไปซะก็สิ้นเรื่อง

ไม่ต้องมีการบอกลาใด ๆ อีกแล้ว

ตอนบ่ายในฤดูร้อน แดดแรงจนทำให้เวียนหัว

ผมเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ที่ฝุ่นตลบเลียบอ่างเก็บน้ำ

จนกระทั่งเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงจนเพี้ยนดังฝ่าความเงียบ

"พี่!"

ผมหันขวับไปมองทันที เห็นน้องชายโง่เขลาคนนั้นก้าวพลาด ทั้งตัวร่วงหล่นลงไปในน้ำลึกสีเขียวเข้ม

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 8

    เจ้าหน้าที่ถึงกับตกตะลึง"คิดให้ดี ๆ นะ ต่อให้ย้อนเวลามิติกลับไปได้ มันก็สร้างขึ้นมาได้แค่โลกขนานอีกใบเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับตัวนายในตอนนี้เลยสักนิด แถมเมื่อความจริงถูกเปลี่ยนแปลง ตัวนายก็จะหายไป แต่คะแนนที่นายแลกไปจะเอาคืนมาไม่ได้แล้วนะ"ผมพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจังดังนั้น วินาทีถัดมาตรงหน้าผมก็พร่ามัว แล้วมาโผล่อยู่ที่หน้าแปลงไร่ข้าวโพดแห่งหนึ่ง"แกถอยออกไปนะ! ช่วยด้วย! ฉันขอร้องล่ะ ฉันให้เงินแกก็ได้! ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"ผมเดินโซเซแหวกต้นข้าวโพดที่สูงกว่าตัวผม เร่งไปยังทิศทางของเสียงนั้นเป็นไปตามคาด ใบหน้าที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้าผมผมแค้นจนลูกตาแทบถลนออกมา ถือท่อนกระดูกที่ตั้งใจขนมาจากปรโลก ฟาดเข้าใส่ร่างชายคนที่กำลังหันหลังให้อย่างไม่ยั้งผมไม่รู้ว่าตัวเองฟาดลงไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่ามีมือสั่นเทาที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะยื่นมากุมมือผมไว้ผมหอบหายใจแรง เลือดสูบฉีดขึ้นสมอง ภาพตรงหน้ายังคงเป็นสีแดงฉานผมก้มหน้ามอง สบกับสายตาที่ยังคงหวาดผวาเป็นแม่ตอนวัยรุ่นนั่นเองเสื้อผ้าของเธอถูกดึงฉีกจนหลุดรุ่ย มองผมด้วยแววตามึนงงและซาบซึ้งหลังจากรอดพ้นความตายมาได้"พอ… พอแล้ว

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 7

    ไม่กี่วันต่อมา ในเช้าวันหนึ่งที่สายฝนโปรยปราย แม่เดินทางมาที่หน้าหลุมศพของผมเพียงลำพังหลุมศพเป็นเพียงเนินดินเล็ก ๆ ในชนบท เรียบง่ายจนแทบเรียกว่ามักง่ายเธอยืนอยู่ตรงนั้นนานมาก หยดน้ำฝนเปียกชุ่มเส้นผมและเสื้อผ้าของเธอ แต่เธอ กลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดสุดท้าย เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง นั่งยอง ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป สัมผัสป้ายวิญญาณเย็นเฉียบนั้นเบา ๆ"ขอโทษนะ ขอโทษที่เกลียดแกมากตั้งแต่อยู่ในท้อง"น้ำเสียงของแม่แผ่วเบามาก เหมือนกำลังบอกเล่าความลับที่ซ่อนไว้นานแสนนาน"เด็กดิ้นแรงอย่างกับจอมมารล้างโลก ดิ้นถีบแต่ละที ทำแม่อกสั่นขวัญแขวน… ตอนนั้นแม่คิดเลยว่า นี่ต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่เกิดมาเพื่อทรมานแม่แน่ ๆ"นิ้วมือแม่ไล่ไปตามชื่ออันคุ้นเคยบนป้ายวิญญาณ ลูบไล้มันซ้ำแล้วซ้ำเล่า"พอโตขึ้นก็ซนมาก ไม่เคยทำให้แม่เบาใจเลย ตบตีชกต่อย ก่อเรื่อง มีแผลเต็มตัวกลับมา แล้วก็ใช้สายตาแบบนั้นถลึงมองแม่...เหมือนลูกหมาป่าป่าที่เลี้ยงไม่เชื่อง"พูดถึงตรงนี้ เธอก็ร้องสะอื้นจนไหล่สั่นเบา ๆ"แต่ว่า… แต่ตอนที่แกตัวร้อนเป็นไข้ ตัวแกร้อนจี๋ นอนขดตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ อยู่ในอ้อมอกแม่…แม่ถึงเพิ่งรู้ว่า จริง ๆ แล

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 6

    ตอนนั้นแม่ผมกำลังป้อนข้าวให้เจ้าน้องชายโง่เง่าของผมอยู่พอดีพอประตูเปิดออก เสี่ยวชงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งพรวดเข้ามาจับเจ้าน้องชายซื่อบื้อของผมกดลงกับพื้นแล้วซัดไปยกหนึ่งหมัดของเขาทั้งโหดทั้งหนัก พูดปนเสียงร้องไห้"ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ไอ้ตัวกาลกิณี ถ้าไม่ใช่เพราะแก เพื่อนฉันจะตายได้ยังไง!"น้องชายผมโดนซัดจนมึน ร้องไห้โฮออกมาเสียงดังชามในมือแม่หลุดตกพื้นเสียงดัง "เพล้ง" แตกเป็นชิ้น ๆแม่พยายามจะเข้าไปดึงตัวเสี่ยวชงออก แต่เสี่ยวชงสะบัดมือแม่หลุดหน้าเขาเลอะคราบน้ำตาและน้ำมูก ขณะมองมาที่แม่ ทุกคำพูดราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในตัวเค้นออกมา"คุณน้าครับ พวกเราเล่นกันมาที่อ่างเก็บน้ำตั้งแต่เด็ก วันนั้นตอนที่เขาเดินลงไปในน้ำ…เขาหันมามองผม! เขาหันมามองผมจริง ๆ นะครับคุณน้า! สายตาของเขาตอนนั้น…สายตาของเขาตอนนั้นคือ…คือ…"เหมือนมีอะไรจุกคอเสี่ยวชงไว้ เขาหอบหายใจ ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างแตกสลาย "เขาอยากจะตายอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรกแล้ว! ก่อนหน้านี้เขามาถามผมว่าทำยังไงถึงจะทำให้คนคนหนึ่งตายได้แบบไร้ร่องรอย ผมคิดว่าเขาเกลียดคุณน้า แต่ความจริงแล้วเขาเกลียดตัวเองต่างหาก เขาไม่อยากมีชี

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 5

    หลังงานศพ บ้านก็กลับคืนสู่ความสงบผมเป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง จะมีหรือไม่มีผม ชีวิตก็ดำเนินต่อไปได้เหมือนเดิมสิ่งที่แตกต่างก็มีแค่ ผมใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้ราวกับภูตผีตนหนึ่งผมมองแผ่นหลังที่กำลังยุ่งอยู่ของแม่ มักรู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิมแต่ผมไม่รู้ว่าไม่เหมือนเดิมตรงไหนกันแน่จนกระทั่งกลางดึกของคืนหนึ่ง ทุกคนหลับหมดแล้วแม่ผลักประตูเข้ามาในห้องของผมเวลานั้นผมกำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ด่าทอสวรรค์เฮงซวยในใจเงียบ ๆมอบชาติตระกูลที่ต่ำต้อยโสมมให้ผม แล้วยังทำให้ผมตายตาไม่หลับอีกแม่เดินเข้ามาเหมือนเงาไร้ตัวตนเธอไม่ได้เปิดไฟ แต่ค่อย ๆ เดินมาที่ข้างเตียง ยื่นมือไปลูบผ้าปูที่นอนเรียบ ๆ แล้วนั่งลงเธอนั่งอยู่อย่างนั้น หันหลังให้ผมราวกับรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งไว้ผมหลบอยู่ในความมืด อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเธอแวบหนึ่งเธอไม่ได้ร้องไห้ขอบตาไม่แดงเลยด้วยซ้ำผมเหลือบมองอีกครั้งเธอก็ยังคงเป็นแบบนั้น ไม่สะทกสะท้าน มีเพียงการกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตรงหน้าอกที่ยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่หึผมเชิดคางขึ้นทันที ส่งเสียงฮึดฮัดในใจ สะบัดหน้าหนีอย่างประชดประชัน ไม่มองเธออีกแล้วผู้หญิงคนนี้จิ

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 4

    สายน้ำแตกกระจาย แขนที่ผอมเกร็งของเขาโบกอย่างไร้ทิศทางสองสามที แล้วก็จมหายลงไป เหลือทิ้งไว้แค่ฟองอากาศบุ๋ม ๆ เป็นสายสมองยังไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำร่างกายก็ตอบสนองนำไปก่อนก้าวหนึ่งแล้วผมพุ่งตัวออกไป แล้วกระโดดลงไปในน้ำน้ำในอ่างเก็บน้ำที่เย็นเฉียบโอบล้อมตัวผมไว้ทันที ความหนาวเหน็บเข้ากระดูกแทรกซึมเข้าสู่ทุกรูขุมขนผมเห็นน้องชายกำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ ดวงตาที่เบิกโพลงของเขามีแต่ความหวาดกลัวผมออกแรงว่ายน้ำเข้าไป ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีดันตัวเขาเข้าหาฝั่งเขาเหนี่ยวรั้งดินโคลนขอบฝั่งไว้แน่นเหมือนคนคว้าที่พึ่งสุดท้าย ทั้งสำลักน้ำ ทั้งส่งเสียงตะโกนร้องไห้ ส่วนตัวผมเอง กลับต้องถอยออกไปทางใจกลางน้ำที่ลึกและมืดยิ่งกว่าเดิมเพราะแรงสะท้อนกลับน้ำท่วมมิดหัวผมไป โลกพลันเงียบสงบและเชื่องช้าลงในทันตาแสงสว่างสั่นกระเพื่อมอยู่บนผิวน้ำ เหมือนแก้วหลิวหลีที่แตกสลายความรู้สึกตอนขาดอากาศหายใจมันทรมาน แสบร้อนเหมือนปอดโดนเผาแต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าความรู้สึกอึดอัดขาดใจ คือเสียงที่ลอยมาจากบนฝั่งเป็นเสียงกรีดร้องจนปอดแทบฉีกของแม่ผมใช้แรงเฮือกสุดท้าย ฝืนลอยตัวขึ้นเหนือผิวน้ำอีกครั้งหนึ่งเป็นช่

  • แม่ครับ ชาติหน้าผมค่อยขอให้แม่รักผมนะ   บทที่ 3

    จังหวะที่ผมกำลังแสบร้อนปอด แรงมหาศาลก็ดึงแม่ให้ออกจากร่างผม"แกมันบ้าไปแล้ว!" เสียงของยายทั้งแหบทั้งสั่น "เพื่อผู้ชายคนนั้น แกจะเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งอีกเหรอ ไม่คุ้มเลยนะ! ครั้งเดียวก็น่าจะพอแล้ว…"แม่ทรุดตัวลงในอ้อมอกของยาย ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมาอย่างใจสลาย"แม่คะ! แม่! หนูไม่ไหวแล้ว! เขาเลวเหมือนพ่อของเขาใช่ไหม"ยายกอดแม่ไว้แน่น แต่สายตากลับมองมาทางผมมีอยู่แวบหนึ่ง ที่ผมนึกว่ายายเห็นผมที่ลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่งแล้วแต่ยายกลับพึมพำเสียงเรียบ "กลับไปนอนซะ"เสียงสะอื้นไห้ของแม่ค่อย ๆ ห่างออกไปผมนอนอยู่กับที่ หอบหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าแล้วพลิกตัวหันข้างไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ตอนที่ท้องฟ้าสลัวใกล้รุ่ง ยายเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วเคลือบใบใหญ่ไว้ในมือในชามคือซุปไก่ที่ยังร้อนอยู่การดื่มซุปไก่แต่เช้าตรู่เป็นเรื่องที่แปลกประหลาดมากแต่ยายแค่วางชามไว้บนโต๊ะข้างเตียง น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับร่องรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้า"ดื่มซะ"ผมเข้าใจแล้วผมอยากจะบอกว่าพวกเธอใจร้อนกันจริง ๆ ทั้งที่อีกแค่ไม่กี่วันผมก็จะได้ตายไปโดยไม่มีใครรู้ตัวอยู่แล้วแท้ ๆถ้าเป็นแบบนี้ พอผมตาย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status